امام علی (ع) می فرماید
۞ هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است. ۞
افزونه جلالی را نصب کنید. - 9 محرم 1448
شناسه خبر : 368369
  پرینت تاریخ انتشار : 24 ژوئن 2026 - 13:22 | 5 بازدید

تاسوعای حسینی در جوار کریمه، در سوگ علمدار کربلا

به گزارش ایکنا از قم،  شهر مقدس قم جامه عزا بر تن کرد و خیابان‌ها در روز تاسوعا، با موجی از جمعیت سیاه‌پوش، رنگ و بوی دیگری گرفت. پرچم‌های مشکی با نام حضرت عباس(ع) و امام حسین(ع) در دستان عزاداران بود و نبض کوچه‌پس‌کوچه‌ها با آهنگ سنگین سینه‌زنی، تپیدن گرفت. انگار تمام کوچه‌ها به سمت […]

تاسوعای حسینی در جوار کریمه، در سوگ علمدار کربلا


تاسوعای حسینی در جوار کریمهبه گزارش ایکنا از قم،  شهر مقدس قم جامه عزا بر تن کرد و خیابان‌ها در روز تاسوعا، با موجی از جمعیت سیاه‌پوش، رنگ و بوی دیگری گرفت. پرچم‌های مشکی با نام حضرت عباس(ع) و امام حسین(ع) در دستان عزاداران بود و نبض کوچه‌پس‌کوچه‌ها با آهنگ سنگین سینه‌زنی، تپیدن گرفت. انگار تمام کوچه‌ها به سمت نور روان بودند؛ به سمت بارگاه حرم بانوی کرامت، جایی که عطر آسمانی اشک و نیایش در هم آمیخته بود.

دسته‌های عزا از هر سو به خیابان‌های منتهی به حریم ملکوتی حضرت معصومه (س) سرازیر شدند. عزاداران با گام‌هایی استوار و قلبی لبریز از غم، در میان طبل‌های سنگین و نوحه‌های جانسوز، خود را به آستانهه نور می‌رساندند. جوانان و پیران، کودکان و سالخوردگان، همگی در این خیل عظیم یکی بودند؛ چشمانی خیس، دستانی بر سینه و زنجیری که بر پشت می‌نشست، روایتی بود از ارادتی که از اعماق جان می‌جوشید.

میدان آستانه دیگر جای عبور نبود و موج عزاداران هر لحظه خروشان‌تر می‌شد. فضای اطراف حرم غرق در سیاهی و روشنایی بود؛ سیاهی پرچم‌ها و جامه‌ها و روشنایی شمع‌های یادبود که در دستان زائران می‌سوخت. بوی گل‌های نرگس و عطر فرش‌های حسینی، با صدای «یا عباس» گره خورده بود و هر گوشه‌ای، روضه‌خوانی دیگر، ماتمی دیگر، داستانی از دلِ شکسته‌ی عاشقان را روایت می‌کرد.

این تنها یک حرکت نبود؛ این یک موج دریا بود که هر لحظه بلندتر می‌شد. مردم با نظم و صمیمتی وصف‌ناپذیر، صف‌های سینه‌زنی را به هم پیوند می‌زدند و فریاد لبیک‌شان از دیواره‌های حرم تا ملکوت بالا می‌رفت. در آن شلوغیِ غریب، هر کس برای خود نجوایی داشت، اما همه یک صدا بودند و می‌گفتند: السلام علیک یا ابوالفضل (ع). انگار که زمان ایستاده بود تا این ارادتِ بی‌ریا را در قاب عاشورا ثبت کند.

صدای «یا عباس» در فضای بسته‌ی صحن‌ها حلقه می‌زد و بازمی‌گشت؛ نوحه‌خوانی که روضه‌ی علم واژگون شده را می‌خواند، زنانی که دست بر ضریح می‌ساییدند و نجوا می‌کردند؛ مردانی که پیشانی بر کاشی‌های حرم می‌گذاشتند و ساعتی طولانی، همان‌جا می‌ماندند. در هر کنج، داستانی دیگر در جریان بود: کودکی که برای شفای مادرش نذر کرده بود، پیرزنی که سال‌ها بود هر تاسوعا از آن سوی کشور آمده بود، جوانی که اولین بار بود با چشمانی گریان وارد صحن می‌شد. همه را یک چیز به هم گره زده بود: باور به این که ابوالفضل(ع) امشب از بالای نیزه‌های آسمانی، نگاهشان می‌کند.

تولیت حرم مطهر حضرت معصومه(س) نیز با حضور در ایوان صحن آیینه از دسته‌های عزاداری و هیئت‌های مذهبی استقبال کرد و در جمع سوگواران حضرت اباعبدالله الحسین(ع) حضور یافت.

همزمان با برگزاری مراسم عزاداری، ده‌ها ایستگاه صلواتی در اطراف حرم مطهر و نقاط مختلف شهر از عزاداران حسینی پذیرایی کردند و خدمت‌رسانی به سوگواران سیدالشهدا(ع) را در دستور کار داشتند.

انتهای پیام



منبع

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : 0
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.