به گزارش ایکنا، تقویم‌ها امروز را نشانه‌گذاری کرده‌اند؛ ۱۱ اردیبهشت، روزی که به نام کسانی سند خورده است که دستان پینه‌بسته‌شان، ستون‌های استوار این سرزمین است. روز کارگر. اما امسال، این روز رنگ و بوی دیگری دارد. امسال، وقتی از کارگر حرف می‌زنیم، صرفاً از چرخ‌دنده‌ها و خطوط تولید سخن نمی‌گوییم؛ بلکه از سنگرهایی می‌گوییم که در دل کارخانه‌ها بنا شد و قهرمانانی که در اوج روزهای سخت و ملتهب جنگ رمضان، میدان را خالی نکردند.

وقتی آسمان شهرها پر از ترس و دلهره بود و زیرساخت‌های حیاتی کشور هدف قرار می‌گرفت، این کارگران بودند که با اراده‌ای قوی پای کار ماندند. بسیاری از تولیدی‌ها نه تنها تعطیل نشدند، بلکه در بسیاری از بخش‌ها با ظرفیتی مضاعف به کار خود ادامه دادند تا مبادا نیازهای روزمره مردم روی زمین بماند و چرخ زندگی لنگ بزند. این گزارش، روایتی است از دل جامعه، برای پاسداشت این ایستادگی و البته نگاهی به مسیر پیش رو؛ مسیری که در آن باید ایران را با دست‌های همین کارگران از نو و قدرتمندتر بسازیم.

سنگری به وسعت خط تولید

در ایام بحرانی جنگ رمضان، وقتی اخبار حملات به زیرساخت‌ها، پالایشگاه‌ها و نیروگاه‌ها تیتر یک رسانه‌ها بود، یک اتفاق بزرگ در سکوت و به دور از هیاهو در حال رقم خوردن بود. کارگران ایرانی، از صنایع مادر گرفته تا کوچک‌ترین کارگاه‌های تولیدی، تصمیم گرفتند بمانند. خستگی بود، دلهره بود، اما تعهد به مردم پررنگ‌تر از هر ترسی بود. پایداری کشور در بخش تولید و هدایت امور در ایام جنگ، شایسته عظیم‌ترین قدردانی‌هاست؛ چراکه با وجود تمام فشارها، تهدیدها و قطعی‌های مقطعی، هیچ‌گونه کمبودی در تأمین نیازهای اساسی در سفره و زندگی مردم احساس نشد.

علیرضا شهرکی، معاون سیاسی اجتماعی استاندار سیستان و بلوچستان، در جشنواره تجلیل از کارگران نمونه که همزمان با فرارسیدن این روز برگزار شد، تعبیر زیبایی به کار برد. او کارگران را «سربازان عرصه تولید و خدمات» نامید که در مقاطع مختلف به‌ویژه در درگیری‌های اخیر، نقش مؤثری در تقویت بنیه اقتصادی کشور ایفا کردند. به گفته او، کارگران با وجود خستگی ناشی از فعالیت مستمر، در صحنه حضور داشتند و اجازه ندادند چرخه خدمت‌رسانی متوقف شود. دشمنان شاید به دنبال فلج کردن اقتصاد بودند، اما همدلی و وحدت مردم، نقشه‌هایشان را نقش بر آب کرد.

 واقعیت‌های تلخ، اما گذرا

با این حال، نمی‌توان از کنار زخم‌هایی که بر پیکره صنعت و بازار کار وارد شد، بی‌تفاوت گذشت. برای ساختن آینده، باید واقعیت‌های امروز را به‌درستی بشناسیم و برای رفع آنها چاره‌اندیشی کنیم. غلامحسین محمدی، معاون وزیر کار، با ارائه آماری از ابعاد اقتصادی این بحران، اعلام کرده است که طبق برآوردهای اولیه، این جنگ منجر به از دست رفتن بیش از یک میلیون فرصت شغلی شده و با در نظر گرفتن بیکاری مستقیم و غیرمستقیم، در حال حاضر بیش از دو میلیون نفر با چالش جدی در حوزه اشتغال روبرو هستند.

بمباران صنایع مادر مانند پتروشیمی‌ها، پالایشگاه‌ها و فولاد و حتی هدف قرار گرفتن برخی واحدهای حیاتی مانند داروسازی‌ها، آثار زیادی بر بازار کار گذاشته است. قطع زنجیره تأمین مواد اولیه، رکود مقطعی کسب‌وکارها و تضعیف زیرساخت‌هایی چون برق و اینترنت، باعث شد تا حتی بخش خدمات، رسانه‌ها و واحدهای مهندسی نیز از این آسیب‌ها مصون نمانند.

در استان تهران، بازار کار شرایط خاصی را تجربه کرد. اکبر قربانی، دبیر اجرایی خانه کارگر غرب تهران، می‌گوید که هنوز برخی از کارخانه‌های این منطقه صنعتی پویا، با ظرفیت کامل به مدار بازنگشته‌اند. او اشاره می‌کند که در برخی شرکت‌های به‌نام، شاهد تعدیل ۱۰ تا ۱۲ نفر در هر واحد بوده‌ایم. خواسته اصلی تشکل‌های کارگری در این شرایط، تقویت صندوق بیمه بیکاری با اعتبارات دولتی و حمایت از واحدهای آسیب‌دیده است. قربانی به درستی تاکید می‌کند که باید بین واحدهایی که مستقیماً آسیب دیده‌اند و آنهایی که به دلیل کمبود مواد اولیه تعدیل نیرو کرده‌اند، تفاوت قائل شد تا با بسته‌های حمایتی هدفمند، اشتغال را حفظ کرد.

