به گزارش ایکنا از اصفهان، پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر آیت‌الله‌ العظمی مظاهری به‌مناسبت ایام سوگواری حضرت سیدالشهدا(ع)، درس اخلاق معظم‌‌له با موضوع «۱۰ حدیث نورانی از امام حسین(ع)» را منتشر می‌کند که در سایت خبرگزاری ایکنا بازنشر می‌شود.

«أعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجیم

بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ

اَلْحَمْدُ لِلّهِ‌ رَبِّ‌ العالَمينَ وَ الصَّلاة وَ السَّلامُ‌ عَلی ‌خَيرِ خَلقِهِ‌ اشْرَفِ‌ بَرِيَّتِهِ‌ ابِي‌الْقاسِمِ‌ مُحَمَّدٍ صَلَّی ‌اللهُ‌ عَلَيهِ‌ وَ عَلی آلِهِ‌ الطَّيّبينَ‌ الطّاهِرينَ‌ وَ عَلي‌ جَميعِ‌ الأَنبِيآءِ‌ وَ المُرسَلينَ‌ سِيَّما بَقِيَّةِ اللهِ‌ فِی ‌الأَرَضينَ وَ لَعْنَةُ اللهِ‌ عَلی ‌أعْدآئِهِمْ‌ أجْمَعينَ‌.

دهه مقدسی است و امیدوارم امام حسین(ع) نظر لطفی به جامعه ما بفرماید. بنا شد در این چند روز، هر روز یک روایت از امام حسین(ع) نقل و به‌طور فشرده درباره آن روایت صحبت کنم. روایت امروز این است که امام حسین(ع) در وقت حرکت از مکه به کربلا، این جمله‌ را دارند که می‌فرمایند: «أَ لَا تَرَوْنَ‌ أَنَ‌ الْحَقَ‌ لَا يُعْمَلُ‌ بِهِ‌ وَ أَنَّ الْبَاطِلَ لَا يُتَنَاهَى عَنْهُ لِيَرْغَبَ الْمُؤْمِنُ فِي لِقَاءِ اللَّهِ مُحِقّاً؛ آيا نمى‌بينيد كه به حق عمل نمی‌شود و از باطل نهى نمی‌شود؟ به‌راستى كه مؤمن بايد به مرگ و ديدار خدا روى آورد.» (تحف‌العقول، ۲۴۵)

به ایشان می‌گفتند چرا می‌خواهید به کربلا بروید؟ می‌فرمودند: آیا نمی‌بینید که به حق عمل نمی‌شود؛ مگر نمی‌بینید که باطل سرتاسر جهان اسلام را گرفته است؛ مرگ برای یک مؤمن شربت است.

از این روایت و نظیر این روایت به‌خوبی فهمیده می‌شود که امام(ع) دیدند اسلام در مخاطره‌ای عجیب است. به قول خودشان در مدینه می‌فرمود، اگر قیام نکنم، اسلام نابود می‌شود: «وَ عَلَى‌ الْإِسْلَامِ‌ السَّلَامُ‌ إِذْ قَدْ بُلِيَتِ الْأُمَّةُ بِرَاعٍ مِثْلِ يَزِيدَ…؛ در اين صورت بايد فاتحه اسلام را خواند، زيرا امت اسلام گرفتار چوپانى همانند يزيد شده است.» (اللهوف، ص ۲۴)

بنابراین، از مدینه برای شهادت قیام کردند. در وقت حرکت از مدینه، نامه‌ای به برادرشان، محمد حنفیه نوشتند: «فَإِنَّهُ مَنْ‌ لَحِقَ‌ بِي‌ مِنْكُمْ‌ اسْتُشْهِدَ وَ مَنْ تَخَلَّفَ لَمْ يُدْرِكِ الْفَتْحَ وَ السَّلَام‌»؛ هرکه با من بیاید،‌ شهادت است و شهید می‌شود و هرکه با من نیاید، حتماً رستگاری نخواهد دید و بدبخت است،‌ هم در دنیا و هم در آخرت. (مناقب آل ابیطالب، ج ۴، ص ۷۶)

بالاخره به مکه آمدند و شب‌ها منبر می‌رفتند؛ منبرهای انقلابی و داغ. آنجا تکرار می‌کردند که من قصد قیام دارم و سنت رسول‌الله(ص) و سنت علی بن ابیطالب(ع) از بین رفته است و می‌خواهم مردم را وادارم به سیره رسول گرامی(ص) و پدرم علی‌ بن ابیطالب(ع)؛ همان‌گونه که در وصیت‌نامه خود نوشتند:

