به گزارش ایکنا از آذربایجان شرقی، جمهوری اسلامی ایران در تاریخ پنجم فروردین سال ۱۳۵۸ با خروج از پیمان نظامی «سنتو» اعلام کرد که دیگر حافظ منافع آمریکا در منطقه نیست. آمریکا به دلیل اطلاعات و تحلیل‌های غلط تصور می‌کرد قادر است در اندک زمانی رویداد‌های ایران را همچون دوران پهلوی در اختیار بگیرد؛ بنابراین به انواع حیله‌ها علیه جمهوری اسلامی متوسل شد که یکی از این توطئه‌ها، کودتای پایگاه هوایی شهید نوژه بود. کودتای نقاب که بعد‌ها به نام کودتای نوژه معروف شد، طرحی برای از میان برداشتن نظام تازه تأسیس جمهوری اسلامی بود. «نوژه» در حقیقت اشاره به نام محمد نوژه، خلبانی که در ۲۵ مرداد ۱۳۵۸ و در طی عملیاتی در پاوه توسط شورشیان مورد آتش‌بار قرار گرفت و شهید شد اشاره دارد؛ از این رو که بعد از شهادت ایشان نام پایگاه سوم شکاری (مرکز فرماندهی کودتا) به افتخار او به پایگاه شکاری خلبان شهید محمد نوژه تغییر یافت. 

در دی ۱۳۵۸ یکی از هواداران شاپور بختیار به نام مهندس قادسی، نموداری سازمانی را تهیه کرد و نام آن را «نقاب» گذاشت. نام نقاب جمع حروف اول «نجات قیام انقلاب بزرگ» بود و سازمان دارای شورایی شامل مسئول تهران، مسئول امور شهرستان‌ها، مسئول امور وزارتخانه‌ها، مسئول امور دانشگاه‌ها، انتشارات و تبلیغات، مسئول امور ایلات و مسئول امور چریکی بود. از نظر مسئولان نقاب، فتح تهران مساوی با پیروزی در سراسر کشور بود و با تصوری که از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ داشتند فکر می‌کردند با سقوط تهران همه کشور تسلیم آن‌ها می‌شوند.

سران کودتا برای شروع کار در صدد به اختیار گرفتن یک پایگاه نظامی بر آمدند که دارای هواپیما، به تهران نزدیک، در خارج از شهر، عناصر آن قابل جذب و رهبران عملیات هوایی، با پرسنل و اماکن آن آشنایی داشته باشند؛ به این ترتیب پایگاه هوایی شهید نوژه برای شروع کودتا انتخاب شد. پایگاه هوایی شهید نوژه در ۵۰ کیلومتری شهر همدان و در کنار شهر کبودرآهنگ، دور دسترس مردم قرار داشت و تیمسار محققی، تیمسار سعید مهدیون، سروان حمید نعمتی، سروان ایرج ایران نژاد و چند تن دیگر از سران کودتا در آنجا خدمت کرده بودند و اماکن و پرسنل پایگاه را می‌شناختند.

این کودتا به دستور آمریکا با عنوان عملیات نقاب و همراهی شاپور بختیار نخست وزیر رژیم پهلوی با هدف بازگرداندن وی به کشور و اجرای حکومت نظامی طرح‌ریزی شد. این عملیات قرار بود از پایگاه هوایی شهید نوژه همدان آغاز شود. سازمان سیا اجرا کردن این کودتا را ضربه نهایی بر پیکره نظام نوپای جمهوری اسلامی ایران می‌دانست و برای انجام دادن آن با طراحی برنامه‌ای دقیق، همه تجهیزات نظامی را در اختیار عوامل اجرای کودتا قرار داد.

در سازمان نقاب شورایی به‌نام «رئیس» توسط ابوالقاسم خادم، رضا مرزبان و قادسی تشکیل شد. «رئیس» دارای پنج شاخه به نام‌های بافت، نگر، نشر، اطلاعات و عمل بود. در طرح اولیه کودتا، پایگاه یکم نیروی هوایی در مهرآباد به‌عنوان مرکز ثقل کودتا انتخاب شد اما بزرگ‌ترین نقطه ضعف این پایگاه واقع شدن در مناطق مسکونی محصور و در دسترس مردم بود. به همین دلیل کودتاگران درصدد شناسایی پایگاهی برآمدند که دارای هواپیما باشد، به تهران نزدیک باشد، خارج از شهر باشد، عناصر مستعد و قابل جذب داشته باشد و رهبران عملیات هوایی کودتا حداکثر آشنایی را با پرسنل و امکان آن داشته باشند. پایگاه هوایی نوژه در همدان چنین ویژگی‌هایی داشت.

پایگاه سوم نیروی هوایی تا قبل از انقلاب «پایگاه شاهرخی» نامیده می‌شد. پس از پیروزی انقلاب، به «پایگاه حر» تغییر نام یافت. در پی نابسامانی‌ها و اغتشاشات ضد انقلاب در غرب کشور در مرداد ۱۳۵۸ و صدور فرمان تاریخی امام در ۲۷ مرداد ۱۳۵۸ خطاب به نیروهای مسلح برای پاکسازی کردستان از عناصر آشوبگر، محمد نوژه از خلبانان پایگاه شاهرخی به کمک دکتر مصطفی چمران که مسئولیت فرو نشاندن نابسامانی‌های غرب کشور را بر عهده داشت، رفت و پس از موفقیت در انجام مأموریت‌ محوله، در مسیر برگشت به پایگاه هوایی به دلیل شلیک ضد انقلاب به هواپیما مجروح شد و هواپیمایش به کوه خورد و به همراه همکار دیگرش به شهادت رسید. با شهادت نوژه، نام پایگاه حر مجدداً تغییر کرد و پایگاه شهید نوژه نام گرفت.

کودتا قرار بود هم‌زمان در تهران و شهرهای بزرگ اجرا شود و بیت امام در جماران، منطقه نخست‌وزیری در میدان پاستور، ستاد مرکزی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، ستاد مرکزی کمیته انقلاب اسلامی، پادگان ولی‌ عصر(عج)، پادگان‌های امام حسین(ع)، نوجوانان و خلیج، کمیته انقلاب اسلامی مناطق ۴ و ۹، محل برگزاری نمازهای جمعه در تهران و شهرهای بزرگ هدف بمب‌های خوشه‌ای و آتش‌زای حدود ۳۰ فروند هواپیما قرار گیرند و سازمان صدا و سیما، فرودگاه مهرآباد، ستاد ارتش جمهوری اسلامی ایران و پادگان‌های حر، قصر و جمشیدیه با پشتیبانی حدود ۵۰۰ نفر از مزدوران پیاده‌نظام کودتاگر، اشغال شود.

انتهای پیام