به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، نخستین قدم‌ها در پیاده‌روی اربعین، از جاده آغاز نمی‌شود؛ از همان لحظه‌ای شروع می‌شود که باید با خانواده و دوستان خداحافظی کنی، کوله‌بارت را برداری و دل را به راهی بسپاری که مقصدش تنها یک شهر نیست، بلکه قرارگاهی برای عاشقان است. راهی که هر سال میلیون‌ها نفر را از گوشه‌وکنار جهان به سوی خود می‌کشاند؛ مسیری که در آن فاصله‌ها رنگ می‌بازند و مقصد، تنها یک نام دارد؛ حسین(ع).

هرچه به مرز نزدیک‌تر می‌شوی، نشانه‌های این سفر عاشقانه بیشتر نمایان می‌شود. مردمانی که گرمای سوزان تابستان را به جان خریده‌اند، بی‌آنکه سختی راه برایشان اهمیتی داشته باشد، تنها یک هدف را دنبال می‌کنند؛ رسیدن.

زن و مرد، پیر و جوان، کودک و سالمند، همه آمده‌اند تا عشق را نه فقط در دل، بلکه با چشم‌هایشان ببینند. اینجا راه حسین(ع)، راه دل‌هایی است که جلوه‌های آن را می‌توان در چهره تک‌تک زائران تماشا کرد.

در مرز شلمچه، هر ساعت که می‌گذرد، سیل جمعیت بیشتر می‌شود. هر روز که به اربعین نزدیک‌تر می‌شویم، انبوه مشتاقانی که با نیت زیارت راهی این سفر شده‌اند، گسترده‌تر از قبل به چشم می‌آید. ازدحام جمعیت، نه نشانه خستگی، بلکه نشانه شوق است؛ شوقی که در نگاه زائران موج می‌زند و آنان را قدم‌به‌قدم به سوی کربلا می‌برد.

در همان ابتدای ورود به مرز، تصاویر شهدای عملیات رمضان و شهدای جنگ ۱۲ روزه، نگاه هر رهگذری را به خود جلب می‌کند. قاب‌هایی که یاد شهدا را زنده نگه داشته‌اند و به زائران یادآوری می‌کنند که فرهنگ ایثار و شهادت همچنان زنده و جاری است. گویی آغاز این مسیر، با سلامی دوباره به شهیدانی همراه است که خود، راه را برای ماندگاری این فرهنگ هموار کردند.

در موکب بنیاد مهدی موعود (عج) و مؤسسه قرآن و عترت خرمشهر در نقطه مرزی شلمچه، لباس و پلاک شهدای ناوشکن دنا به نمایش گذاشته شده بود؛ صحنه‌ای که مظلومیت شهدای ناوشکن دنا را چنان ملموس به تصویر می‌کشید که گویی عاشورایی دیگر در این روزگار رقم خورده است؛ شهدایی که از آنان تنها لباس و پلاکشان به یادگار مانده بود.

از سراسر ایران، کاروان‌های عاشقان راهی مرزها شده‌اند؛ از اصفهان و شیراز گرفته تا یزد، رشت، گیلان، مازندران، خوزستان، مشهد، قم، تهران، سیستان و بلوچستان و ده‌ها شهر دیگر. لهجه‌ها متفاوت است، فرهنگ‌ها گوناگون، اما مقصد یکی است و دل‌ها به یک سو می‌تپد. در این مسیر، تفاوت‌ها رنگ می‌بازند و تنها یک هویت مشترک باقی می‌ماند؛ زائرالحسین(ع).

در میان این جمعیت، حضور کودکان بیش از هر چیز نگاه‌ها را به خود جلب می‌کند. کودکانی که شاید امروز معنای تمام این مسیر را ندانند، اما روزی راویان همین حماسه برای نسل‌های بعد خواهند بود. آنان خاطره این روزها را با خود به آینده می‌برند و از عشق به حسین(ع)، از سختی راه، از مهربانی مردم و از شکوه بزرگ‌ترین اجتماع انسانی جهان خواهند گفت و خواهند سرود.

موکب‌ها نیز همچون هر سال، با تمام توان برپا شده‌اند. از نخستین ساعات روز تا نیمه‌های شب، بی‌وقفه در حال خدمت‌رسانی هستند. استراحت، غذا، آب خنک، چای، شربت و هر آنچه زائر نیاز داشته باشد، بی‌هیچ چشم‌داشتی در اختیار او قرار می‌گیرد. اینجا خدمت به زائر، افتخار است و لبخند رضایت زائران، بزرگ‌ترین پاداش خادمان.

در میان موکب‌ها، نوای مداحان عرب‌زبان در فضا طنین‌انداز است. نوحه‌هایی که شاید بسیاری از زائران معنای واژه‌های آن را ندانند، اما سوز صدای مداح، گویاتر از هر ترجمه‌ای است. زبان دیگر مانعی برای فهم نیست؛ اشک‌ها ترجمه می‌شوند و دل‌ها مفهوم مصیبت را درک می‌کنند. نام حسین(ع)، عباس(ع) و یاران باوفایش که بر زبان مداح جاری می‌شود، عمق فرهنگ ایثار، وفاداری و شهادت را به تصویر می‌کشد.

پس از عبور از ایست‌های بازرسی و گیت‌های مرزی ایران و عراق، خستگی راه بر تن زائران می‌نشیند. برخی، مانند ما، شب را همان حوالی مرز برای استراحت سپری می‌کنند تا با طلوع خورشید، فصل تازه‌ای از این سفر آغاز شود. صبح، جست‌وجویی کوتاه برای یافتن وسیله نقلیه کافی است تا مسیر نجف در پیش گرفته شود؛ شهری که آغاز رسمی طریق‌الحسین است.

سفر هنوز به معنای واقعی آغاز نشده، اما همین چند ساعت نخست، درس بزرگی از عشق، همدلی، صبر و ایمان را پیش روی هر زائر قرار می‌دهد. در این مسیر، انسان تنها راه نمی‌رود؛ دل‌ها کنار هم قدم برمی‌دارند. اینجا طریق‌الحسین است؛ جاده‌ای که میلیون‌ها انسان را گرد هم می‌آورد تا بار دیگر ثابت شود عشق، مرزی نمی‌شناسد و می‌توان آن را با تمام وجود و حتی با چشم‌های خود دید.

انتهای پیام