فاطمه شبانی‌آرانی، فعال رسانه‌ای طی یادداشتی که در اختیار ایکنای قم قرار داده، نوشت: وقتی از امنیت سخن گفته می‌شود، معمولا آنچه بیشتر به چشم می‌آید، نتیجه آن است نه رنج و ایستادگی کسانی که این آرامش را ممکن می‌کنند. حال آنکه در پس زندگی آرام مردم، جوانانی ایستاده‌اند که در دورترین و دشوارترین نقاط کشور، مسئولیت حفظ ثبات و امنیت را بر عهده دارند. در این میان، سربازان ایرانشهر از جمله نیروهایی هستند که با وجود نقش مهم و حساس خود، کمتر آن‌گونه که شایسته است دیده می‌شوند.

سربازان ایرانشهر در یکی از مهم‌ترین و در عین حال سخت‌ترین مناطق کشور خدمت می‌کنند. مسئولیت آنان تنها به حضور در یک موقعیت نظامی محدود نمی‌شود، بلکه مستقیما با امنیت روزمره مردمی پیوند خورده است که آرامش زندگی‌شان تا حد زیادی به پایداری همین نیروها وابسته است. دوری از خانواده، شرایط سخت اقلیمی، محدودیت‌های محیطی و پذیرش خطر، بخشی از واقعیتی است که این سربازان هر روز با آن روبه‌رو هستند.

آنچه اما کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد، فشارهایی است که این نیروها در سکوت تحمل می‌کنند. بسیاری از آنان در سال‌هایی از زندگی قرار دارند که باید صرف ساختن آینده شخصی و حرفه‌ای‌شان شود اما وظیفه، آنان را در معرض مسئولیت‌ها و مخاطراتی قرار داده است که بسیاری از هم‌نسلانشان هنوز با آن مواجه نشده‌اند. همین تحمل آرام، کم‌ادعا و بی‌صدا، وجهی از مظلومیت این سربازان را آشکار می‌کند. مظلومیتی که از سر ضعف نیست بلکه از نجابت و استقامتی خاموش سرچشمه می‌گیرد.

در کنار این واقعیت، نمی‌توان از فاصله میان میدان و برخی برآوردهای دیپلماتیک نیز چشم پوشید. هرگاه در سطوح تصمیم‌گیری، واقعیت‌های مرزی آنگونه که باید دیده نشود، نخستین کسانی که اثر آن را لمس می‌کنند، همان نیروهایی هستند که در خط مقدم حضور دارند. از این منظر، نقد دیپلماسی نه به معنای نفی اصل گفت‌وگو، بلکه ناظر بر ضرورت توجه دقیق‌تر به هزینه‌های میدانی و انسانی تصمیمات است زیرا هر غفلت از واقعیت مرز، پیش از همه بر دوش سربازانی سنگینی می‌کند که بی‌واسطه با خطر روبه‌رو هستند.

مرزبانان آن دیار بیش از آنکه در کانون توجه باشند، در حاشیه می‌مانند. نامشان کمتر شنیده می‌شود و دشواری کارشان کمتر روایت می‌شود اما این گمنامی چیزی از ارزش و بزرگی کار آنان کم نمی‌کند. امنیت، بیش از آنکه در شعارها معنا پیدا کند، حاصل حضور انسان‌هایی است که بی‌آنکه چشم‌انتظار دیده‌شدن باشند، وظیفه خود را با جدیت انجام می‌دهند و بهای آن را نیز پیش از دیگران می‌پردازند.

باید پذیرفت که آرامش عمومی، بدون ایستادگی این جوانان ممکن نیست بنابراین شایسته است نام آنان فراتر از مناسبت‌ها و خبرهای مقطعی، با نگاهی مسئولانه، منصفانه و قدردانانه دیده شوند. امنیت کشور، پیش از آنکه در واژه‌ها توصیف شود، بر شانه کسانی استوار است که بی‌صدا در مرز می‌ایستند تا زندگی در دیگر نقاط این سرزمین، در آرامش ادامه پیدا کند.

انتهای پیام