به گزارش ایکنا، حجت‌الاسلام والمسلمین سجاد باقی، خطیب حوزوی در جلسه هفتگی هیئت که صبح‌های پنجشنبه در حسینیه حضرت رباب(س) برقرار است امروز ۲۸ خرداد ماه طی سخنانی با اشاره به روایت مشهور «ابن‌شبیب» در منابعی همچون عیون‌اخبار الرضا (ع) و امالی شیخ صدوق(ره)، اظهار کرد: امام رضا (ع) در این روایت نه‌فقط توصیه‌ای اخلاقی، بلکه راهکاری برای پیوند قلبی با حقیقت عاشورا ارائه می‌دهند. امام (ع) به ابن‌شبیب می‌فرمایند: «اگر دوست داری ثواب شهدای کربلا برایت نوشته شود، هرگاه یاد امام حسین (ع) افتادی، بگو: یا لیتنی کنت معهم فأفوز فوزاً عظیماً». ایشان تصریح کردند که حتی اگر این جمله به فارسی (کاش من هم در عاشورا بودم و جانم را فدا می‌کردم) بیان شود، مورد پذیرش است و خداوند پاداش شهدا را برای گوینده در نظر می‌گیرد.

قلب؛ کانون اصلی سنجش الهی

این استاد حوزه با تأکید بر اینکه در قیامت، «قلب سلیم» معیار سنجش است، گفت: خداوند متعال به ظاهر اعمال بسنده نمی‌کند، بلکه به قلب انسان می‌نگرد؛ عبادت‌هایی همچون نماز، روزه و پرداخت خمس، همگی ابزاری برای تطهیر دل از حب دنیا و رسیدن به این مقام است؛ چرا که در قیامت، مال و فرزند سودی ندارد و تنها «قلب سلیم» کارساز است.

پاسخ به یک شبهه: چرا ذریه قاتلان در عصر ظهور مجازات می‌شوند؟

حجت‌الاسلام باقی در بخش دیگری از سخنان خود به روایتی درباره نحوه برخورد حضرت مهدی (عج) با ذریه قاتلان امام حسین (ع) اشاره کرد و گفت: ممکن است این سؤال مطرح شود که چرا باید ذریه قاتلان به خاطر گناه نیاکانشان مجازات شوند، در حالی که قرآن کریم می‌فرماید: «هیچ‌کس بار گناه دیگری را بر دوش نمی‌کشد»؟ پاسخ در «رضایت به فعل» نهفته است. آنان از آن رو مجازات می‌شوند که به فعل نیاکانشان راضی بودند و راه آنان را تأیید می‌کردند.

وی افزود: همان‌طور که در ماجرای «ناقه حضرت صالح»، اگرچه تنها یک نفر آن را پی کرد اما کل قوم ثمود به دلیل «رضایت جمعی» مجازات شدند، در مقیاس جهانی امروز نیز همین قاعده برقرار است. هر کس که کشتار مظلومان توسط استکبار جهانی (اسرائیل و آمریکا) را قلباً تأیید کند، شریک در خون آن هزاران نفر است؛ چرا که «رضایت به گناه» در حکم «شرکت در گناه» است.

تمایز دقیق میان «نیت» و «رغبت»

حجت‌الاسلام والمسلمین سجاد باقی در پایان با تفکیک میان دو مفهوم «نیت» و «رغبت» تصریح کرد: در فقه و اخلاق، «نیت گناه» (اگر به مرحله عمل نرسد و صرفاً خطور ذهنی باشد) گناه محسوب نمی‌شود، اما «نیت کار خوب» حتی اگر انجام نشود، پاداش دارد.

وی ادامه داد: نکته مهم، تفاوت «نیت» با «رغبت» است. نیت، امری آنی و گذراست، اما «رغبت»، میل درونی و تدریجی است که در دل رسوخ کرده و مستمر است. اگر کسی در دل خود، «رغبت» و تمایل مداوم به گناه داشته باشد، این میل قلبی برای او گناه محسوب می‌شود، حتی اگر فرصت اجرا پیدا نکند؛ زیرا قلب، جایگاه تصمیم نهایی انسان برای حرکت به سوی کمال یا سقوط است.

علیرضا برومند

انتهای پیام