یک هفته است که در غم وداع رفتنت، آواره این کوی و برزن، این خیابان و آن خیابان، این شهر و آن شهر شده‌ایم؛ اما هنوز باور رفتنت برایمان ممکن نیست. چشم‌ها نمناک است و زمزمه یالثارات الخامنه‌ای بر لبان. گویی که تنها لحظه‌ای از این داغ گذشته و دل، توان پذیرش این مصیبت را ندارد. اندوه تو، اندوه یوسف و پیراهن است؛ غمی که تا پایان عمر از جانمان رخت برنخواهد بست.

تو در ماه رمضان، با لب تشنه و در خانه خود به شهادت رسیدی؛ آن هنگام که مدعیان، بدخواهان، اپستینیان و همه جبهه باطل از مخفیگاه، ترس و عقب‌نشینی سخن می‌گفتند، غافل از آنکه مردان مکتب فاطمه(س) و حسین‌بن‌علی(ع)، هراسی از فدا شدن در راه حق ندارند و با ایمان به وعده الهی زمزمه می‌کنند: «إِنَّ مَعِيَ رَبِّي.»

داغ نبودنت، آتشی در جانمان افکنده است. تو امام اقتدار این ملت بودی و درد دوری‌ات، صبری دشوار بر دل‌ها تحمیل کرده است. کاش بار دیگر صدایت را می‌شنیدیم؛ همان صدایی که دل دوستان را آرام و دل دشمنان را لرزان می‌کرد.

به عشق آقای شهید، راهی خیابان‌های تهران، قم و مشهد شدیم تا آخرین بدرقه را با تو رقم بزنیم. سال‌ها شوق شهادت و آرزوی زیارت را در دل پرورانده بودی و سرانجام به آرزویت رسیدی؛ همراه خانواده‌ات رهسپار سفری شدی که مقصدش حرم کریمه اهل‌بیت حضرت فاطمه معصومه(س)، کربلای معلی، نجف اشرف و بارگاه ضامن آهو حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا(ع) بود. چه زمزمه‌ای در قنوت‌ها، مناجات‌های سحر و اشک‌های روضه حضرت زهرا(س) با خدای خویش داشتی که این‌گونه کریمانه، دعایت را مستجاب کرد و تو را به آرزوی دیرینه‌ات رساند؟

ای پرچمدار مکتب آزادگان، سلام ما را به شهیدان برسان؛ به حاج قاسم، سیدحسن و همه فرماندهان و یاران شهید. راهت حسینی بود و وداع با تو، سخت‌ترین روضه این روزگار. شکوه این تشییع و بدرقه، گواه پیوند ناگسستنی مردم با ولی امت است. خانه ابدی‌ات مبارک، ای آقای شهید.

آل یزیدیان بدانند که خون پاک شهیدان بی‌پاسخ نخواهد ماند و آتش افروخته بر خیمه حق، بی‌کیفر نخواهد بود. این ملت، راه شهیدان را ادامه خواهد داد و پرچم عزت و مقاومت را بر زمین نخواهد گذاشت؛ چراکه مرگ و شهادت، پایان راه نیست «فمن یمت یرنی.» و اسلام آغازش محمدی و بقائش حسینی است‌ و عاقبت بخیری رمزش بر صراط حسینی بودن است.

تو وارث راه امام خمینی(ره) بودی و سال‌ها سکان هدایت این امت را بر دوش کشیدی. امروز نیز ما بر همان عهد ایستاده‌ایم؛ سرباز ولایت، پاسدار ایران و امیدوار به وعده الهی: «وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ.»

پناه و تکیه‌گاه ما حسین(ع) است و مکتب عاشورا، چراغ راه این ملت خواهد ماند.

کربلایی سیدعلی! اکنون در جوار اولیای الهی و در محضر شاه عالمیان هستی؛ زیارتت قبول. دلتنگ لبخندها، مهربانی‌ها و صلابتت خواهیم ماند. خونت را نثار کردی تا جامعه بیدار بماند و راه حق خاموش نشود.

رفتی، اما راهت ماندگار شد؛ از دیده‌ها رفتی اما در دل‌ها جاودانه شدی. سال‌ها علمدار این امت بودی و آموختی که زیر هیچ پرچمی و بیرقی جز پرچم حق و ولایت نباید ایستاد.

میراث‌دار حیدر، بدرود؛ ای ایرانی‌ترین رهبر، ای دلداده روضه حضرت زهرا(س)، ای غصه‌دار غربت امیرالمؤمنین(ع) بدرود. دست علی‌بن‌موسی‌الرضا(ع) همراهت باد. تو با زندگی‌ات درس مقاومت دادی و با شهادتت نیز راه عزت، ایثار و مرگ حسینی را به ما آموختی.

پاکان عالم در عزایت سوگوارند و اپستینیان و حرامیان، از این مصیبت شادمان؛ اما تاریخ گواه است که شادی اهل باطل، پایدار نخواهد ماند. ما در انتظار فرج منجی عالم بشریت خواهیم ماند، جان داده‌ایم و جان گرفته‌ایم. خون شهیدان را پاس خواهیم داشت و پرچم راهت را بر زمین نخواهیم گذاشت؛ لبیک یا سیدمجتبی. لبیک فرمانده کل قوا.

ای غیورمرد ایران، ای صبورمرد ایران خدانگهدار. امام مجاهد شهید ایران در پناه اباعبدالله(ع). بامان‌الله‌‌ یا ولی الله…

انتهای پیام