اعظم فوادیان، مدرس حوزه علمیه خواهران سمنان به مناسبت روز عفاف و حجاب در گفت‌وگو با ایکنا از سمنان، با اشاره به تفاوت بنیادین میان دو مفهوم «عفاف» و «حجاب» گفت: عفاف یک مفهوم زیربنایی، درونی و اخلاقی است؛ یعنی پاکدامنی در فکر، گفتار و رفتار. اما حجاب جلوه بیرونی و نماد ظاهری این پاکدامنی است. اگر بخواهیم با دقت نگاه کنیم، عفاف روح است و حجاب کالبد آن.

وی ادامه داد: هرچند از نظر کمال انسانی، عفاف بدون حجاب دچار نقص در تبلور می‌شود و حجاب بدون عفاف، تنها به یک پوشش بی‌پایه و بی‌معنا تبدیل می‌گردد؛ پس در حقیقت، این دو مکمل یکدیگر هستند تا شخصیت انسان در دو سطح درونی و بیرونی، استواری خود را حفظ کند.

فوادیان به نقش این دو مفهوم در کاهش آسیب‌های اجتماعی مانند طلاق و خشونت اشاره کرد و گفت: عفاف و حجاب باعث ایجاد نوعی حرمت و احترام متقابل در فضای عمومی می‌شود. وقتی عفاف در جامعه رواج یابد، نگاه افراد از نگاهی صرفاً مادی و جسمانی، به نگاهی انسانی و ارزشمند تغییر می‌کند.

وی افزود: این تغییر نگاه، باعث کاهش شیء‌انگاری انسان‌ها می‌شود. وقتی انسان‌ها به جای ابزار، به عنوان موجوداتی با کرامت دیده شوند، خشونت‌های جنسیتی، بی‌احترامی در روابط و در نتیجه تنش‌های خانوادگی که ریشه در رفتارهای بی‌ملاحظه دارد، به شدت کاهش می‌یابد. در واقع، عفاف یک سپر محافظتی برای آرامش روابط انسانی است.

این فعال فرهنگی با تأکید بر ضرورت تغییر روش تبیین برای نسل جدید بیان کرد: کلید اصلی، تغییر روش تبیین است. ما نباید عفاف را تنها در قالب ممنوعیت‌ها و نه گفتن‌ها معرفی کنیم؛ بلکه باید آن را به عنوان یک انتخاب هوشمندانه برای کسب عزت و آرامش معرفی کنیم. 

فوادیان با اشاره به اینکه برای نسل جدید، باید از ادبیات حقوقی و زیبایی‌شناختی استفاده کرد، گفت: باید نشان دهیم که عفاف موجب رشد شخصیت و حفظ تمرکز بر اهداف والای زندگی می‌شود، نه اینکه مانع پیشرفت آن‌ها. ترویج عفاف باید از مسیر الگو سازی و ایجاد الگوی زیباشناسی باشد، نه از مسیر دستور و برخورد.

وی در پاسخ به این سوال که آیا حجاب صرفاً یک مقوله فردی است یا هنجاری اجتماعی، بیان کرد: حجاب قطعاً از مرز فردیتی فراتر می‌رود و یک هنجار فرهنگی است. درست است که هر فرد مسئول پوشش خود است، اما هنجارهای اجتماعی، فضای یک جامعه را می‌سازند.

فوادیان ادامه داد: وقتی حجاب و عفاف به عنوان یک هنجار اجتماعی پذیرفته شود، باعث ایجاد یک محیط امن و محترم برای همه می‌شود. این هنجار مانند یک استاندارد فرهنگی، سطح سلامت اجتماعی و حیا را بالا می‌برد و این تأثیر، به نفع کل جامعه، از جمله مردان و زنان، خواهد بود.

این مدرس حوزه علمیه خواهران سمنان افزود: این تصور نادرست است که وقار با بی‌تحرکی یا جدیتِ خشک همراه است. وقار یعنی خودکنترلی و تعادل. ما می‌توانیم با لبخند، با حضور فعال در عرصه‌های علمی، هنری و اجتماعی، و با استفاده از تکنولوژی‌های روز، بسیار پویا و پرانرژی باشیم، در حالی که همچنان متانت و حیا را حفظ کرده‌ایم.

وی در پایان اظهار کرد: نشاطِ همراه با حیا بسیار زیباتر و ماندگارتر از بی‌بندوباریِ پرجنب‌وجوش است. ما باید نشان دهیم که می‌توان هم در قله‌های دانش و اجتماع بود و هم در اوجِ وقار و پاکدامنی.

انتهای پیام