«وَ أَنِّي لَمْ‌ أَخْرُجْ‌ أَشِراً وَ لَا بَطِراً وَ لَا مُفْسِداً وَ لَا ظَالِماً وَ إِنَّمَا خَرَجْتُ لِطَلَبِ الْإِصْلَاحِ فِي أُمَّةِ جَدِّي ص أُرِيدُ أَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ أَنْهَى عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أَسِيرَ بِسِيرَةِ جَدِّي وَ أَبِي‌ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ع؛

قیامم برای این است که واجب است به قاعده امر به معروف و نهی از منکر، قیام کنم و می‌دانم که شهید می‌شوم و اسلام عزیز متوقف بر شهادت من است. من اگر به کربلا بروم و شهید شوم، اسلام از این مخاطره بیرون می‌آید و اگر نروم و عیال را برای اسارت نبرم، اسلام نابود می‌شود.» (بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۳۲۹)

امام حسین(ع) به کربلا آمدند و شور و موجی در کربلا ایجاد کردند و آن موج در کربلا به‌واسطه اسارت عیال، سراسری شد و بالاخره دستور داده شد، به‌واسطه عزاداری‌ها این موج باقی بماند و همیشگی باشد. در حقیقت قیام و شهادت امام حسین(ع) اسلام را بیمه کرد. اسارت زینب مظلومه(س) آن موج و بیمه را در جامعه اسلامی، بلکه در دنیا سراسری کرد و این عزاداری‌ها که به آن‌ها سفارش شده، ادامه همان موج است. در حقیقت بیمه اسلام است تا ظهور حضرت مهدی(عج) و باید به این عزارداری‌ها فوق‌العاده اهمیت دهیم.

انسان باید در مقابل اینکه بخواهد حق پایمال شود و باطل رو بیفتد، ایستادگی کند، به هر اندازه که می‌شود. امیرالمؤمنین(ع) در روایتی می‌فرماید: «الصَّبْرُ لِإِعْطَاءِ الْحَقِ‌ مُرٌّ»؛ انسان بخواهد طرفدار حق باشد، سنگین است. خون می‌خواهد، وقت می‌خواهد، از دست‌ دادن مال و زن و بچه‌ می‌خواهد و همه‌چیز را فدای حق کردن می‌خواهد تا این حق باقی بماند.

چه چیز می‌تواند باطل را از بین ببرد؟ موارد فرق می‌کند. گاهی باطل از بین می‌رود با شهادت امام حسین(ع) و ایشان باید قیام کند. باید امام حسین(ع) فدای اسلام عزیز شود. یک دفعه حق رو می‌افتد به‌واسطه اسارت زینب(س) و عیال و حتماً‌ باید امام حسین(ع) عیال را به کربلا بیاورد و زینب اسیر شود، از این شهر به آن شهر و از این مجلس به آن مجلس، برای اینکه باطلی که از بین رفته و حجاب‌هایی روی آن آورده است، این حجاب‌ها پاره و خورشید اسلام عزیز نمایان شود. این پرده‌های ضخیمی که روی اسلام عزیز آمده، پاره شود. امام حسین(ع) خیلی کار کردند. قیام ایشان برای اینکه اسلام عزیز را نجات دهد. قیام حسین(ع) و اسارت زینب(س) برای اینکه باطل را نابود کنند و بالاخره این کار را کردند.

حضرت زینب(س) ایستاد و گفت برادرم، کار خودمان را انجام دادیم و حق را زنده کردیم. ما اسلام را زنده کردیم. یعنی طولی نمی‌کشد که این مردم به تشیع رومی‌آورند و تشیع ریشه پیدا می‌کند. بنابراین، ما کار خودمان را کردیم. بالاخره امام حسین(ع) و زینب مظلومه کار خودشان را کردند.

به قول حضرت امام(قدس‌ سرّه)، باید عقیده همه این باشد که اگر شهادت امام حسین(ع) نبود، این تشیع نبود؛ اگر اسارت زینب(س) نبود، تشیع نبود و اگر این عزاداری‌ها نبود، تشیع نبود. تشیع که همان اسلام عزیز و اسلام واقعی است، مرهون شهادت امام حسین(ع)، اسارت زینب(س) و عزاداری‌هاست. این همه ثوابی که بر آن بار است،‌ به‌دلیل همین است.

و صلّی‌ الله علی محمد و آل محمد.»

انتهای پیام