در جنوب کشور و در استان قهرمان‌پرور خوزستان نیز شرایط نیازمند توجه ویژه است. قربان درویشی، دبیر اجرایی خانه کارگر خوزستان، از آسیب دیدن دست‌کم 35 واحد تولیدی عمده در مناطق ویژه اقتصادی و پتروشیمی خبر می‌دهد. برآوردها حاکی از آن است که بین 50 تا 55 هزار نفر در این استان به دلیل فشارهای ناشی از جنگ با مشکل بیکاری مواجه شده‌اند. بسیاری از کارفرمایان توان پرداخت هزینه‌ها را ندارند و اینجاست که نقش حمایت‌های دولتی پررنگ‌تر از همیشه می‌شود.

امید، بازسازی و تاب‌آوری صنعتی

اما خبر خوب این است که ما ملتی هستیم که از دل خاکستر، ققنوس‌وار برمی‌خیزیم. گزارش‌ها و تحلیل‌های کارشناسی از پتانسیل بسیار بالای صنایع برای بازگشت به شرایط عادی حکایت دارند. موج اخیر جنگ هرچند آسیب‌هایی زد، اما تاب‌آوری صنعتی ایران را نیز به رخ کشید.

حسینی، از مقامات مسئول در حوزه پایش بنگاه‌های اقتصادی، با نگاهی بسیار خوش‌بینانه و مبتنی بر واقعیت‌های میدانی معتقد است که سیاست اصلی دولت در شرایط فعلی، حفظ اشتغال موجود به هر قیمت ممکن است. صنایع مادر و پایین‌دستی ما ظرفیت عظیمی دارند. در صورت تأمین پایدار مواد اولیه در این دوران پس از بحران، این صنایع می‌توانند با سرعتی چشمگیر به مدار تولید بازگردند و ریزش اشتغال را جبران کنند.

دولت نیز بیکار ننشسته است. احمد میدری، وزیر کار، در پاسخ به این وضعیت اضطراری، ضمن تأکید بر پرداخت پیش از موعد حقوق‌ها، خبر از افزایش میزان پرداختی‌های «بیمه بیکاری» داده است. راه‌اندازی سامانه‌ای جامع برای ثبت اطلاعات افرادی که شغل خود را از دست داده‌اند، نشان‌دهنده اراده‌ای جدی برای تخصیص هدفمند حمایت‌هاست. دستگاه‌های ذی‌ربط از وزارت صمت تا وزارت اقتصاد و وزارت کار، همگی در تلاش‌اند تا قطار تولید را در سریع‌ترین زمان ممکن به ریل اصلی خود بازگردانند.

 ایران را باید خودمان بسازیم

بیایید به اصل ماجرا برگردیم. حسن موسیوند، دبیر اجرایی خانه کارگر لرستان، در سخنانی دلنشین، کارگران را «شریان‌های حیاتی اقتصاد کشور» توصیف می‌کند. او می‌گوید: آن‌ها کسانی هستند که چرخ‌های تولید را به گردش درمی‌آورند؛ چرخ‌هایی که چرخ مملکت روی آن می‌چرخد. از کارخانه‌های عظیم گرفته تا کوچکترین واحدهای تولیدی، همه مدیون دستان توانمند و عرق جبین کارگران سرافراز است.

امروز، در روز کارگر، باید یک حقیقت بزرگ را به خودمان، به جامعه و به‌ویژه به مسئولان یادآوری کنیم که از اینجا به بعد، این ایران را باید خودمان بسازیم. هیچ معجزه‌ای از بیرون مرزها رخ نخواهد داد. تمام امید ما، تمام سرمایه ما و تمام آینده ما به بازوان توانمند همین کارگرانی بستگی دارد که در روزهای آتش و دود، پای دستگاه‌های تراشکاری، کوره‌های ذوب آهن و خطوط بسته‌بندی ایستادند و کم نیاوردند.

 وقت قدردانی عملی است، نه فقط شعار

در این شرایط اقتصادی حساس، نیازمند یک رویکرد کاملاً جدید و دلسوزانه نسبت به جامعه کارگری هستیم. نمی‌توانیم و نباید به راحتی با کلماتی مثل «تعدیل نیرو» بازی کنیم. نباید در این شرایط دشوار اقتصادی، کارگران را بدون در نظر گرفتن شرایط آنها اخراج کنیم و بار بحران‌ها را تنها بر دوش ضعیف‌ترین اما زحمتکش‌ترین قشر جامعه بیندازیم.

مسئولان، کارفرمایان و دولت باید بیش از پیش به این قشر برسند. امنیت روانی و زندگی مطلوب کارگران باید هدف اصلی تمام برنامه‌ریزی‌ها باشد. وقتی کارگری می‌داند که شغلش، بیمه‌اش و آینده خانواده‌اش تضمین است، با عشقی صد چندان چرخ‌های این مملکت را می‌چرخاند.

امروز روز تجلیل از کسانی است که ایمنی، سلامت و کرامتشان، ضامن توسعه پایدار ایران است. روز کارگر، تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ یادآور عهدی است که ما با سازندگان واقعی این مرز و بوم داریم. دست در دست هم، با حمایت قاطع از کارگران، کارخانه‌های آسیب‌دیده را از نو می‌سازیم، چرخ‌های متوقف شده را روغن‌کاری می‌کنیم و ایرانی آبادتر از همیشه بنا خواهیم کرد. فردا متعلق به کارگران است و آینده روشن این سرزمین، در گرو لبخند رضایت آن‌هاست.

انتهای پیام