به گزارش ایکنا به نقل از Foreign Policy In Focus، جام جهانی فوتبال 2026، علیرغم نبود تیم ملی فلسطین در این مسابقات و در بحبوحه آنچه ناظران آن را سرکوب فزاینده اعتراضات و ابراز همبستگی با فلسطین در چندین کشور توصیف می‌کنند، به سکویی بلند برای ابراز همبستگی با آرمان فلسطین تبدیل شد.

واین خاطرنشان می‌کند که هواداران، بازیکنان و مربیان کشورهای متعددی از جمله مصر، اسکاتلند، برزیل، کره جنوبی، مراکش، مکزیک، ترکیه، نروژ، سنگال، بوسنی و هرزگوین، الجزایر و اسپانیا، علناً حمایت خود را از فلسطینی‌ها ابراز و بر حق زندگی، آزادی و بازگشت آنها تأکید کردند.

به گفته نویسنده این مقاله، نمایش همبستگی فراتر از هواداران به خود ورزشگاه‌ها نیز کشیده شد، جایی که پرچم‌های فلسطین در سکوها برافراشته شده و بازیکنان و مربیان در طول مسابقات این پرچم را حمل می کردند. شعارهای «فلسطین آزاد» در داخل ورزشگاه‌ها و خیابان‌های اطراف طنین‌انداز شد، در حالی که هزاران هوادار پیراهن تیم ملی فلسطین را پوشیده بودند.

علاوه بر این، برخی از تماشاگران بنرهایی با عنوان «اسرائیل را از فیفا اخراج کنید» و «کارت قرمز برای اسرائیل» را در دست داشتند. فاین استدلال می‌کند که این صحنه اهمیت بیشتری پیدا کرده است زیرا در طول تورنمنتی رخ داده است که مانند تورنمنت‌های قبلی از اتهامات فساد مصون نبوده است. او اشاره می‌کند که طبق این مقاله، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، مداخله کرده تا فیفا کارت قرمزی را که به یک بازیکن آمریکایی نشان داده شده بود، لغو کند و به او اجازه دهد با تیم ملی خود در ادامه این مسابقات شرکت کند که البته تیم آمریکا در بازی بعدی که نویسنده آن را یک طرفه توصیف می‌کند باخت.

این مقاله همچنین به اعطای یک «جایزه صلح» نمادین به ترامپ توسط رئیس فیفا، اندکی قبل از پیوستن آمریکا به اسرائیل در جنگ علیه ایران، می‌پردازد؛ جنگی که نویسنده آن را غیرقانونی و از نظر تاریخی منفور توصیف می‌کند.

واین تأکید می‌کند که برافراشتن پرچم‌های فلسطین یا شعار دادن در ورزشگاه‌ها به تنهایی واقعیت موجود را تغییر نخواهد داد. با این حال، او خاطرنشان می‌کند که همزمان با این مسابقات شاهد ادامه عملیات نظامی اسرائیل در نوار غزه بودیم که به گفته او منجر به کشته شدن ده‌ها فلسطینی شد، در حالی که ایالات متحده به حمایت نظامی خود از اسرائیل ادامه داد.

نویسنده به عنوان مثال، کشته شدن محمد الوحیدی، نماینده یک سازمان بشردوستانه مصری که در غزه فعالیت می‌کرد، به همراه دو کودک و یک نفر دیگر، قبل از مسابقه بین آرژانتین و مصر را ذکر می‌کند. او در همان روز در حال سازماندهی یک رویداد تماشای مسابقه در شهر غزه بود. در این مقاله اشاره شده است که الوحیدی یکی از بیش از هزار فلسطینی، از جمله صدها زن و کودک است که طبق گزارش‌ها از زمان اعلام آتش‌بس رسمی در سال گذشته توسط ارتش اسرائیل کشته شده‌اند.

نویسنده از دینا الکرد، روزنامه‌نگار فلسطینی، نقل قول می‌کند که معتقد است رویدادهای ورزشی به تنهایی نمی‌توانند به رنج فلسطینی‌ها پایان دهند. او توضیح می‌دهد که خانواده‌های فلسطینی صرفاً به این دلیل که برخی افراد پرچمی را در ورزشگاه برافراشته‌اند، خانه‌های خود را پس نخواهند گرفت. با این حال، او معتقد است که جنبش‌های مردمی به مرور زمان از طریق ابراز عمومی، انباشت فشار و اصرار بر زنده نگه داشتن این موضوع در وجدان جهانی و جلوگیری از پاک شدن آن شکل می‌گیرند.

نویسنده همچنین به موضع حسام حسن، سرمربی تیم ملی مصر اشاره می‌کند که او را یکی از شجاع‌ترین و پیگیرترین چهره‌های ورزشی در ابراز همبستگی با فلسطینی‌ها توصیف می‌کند. حسن در یک کنفرانس مطبوعاتی اظهار داشت که قبل از اینکه عرب، مسلمان، مسیحی یا هر چیز دیگری باشد، یک انسان است. او افزود که می‌خواهد از فوتبال، بزرگترین قدرت نرم جهان، برای ارسال پیامی مبنی بر اجازه زندگی در صلح به مردم فلسطین استفاده کند و از ورزشکاران و روزنامه‌نگاران در سراسر جهان خواست تا به انتشار این پیام کمک کنند.

واین در پایان این سؤال را مطرح می‌کند که آیا این پیام شایسته است که موضوع اصلی بحث در طول تماشای مسابقات، در کافه‌ها و در میان خانواده‌ها در طول و بعد از فینال جام جهانی باشد و این مسابقات را فرصتی برای برجسته کردن آرمان فلسطین به مخاطبان گسترده جهانی می‌داند.

نویسنده خاطرنشان می‌کند که شخصاً با پوشیدن پیراهنی با رنگ‌های فلسطین و استفاده از وقت خود برای تماشای مسابقات برای جمع‌آوری کمک‌های بشردوستانه در نوار غزه، همبستگی خود را ابراز خواهد کرد. او معتقد است که آغاز بحث در مورد غیر اخلاقی بودن حمایت نظامی مداوم ایالات متحده از دولت اسرائیل، اولین گام در مسیری گسترده‌تر است.

فاین مقاله خود را با نقل قولی از دینا الکرد، روزنامه‌نگار فلسطینی به پایان می‌رساند که گفته است وقتی پرچم‌های فلسطین را در ورزشگاه‌های جام جهانی در اهتزاز دیده، نوعی امید را احساس کرده است و توضیح می‌دهد که این امید به خاطر راه‌حلی سریع یا آسان نیست، بلکه در این احساس است که فلسطینی‌ها تنها نیستند و آرمان آنها هنوز زنده است و فراموش نشده است.

انتهای پیام