به قلم داود منافی‌پور، دبیر مجمع جهانی حضرت علی‌اصغر(علیه السلام)

در این چند روز، ایران ما، جایگاه سؤالی بزرگ در جهان شده است. میلیون‌ها زن و مرد، پیر و جوان، سیاه‌پوش و گریه کنان چه می‌گویند؟

با اینکه ماه‌هاست در میان جنگی تحمیل شده هستند و در غم شهادت رهبر عزیزشان سوگوارند، هر شب پیروزمندانه در میادین بزرگ کشور، همدیگر را به الفت و وحدت می‌خوانند و با خشمی مقدس از این رهگذر، دشمن را ناامید، عصبانی و پشیمان ساخته‌اند.

جهان متعجب از دو چیز است: اول غمی پر از خشم ولی صبور و پر متانت و دوم هیجانی مرموز و توأم از امید و استقامت.

به طور معمول هر غمی در ذات خود، کسالتی دارد و هر جنگی در درون خود ترسی، اما به راستی رمزگشایی از این مردم سخت است. نه کسالتی می‌بینی و نه ترسی به چشم می‌آید.

نزدیک به پنجاه سال است که تمامت خواهان و زورگویان جهان، با دروغ‌پردازی و تخریبگری، تهمت زنی و شبهه افکنی، در اوج بی مروتی، وارونه‌نمایی می‌کنند و عزم آن دارند که این ملت مبعوث شده را به زانو در بیاورند اما هر بار در اولین قدم نه نشانی از ترس می‌بینند و نه آیتی از کسالت.

قدرتی مرموز که ساحت استقامت‌شان را، پر از انگیزه و شوق کرده و ارتفاع شأن مقاومت در ایشان، کلاه از سر مستکبران عالم انداخته. می‌گریند، اما پر از شور و امید و هیجان هستند. فریاد می‌کنند، اما پر از نجابت و صلابت و شجاعت هستند.

مسئولان نظامِ خود را در مواقع بحران و فشار، بسان کوهی ستبر پشتیبانند و ایشان را خردمندانه نصیحت به پایداری و مقاومت می‌کنند. آری این مردم مبعوث که برای زمینه سازی ظهور برانگیخته شده اند، امّتی هستند که در کلام پیامبر اکرم(ص)، قوم سلمان نام گرفته اند … خدا را دوست دارند و خدا نیز ایشان را.

اما افسوس و صد افسوس که این مردم برگزیده، در عزاداری برای تشییع رهبر شهید و محبوب خود ناکام ماندند. در روز تشییعی که به واقع روز محشر می‌نمود، میلیون‌ها نفر از ارادتمندان آن رهبر فرزانه، از ساعاتی قبل از طلوع آفتاب خود را به وعده گاه نام برده در شرق تهران رساندند.

عاشقان و دلدادگان او همچون اقیانوسی بی‌کران بر سر و سینه می‌زدند و بی‌صبرانه در انتظار تشییع او مویه می‌کشیدند، چرا که دوباره می‌خواستند با اظهار ارادت خود دشمنان را به یأس بیاندازند و عهد خود را با خلف صالح او تجدید کنند.

در کشاکش این بی‌قراری، درحالی‌که چشم‌ها ساعت‌ها جست‌وجوگر پیکر امامشان بودند، به یکباره و تصور ناپذیر، با بدعهدی مسئول یا مسئولانی مواجه می‌شوند که به خاطر عدم برنامه‌ریزی درست، به فال بد رسیده و ترس وجودشان را گرفته که ممکن است مردم آسیب ببینند.

پس به فال بد خود، مردم را تشنه این وداع با مراد خویش رها کرده و به دلیل فرار از پاسخگویی احتمالی فردا، این موقعیت عظیم، این تظاهرات عشق را و این هیاهو را به باد فنا داده و فرصتی دست نایافتنی را سوزاندند.
و عجیب‌تر اینکه این سناریوی تلخ و غم‌انگیز و البته راحت طلبانه را، در تشییع مشهد مجدد تکرار کرده و داغی دیگر را به یادگار روی دل این مردم مصیبت دیده نهادند.

ما می‌توانستیم با تشییعی که در تهران بیش از ۲۰ میلیون جمعیت داشت، حماسه‌ای بس بزرگ‌تر، بسان حماسه عظیم تشییع در نجف و کربلا داشته باشیم و شور شیدای خود را همچون پتکی برسر یاوه‌گویان بکوبیم و عشق و ارادت خود را به رخ مستکبران عالم بکشیم. اما شما این آرزوی دست یافتنی را در گلوی مردم عاشق عقده کردید و این همان جبران ناپذیری بزرگ است.

و در آخر این نوشتار عقده‌گشا بودم که با خبر شدم، نوه حضرت آقا چنان حضرت علی اصغر که در کنار سید الشهداء دفن شدند، در کنار پدربزرگش آرام گرفته است و دل چه بی‌اختیار با این خبر به کربلا می‌رود. کربلایی که شیرخوار حسین تا همیشه، پرچم مظلومیت و سند حقانیت آن است و وای بر آنان که این مردم مبعوث شده را محروم کردند از عزاداری برای این رهبر و طفل شهیدش. پروردگارا به حق طفل شیرخوار حسین علیه‌السلام، این ملتِ مبعوث را تا ظهور، بر عهد ولایت، استوار و سرافراز بدار.

انتهای پیام