حجت‌الاسلام والمسلمین محمدمهدی کمالی؛ عضو هیئت علمی بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی به مناسبت تشییع رهبر شهید در گفت‌وگو با ایکنا به جایگاه آئین بدرقه و تشییع شهیدان در فرهنگ شیعه پرداخته است که مشروح آن را در ادامه می‌خوانیم:

ایکنا ـ آئین بدرقه و تشییع شهیدان در فرهنگ شیعه چه جایگاهی دارد؟ این سنت از چه ریشه‌های تاریخی و روایی برخوردار است؟

در فرهنگ شیعه، تشییع و تکریم پیکر مؤمنان، به‌ ویژه شهیدان، صرفاً یک رفتار عاطفی نیست، بلکه بخشی از منظومه اخلاق اجتماعی و دینی اسلام به شمار می‌رود. در منابع حدیثی، حضور در تشییع جنازه مؤمن از حقوق متقابل مسلمانان دانسته شده و برای آن فضیلت فراوان ذکر شده است. این سنت ریشه در سیره پیامبر اکرم(ص) دارد که در تشییع اصحاب و شهدای مسلمان حضور می‌یافتند و مسلمانان را به احترام نسبت به درگذشتگان فرا می‌خواندند.

در خصوص شهید، افزون بر کرامت ذاتی انسان، جایگاه ویژه‌ای نیز به سبب ایثار در راه خدا مطرح است. در قرآن کریم، شهیدان «زنده نزد پروردگار» معرفی شده‌اند. «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ»(آل عمران: ۱۶۹) و همین نگاه، در فرهنگ اسلامی به تکریم آنان در حیات اجتماعی امت انجامیده است. از منظر جامعه‌شناسی دین نیز، آئین تشییع شهید، مناسکی برای انتقال ارزش‌های ایثار، وفاداری و مسئولیت اجتماعی به نسل‌های بعد است.

ایکنا ـ آیا می‌توان میان فرهنگ عاشورا و آیین بدرقه و تشییع شهیدان در طول تاریخ شیعه پیوندی عمیق و معنادار مشاهده کرد؟ این پیوند در منابع تاریخی و حدیثی چگونه تبیین شده است؟

بی‌تردید فرهنگ عاشورا مهم‌ترین الگوی فهم شهادت در سنت شیعی است. هرچند پیکر امام حسین(ع) و یارانش پس از واقعه کربلا با شرایطی خاص و با تأخیر به دست بنی‌اسد و با راهنمایی امام سجاد(ع) دفن شد، اما همین رخداد تاریخی به یکی از مهم‌ترین نمادهای تکریم شهید در فرهنگ شیعه تبدیل شد. در طول تاریخ، زیارت قبور شهدا، برگزاری مجالس یادبود و پاسداشت یاد آنان، ادامه همان سنت عاشورایی تلقی شده است. از منظر تاریخ‌نگاری شیعی، عاشورا الگویی برای حفظ حافظه تاریخی و انتقال پیام مقاومت در برابر ظلم است و مناسک مرتبط با شهید نیز در همین چارچوب قابل تحلیل‌اند.

ایکنا ـ حضور گسترده مردم در مراسم تشییع شخصیت‌های دینی و شهیدان، صرفاً یک ابراز احساسات است یا در فرهنگ اسلامی و شیعی، حامل پیام‌ها و کارکردهای اجتماعی، فرهنگی و اعتقادی نیز هست؟

مطالعات جامعه‌شناسی دین نشان می‌دهد که آئین‌های جمعی، افزون بر بعد عاطفی، کارکردهای مهم هویتی دارند. امیل دورکیم مناسک را عامل تقویت همبستگی اجتماعی می‌داند و ویکتور ترنر از مفهوم «همبودگی» برای توصیف تجربه مشترک افراد در چنین مناسکی استفاده می‌کند. در فرهنگ اسلامی نیز حضور در تشییع، نوعی ادای احترام، همدلی با بازماندگان و اعلام پایبندی به ارزش‌های مشترک تلقی می‌شود. بنابراین، این حضور را نمی‌توان صرفاً واکنشی احساسی دانست؛ بلکه مناسکی است که حافظه جمعی، هویت دینی و سرمایه اجتماعی را بازتولید می‌کند.

ایکنا ـ در منابع تاریخی و روایی، درباره تکریم شهید و احترام به پیکر شهید چه آموزه‌هایی وجود دارد و این آموزه‌ها چه نسبتی با آئین‌های بدرقه امروز دارند؟

در منابع فقهی و حدیثی، برای شهید احکام ویژه‌ای بیان شده است؛ از جمله اینکه شهیدِ کشته‌شده در میدان نبرد، در بسیاری از دیدگاه‌های فقهی با همان لباس شهادت دفن می‌شود که خود بیانگر احترام ویژه به مقام اوست. همچنین سیره پیامبر(ص) در تکریم شهدای اُحد و اهتمام به دفن و یاد آنان، از مهم‌ترین مستندات تاریخی این سنت است. آیین‌های امروز، هرچند متناسب با شرایط فرهنگی و اجتماعی هر عصر تحول یافته‌اند، اما در اصلِ تکریم و احترام، استمرار همان آموزه‌های نخستین اسلامی محسوب می‌شوند.

ایکنا ـ از نگاه شما، چه عواملی سبب می‌شود که برخی مراسم‌های تشییع، به رویدادهایی ماندگار در حافظه تاریخی یک ملت تبدیل شوند؟

حافظه تاریخی تنها با وقوع یک حادثه شکل نمی‌گیرد، بلکه به روایت، تکرار، نمادسازی و بازخوانی مستمر نیاز دارد. هرگاه شخصیت متوفی در شکل‌گیری هویت دینی، فرهنگی یا اجتماعی جامعه نقش مؤثری داشته باشد، آیین تشییع او نیز ظرفیت تبدیل شدن به یک «جمعی را پیدا می‌کند. رسانه‌ها، ادبیات، هنر، خاطره‌نگاری و آئین‌های سالانه، در تثبیت این حافظه نقش اساسی دارند. به همین دلیل، برخی تشییع‌ها از یک مراسم گذرا فراتر رفته و به بخشی از تاریخ فرهنگی یک ملت تبدیل می‌شوند.

ایکنا ـ امروز که مردم در مراسم بدرقه یک رهبر دینی حضور می‌یابند، این حضور را از منظر فرهنگ شیعی و تجربه تاریخی امت اسلامی چگونه می‌توان تحلیل کرد؟

به طور کلی، حضور مردم در آئین بدرقه یک رهبر دینی را می‌توان در سه سطح تحلیل کرد: نخست، سطح عاطفی که بیانگر احترام و سوگواری است؛ دوم، سطح اجتماعی که به بازتولید همبستگی و هویت جمعی کمک می‌کند؛ و سوم، سطح فرهنگی که انتقال میراث فکری و معنوی یک شخصیت به نسل‌های آینده را تسهیل می‌سازد. در سنت شیعی، چنین مناسکی معمولاً فراتر از یک مراسم تدفین، به فرصتی برای بازخوانی ارزش‌های دینی و تاریخی تبدیل می‌شود.

انتهای پیام