به گزارش ایکنا از اصفهان، پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر آیت‌الله‌العظمی مظاهری به‌مناسبت ایام سوگواری حضرت سیدالشهدا(ع)، درس اخلاق معظم‌‌له با موضوع «10 حدیث نورانی از امام حسین(ع)» را منتشر می‌کند که در سایت خبرگزاری ایکنا بازنشر می‌شود. 

«أعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجیم

بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ

اَلْحَمْدُ لِلّهِ‌ رَبِّ‌ العالَمينَ وَ الصَّلاة وَ السَّلامُ‌ عَلی ‌خَيرِ خَلقِهِ‌ اشْرَفِ‌ بَرِيَّتِهِ‌ ابِي‌الْقاسِمِ‌ مُحَمَّدٍ صَلَّی ‌اللهُ‌ عَلَيهِ‌ وَ عَلی آلِهِ‌ الطَّيّبينَ‌ الطّاهِرينَ‌ وَ عَلي‌ جَميعِ‌ الأَنبِيآءِ‌ وَ المُرسَلينَ‌ سِيَّما بَقِيَّةِ اللهِ‌ فِی ‌الأَرَضينَ وَ لَعْنَةُ اللهِ‌ عَلی ‌أعْدآئِهِمْ‌ أجْمَعينَ‌.

بحث این دهه ما به خواست پروردگار عالم و لطف حضرت ولی‌عصر(عج)،‌ راجع به روایاتی است که از امام حسین(ع) وارد شده و ان‌شاءالله هر روز یک روایت از امام حسین(ع) نقل می‌کنم و به‌واسطه آن روایت، جلسه را نورانی می‌کنم و در پیرو آن روایت مقداری صحبت می‌کنم. امیدوارم که مرضی امام حسین(ع) باشد و بتوانیم برای اجتماع و برای انقلاب‌مان‌ و برای دردهای خودمان فکری کنیم.

امام حسین(ع) دعایی دارند به نام دعای عرفه؛ مضامین دعا بسیار والاست، امام حسین(ع) عصر عرفه در عرفات این دعا را خواندند. در وسط دعا جمله‌ای دارند که به دنیا و آنچه در دنیاست، ارزش دارد و از نورانیت خاصی برخوردار است. جمله این است که می‌فرمایند: «مَا ذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ وَ مَا الَّذِي فَقَدَ مَنْ وَجَدَك…؛ خدایا!‌ آنکه تو را دارد، چه ندارد و کسی که تو را ندارد، چه دارد؟» (بحارالأنوار، ج 95، ص 226)

اگر کسی خدا را داشته باشد، همه‌چیز دارد؛ یک زندگی نورانی در دنیا و آخرت، یک زندگی پربرکت در دنیا و آخرت. زندگی نورانی است، هم در دنیا و هم در عالم برزخ و هم در آخرت. و اگر کسی خدا را نداشته باشد، زندگی پر از ظلمت است؛ تاریکی روی تاریکی و غم و غصه روی غم و غصه و بالاخره یک زندگی پر از نگرانی، هم در دنیا و هم در آخرت دارد.

بر این جمله امام حسین(ع) در قرآن زیاد پافشاری شده است. قرآن می‌فرماید کسی که خدا را نداشته باشد، زندگی او تاریک است: «أَوْ كَظُلُمٰاتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشٰاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحٰابٌ ظُلُمٰاتٌ بَعْضُهٰا فَوْقَ بَعْضٍ؛ یا اعمالشان مانند تاریکی‌هایی است در دریایی بسیار عمیق که همواره موجی آن را می‌‌پوشاند و بالای آن موجی دیگر است و بر فراز آن ابری است، تاریکی‌هایی است بعضی بالای بعضی دیگر.» (سوره نور، آیه 40)

