به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، محمدعلی انصاری، مفسر قرآن کریم و مؤلف تفسیر مشکاة، در سلسله نشست‌های مجازی تفسیر خطبه ۲۲۷ نهج‌البلاغه، به بررسی ابعاد تاریخی و روایی لقب مبارک «رضا» پرداخت و اظهار کرد: گاهی در تحلیل‌های سیاسی و تاریخی اهل سنت یا منابع دوره عباسی این‌گونه القا می‌شود که این لقب را مأمون جهت پذیرش ولایت‌عهدی به حضرت علی بن موسی الرضا(ع) داد؛ اما روایات متقن شیعی و تصریحات امامان قبلی این ادعا را رد می‌کند. بر اساس روایات، حضرت موسی بن جعفر(ع) سال‌ها پیش از ماجرای ولایت‌عهدی، اصرار داشتند که فرزندشان را با لقب «رضا» صدا بزنند و این نامگذاری الهی را در میان اصحاب تثبیت کنند.

وی با استناد به گفت‌وگوی تاریخی ابو نصر بزنطی با امام جواد(ع) افزود: وقتی بزنطی از امام نهم(ع) پرسید که چرا پدر بزرگوار شما به این لقب خوانده می‌شود در حالی که تمامی ائمه پیشین نیز مورد رضایت خدا و رسولش بودند، امام جواد(ع) نکته بسیار ظریفی را مطرح فرمودند؛ ایشان اشاره کردند که تفاوت امام رضا(ع) با سایر ائمه در این بود که نه‌تنها دوستان و موافقان، بلکه دشمنان و مخالفان سرسخت فکری و سیاسی نیز به برتری علمی، اخلاقی و معنوی ایشان اقرار داشتند و مقام رضایت و مقبولیت حضرت در میان اعداء نیز حاصل شده بود؛ ویژگی خاصی که به این شکل در دوران ائمه دیگر زمینه‌ بروز نیافت.

انصاری با تشریح عرصه مناظرات علمی آن حضرت با تئوریسین‌ها و ایدئولوگ‌های ادیان مختلف گفت: مأمون اندیشمندان بزرگی همچون عمران صابی دهری مذهب، ابوشاکر دیسانی و علمای برجسته مروزی را که سال‌ها در مکاتب الحادی و کلامی تربیت شده بودند، گرد آورد تا امام را به چالش بکشد، اما تسلط علمی امام رضا(ع) به حدی بود که این متکلمان مادی و دهری در برابر استدلال‌های توحیدی حضرت مبهوت مانده و سر تعظیم فرود آوردند؛ تا جایی که شخصی مانند عمران صابی در پایان مناظره شهادتین را بر زبان جاری کرد. این مقبولیت علمی و تسلیم شدن مخالفان در برابر منطق امام(ع)، جلوه عینی و وجه تسمیه حقیقی لقب «رضا» است.

انتهای پیام