وی افزود: نقش پدر در گونه‌های مختلف تربیت اعم از عاطفی، اجتماعی، دینی و مذهبی بسیار قابل توجه است از مجموعه نیازهای آدمی، نیاز عاطفی از مهم ترین آن‌ها به شمار می‌آید. بدون محبت می‌توان زنده بود ولی نمی‌توان زندگی کرد، کودکان بیشتر به توجه و محبت دیگران حساس هستند، از این رو در روایات و سیره عملی معصومین(ع) محبت به کودکان سخت مورد تأکید قرار گرفته است. پدر باید بداند که در مسیر تربیت، محبت قوی‌ترین عنصر برای پذیرش و تفاهم است. تربیت صحیح در فضای آکنده از مهر و محبت شکل خواهد گرفت و فرزندان را در محیط بزرگ اجتماع نسبت به مردم مهربان و خیرخواه می‌سازد. تندخوئی‌ها، لجبازی‌ها، گوشه گیری‌ها، افسردگی‌ها، شب ادراری‌ها، تقلید‌های بی مورد و ناسازگاری‌های افراد، معلول کمبود محبت و یا محرومیت از آن است. 

مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه پیام نور چهارمحال‌و‌بختیاری بیان کرد: پدر باید در ابراز محبت از افراط و تفریط دوری کند، چون تفریط در این امر، ارتباط فرزند با پدر را کم‌رنگ و سرد می‌کند و خطر گرایش کودک به فضاهای نامناسب تربیتی را در پی دارد، همچنین افراط در ابراز محبت نیز سلطه جویی، پر‌توقعی، ناتوانی و عدم اعتماد به نفس کودک و فاصله گرفتن او از واقعیت‌ها را به دنبال خواهد داشت. امام باقر(ع) در این مورد فرمودند: بدترین پدران کسی هستند که در نیکی به فرزند خود به افراط و زیاده‌روی کشیده شوند. در ابراز محبت رعایت اعتدال میان فرزندان باید رعایت شود، حتی اگر پدر یکی از فرزندان خود را به هر علتی بیشتر دوست داشته باشد، نباید آن را اظهار کند تا عوارض ناگواری مانند احساس خود‌کم‌بینی و ناسازگاری در آنان و حسادت، کینه و دشمنی میان‌شان پدید نیاید. اظهار محبت به کوچک‌ترها نباید چنان باشد که فرزندان بزرگ‌تر احساس بی مهری کنند. 

وی افزود: پدر در محبتی که ابراز می‌کند، سن فرزند و جنسیت او را مورد ملاحظه قرار دهد. گام زدن پدر با فرزند نوجوانش شاید برتر از بوسیدن او باشد، چه بسا ابراز محبتی که با سن فرزند تناسب ندارد، یا او را لوس بار می‌آورد و یا نتیجه معکوس می‌دهد. همچنین دختران به واسطه برخورداری ازعواطف رقیق تر باید زودتر مورد محبت قرار گیرند. پیامبر (ص) فرمودند: هر کس وارد بازار شود و هدیه‌ای برای خانواده خود بخرد، چون کسی است که صدقه‌ای برای گروهی نیازمند برده باشد و اگر خواست آنچه را که به خانه برده از بین آنان تقسیم کند، از دختران شروع کند، زیرا هر که دختر خود را خوشحال کند همانند آن است که بنده‌ای از اولاد اسماعیل را آزاد کرده باشد. 

رئیسی ادامه داد: پدر به عنوان حلقه اتصال خانواده با جامعه، بیشترین نقش را در تربیت اجتماعی فرزندان و ایجاد مهارت‌های اجتماعی در آنان دارد. مهارت داشتن ارتباط با دیگران، مهارت در گوش دادن و هم‌دردی و ارتباط غیر کلامی و مهارت در تشخیص احساسات خویش است. محققان مهارت‌های اجتماعی را در پنج طبقه، همکاری و کمک به دیگران، گفتار مناسب، مسئولیت‌پذیری، هم‌دلی و خویشتن داری تقسیم بندی کرده‌اند. بدون شک خانواده اولین نهادی است که این مهارت‌ها باید در آن کسب و تجربه شوند و پدر به عنوان مدیر این نهاد که وظیفه سامان‌دهی امور را برعهده دارد، دارای نقشی اساسی است. 

وی در پایان گفت: اسلام در سیستم تربیتی خود در رابطه با کودک برای پدر نقش ویژه و غیر‌قابل جایگزینی قائل است و پدر را از ارکان و عناصر اصلی چنین سیستمی به شمار می‌آورد و او را مسئول ایجاد ارتباط، هماهنگی، طرف‌داری و تمامیت این سیستم نیز می‌داند.

انتهای پیام