حجت‌الاسلام والمسلمین حسین خادم‌الخمسه، پژوهشگر دینی، در گفت‌وگو با ایکنا از خراسان رضوی، درباره جایگاه حضرت ابوالفضل(ع) در تشیع، اظهار کرد: حضرت عباس(ع) خود را در مسیر ولایت فدا کرد؛ زیرا آگاه بود که تمامی تربیتش از پدر بزرگوارش، امیرالمؤمنین(ع)، و برادرانش، امام حسن(ع) و امام حسین(ع)، در راستای قرار گرفتن در مسیر ولایت بوده است. از همین رو، از امام حسین(ع) درخواست اجازه حضور در میدان نبرد را می‌کرد تا جان خود را در دفاع از ولایت تقدیم کند.

وی با بیان اینکه امام معصوم محور توحید است و هرگز از حق جدا نمی‌شود، افزود: چنان‌که پیامبر اکرم(ص) در خطاب به امیرالمؤمنین(ع) فرمودند: «علی مع الحق و الحق مع علی». این معنا درباره تمامی معصومان(ع) صادق است؛ آنان همواره با حق‌اند و حق نیز با ایشان است.

این پژوهشگر دینی با تأکید بر اینکه اگر شناختی از توحید و خداپرستی در میان ما وجود دارد، به واسطه اهل‌بیت(ع) است و نشر توحید نیز به وسیله یاران ایشان تحقق یافته است، تصریح کرد: یکی از برجسته‌ترین یاران امام حسین(ع)، حضرت قمر بنی‌هاشم(ع) است. امام حسین(ع) مظهر توحید و یزید نماد شرک بود. هنگامی که امام مشاهده کردند شرک در حال تسلط بر جامعه است، قیام کردند تا آن را از میان بردارند؛ همان‌گونه که پیامبر اکرم(ص) برای دعوت مردم به توحید، رنج‌های فراوانی متحمل شدند.

خادم‌الخمسه ادامه داد: اما بنی‌امیه، به‌ویژه معاویه و یزید، در پی نابودی آن دستاوردها بودند؛ از این‌رو لازم بود درخت توحید به گونه‌ای آبیاری شود که هیچ یزیدی در طول تاریخ نتواند به آن آسیب برساند. در این مسیر، امام حسین(ع) خون خود را فدای این درخت توحید کردند تا ریشه‌های آن استوار و پایدار بماند. حضرت قمر بنی‌هاشم(ع) نیز با تمام وجود گرد محور امام خویش می‌چرخیدند و ذره‌ای از مسیر ولایت منحرف نشدند و اگر درخواستی داشتند، تنها برای فدا کردن جان در راه امام بود.

وی با اشاره به اینکه حضرت ابوالفضل(ع) خود را پیشگام و فدایی توحید و ولایت می‌دانستند، اظهار کرد: ایشان آگاه بودند که تمامی تربیتشان از سوی امیرالمؤمنین(ع)، امام حسن(ع) و امام حسین(ع)، در راستای قرار گرفتن در مسیر ولایت بوده است؛ ازاین‌رو از امام خویش درخواست اجازه حضور در میدان نبرد کردند تا جان خود را در راه دین خدا و دفاع از ولایت تقدیم کنند.

این کارشناس دینی همچنین گفت: در زیارت ایشان، از حضرت به عنوان «امین‌الله» یاد شده است؛ یعنی کسی که امانت‌های امامت را حفظ کرد و جان خود را در راه امام معصوم و پاسداری از دین الهی فدا ساخت. در طول تاریخ، بسیاری تلاش کردند افراد را از اطراف امام جدا کنند و در مواردی نیز با ابزارهایی چون مال، مقام و شهوت به این هدف دست یافتند؛ چنان‌که در کوفه، گروهی با همین شیوه‌ها از یاری امام حسین(ع) بازماندند.

خادم‌الخمسه با بیان اینکه این نکته در روزگار ما نیز قابل تأمل است، افزود: دشمنان با فشارهای اقتصادی می‌کوشند مردم را از مسیر ولایت دور سازند، اما غافل‌اند که این جریان در طول تاریخ تکرار شده و نتیجه‌ای معکوس داشته است؛ چراکه همواره دوستداران اهل‌بیت(ع) در برابر مشکلات، استوارتر شده و بر وفاداری خود افزوده‌اند.

وی ادامه داد: آنان بر این باورند که تا زنده‌اند، از امام خود جدا نخواهند شد و حتی مرگ را نیز نه جدایی، بلکه آغاز پیوندی کامل‌تر می‌دانند. یاران باوفای امام حسین(ع)، همچون حضرت قمر بنی‌هاشم(ع)، مرگ را در آغوش گرفتند تا این پیوند جاودانه گردد.

این پژوهشگر دینی اظهار کرد: این باور که جدایی ما تنها با مرگ است، بیانگر آن است که حتی شهادت نیز مانع پیوند با اهل‌بیت(ع) نمی‌شود. تمامی سختی‌هایی که در این مسیر به انسان می‌رسد، برای عاشقان ولایت شیرین است؛ همان‌گونه که حضرت قاسم(ع) مرگ را «أحلی من العسل» توصیف کردند و این نتیجه تربیت در مکتب ولایت است که رنج‌ها را به شیرینی بدل می‌کند.

خادم‌الخمسه با تأکید بر اینکه خداوند نیز این اخلاص را بی‌پاسخ نمی‌گذارد و به بندگان وفادار خود عزت می‌بخشد، تصریح کرد: خداوند فرموده است: «إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ وَلِرَسُولِهِ». اگر نام حضرت قمر بنی‌هاشم(ع) پس از حدود چهارده قرن همچنان زنده است و دوست و دشمن به عظمت ایشان اعتراف دارند، این جز به اراده الهی نیست. خداوند دل‌ها را به سوی آنان متمایل ساخته و نامشان را در تاریخ جاودانه کرده است؛ زیرا آنان در راه خدا و ولیّ او، تمام وجود خود را فدا کردند.

انتهای پیام