مروارید در ادامه، مسئله غیبت با بحث شر، به‌ویژه شر اخلاقی را بررسی کرد و گفت: آیات ۳۰ تا ۳۳ سوره بقره، یعنی ماجرای تعلیم اسماء به آدم(ع)، می‌تواند به پرسش از چرایی اجازه خداوند به وقوع شر اخلاقی پاسخ دهد.

این پژوهشگر با بررسی سه تفسیر از «تعلیم اسماء» گفت:– تفسیر اول این است که مراد از اسماء، نام همه موجودات مانند سرزمین‌ها، کوه‌ها، رودخانه‌ها و گیاهان است. این تفسیر، از نظر ارائه‌دهنده، نمی‌تواند مسئله شر اخلاقی را توضیح دهد.– تفسیر دوم مراد از اسماء را صفات و کمالات الهی می‌داند.

وی با بیان اینکه این تفسیر نیز اگر صرفاً ناظر به دانشی نظری باشد، کافی نخواهد بود، ادامه داد: زیرا فرشتگان نیز می‌توانند بهره‌ای از چنین دانشی داشته باشند و این دانش به‌خودی‌خود با ریسک و مبارزه اخلاقی پیوندی ندارد.– تفسیر سوم هم مراد از اسماء را نام پیامبران و امامان ذکر کرده است. براساس این خوانش، آن چه خلقت را از منظر اخلاقی توجیه می‌کند، وجود انسان‌های کامل و کمال‌یافته‌ای است که در بستر اختیار و مبارزه اخلاقی به عالی‌ترین مراتب می‌رسند.

وی در جمع‌بندی نهایی، تفسیر پیشنهادی خود را مطرح کرد و گفت: مراد از اسماء، تنها آگاهی نظری از صفات و کمالات الهی نیست، بلکه خداوند به بشر هم معرفت به کمالات الهی را عطا کرده و هم ظرفیت تحقق این کمالات از طریق مبارزه اخلاقی آزاد را. به این ترتیب، پیامبران و امامان والاترین مصادیق تحقق این ظرفیت در تاریخ انسانی‌اند. بر پایه این تبیین، نقش امام غایب را می‌توان چنین فهم کرد که حضور او به‌عنوان یکی از عالی‌ترین مصادیق تحقق کمال اخلاقی و معنوی انسان، در حفظ غایت اخلاقی خلقت و بقای معنوی بشر مؤثر است؛ ازاین‌رو، امام دوازدهم(عج) می‌تواند حتی در دوران غیبت نیز این نقش را ایفا کند.

مروارید تأکید کرد: این نشست، فرصتی برای بازاندیشی در مسئله غیبت و ارزیابی دوباره برخی تقریرهای رایج در الهیات شیعی فراهم آورده است که نشان می‌دهد این مسئله همچنان ظرفیت بالایی برای گفت‌وگوی کلامی و فلسفی دارد.