زندگی منهای خدا مساوی است با خودباختگی انسان

می‌فرماید زندگی منهای خدا، تاریک تاریک است. می‌فرماید زندگی منهای خدا به اندازه‌ای نگران‌کننده است که انسان خودباختگی پیدا می‌کند؛ می‌رسد به آنجا که همه‌چیز فراموش است، حتی خودش. بعد می‌فرماید: «وَ مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اَللّٰهُ لَهُ نُوراً فَمٰا لَهُ مِنْ نُورٍ؛ و کسی که خدا نوری برای او قرار نداده است، برای او هیچ نوری نیست.» (سوره نور، آیه 40) اگر نور خدا نباشد، اگر زندگی با خدا نباشد، این زندگی تاریک است. اگر بخواهیم زندگی روشن باشد، باید خدا بر زندگی حکم‌فرما باشد. اگر نور خدا در زندگی ما باشد، دست عنایت خدا بر زندگی ما باشد، زندگی نورانی است؛ هم در دنیا و هم در آخرت.

در آیه دیگر می‌فرماید: «فَأَيُّ اَلْفَرِيقَيْنِ أَحَقُّ بِالْأَمْنِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ؛ اگر حقایق را می‌دانید، بگویید کدام یک از دو گروه خداپرستان و مشرکان به ایمنی از عذاب خدا سزاوارترند؟» (سوره أنعام، آیه81) چه کسی استحقاق این را دارد که امنیت دل داشته باشد؟ یک زندگی منهای غم و غصه و دلهره و اضطراب خاطر و منهای نگرانی داشته باشد؟ زندگی که پربرکت و پرسعادت باشد؟

قرآن جواب می‌دهد: «اَلَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمٰانَهُمْ بِظُلْمٍ؛ کسانی که ایمان آوردند و ایمانشان را به ستمی چون شرک نیامیختند.» (سوره أنعام، آیه 82) کسانی که به راستی مؤمن‌اند و در زندگی آن‌ها گناه نیست. بعد تکرار می‌کند و می‌فرماید: «أُولٰئِكَ لَهُمُ اَلْأَمْنُ؛ ایمنی از عذاب برای آنان است.» (سوره أنعام، آیه 82) این‌ها حتماً امنیت دل دارند، حتماً‌ زندگی پربرکتی دارند. بعد هم می‌فرماید: «وَ هُمْ مُهْتَدُونَ؛ و آنان راه‌یافتگانند.» (سوره أنعام، آیه 82) دست عنایت خدا بر این زندگی است. همان که آقا امام حسین(ع) می‌فرمایند وقتی خدا در زندگی باشد، همه‌چیز هست. نظیر اطاق تاریکی که وقتی کلید آن را بزنند، اطاق روشن می‌شود. اگر کلید را نزنند و زندگی منهای خدا باشد، تاریک و وحشتناک است.

قرآن می‌فرماید: «لاٰ يَزٰالُ اَلَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبُهُمْ بِمٰا صَنَعُوا قٰارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِيباً مِنْ دٰارِهِمْ؛ و همواره به کافران به کیفر آنچه انجام دادند، حادثه‌ای کوبنده و بسیار سخت می‌رسد یا حادثه نزدیک خانه‌هایشان فرود می‌آید که شهر و دیارشان و اطرافش را ناامن می‌کند.» (سوره رعد، آیه 31)

کوبندگی روی کوبندگی

زندگی که منهای خدا باشد، دائماً کوبندگی دارد. در آیه دیگر می‌فرماید، در جهنم نیز دائماً کوبندگی دارد؛ از این غم رها می‌شود و غم دیگر می‌آید و از این غصه رها می‌شود و غصه دیگر می‌آید. در دنیا غم روی غم و غصه روی غصه و در آخرت نیز غم روی غم و غصه روی غصه است. اگر خدا نباشد، به غیر از کوبندگی چیزی نیست و این آیه می‌فرماید نه‌تنها کوبندگی برای خودش، بلکه زندگی منهای خدا کوبندگی برای زن و بچه و اطرافیانش هم دارد. برای نمونه، در اطاق نشسته‌اید و این اطاق روشن است، اگر کلید را پایین بزنید، زندگی تاریک می‌شود. نه‌تنها برای خودت، بلکه برای زن و بچه‌ات هم تاریک می‌شود. وقتی گناه در زندگی بیاید، چنین است.

وقتی زندگی منهای خدا باشد، این کوبندگی نه‌تنها برای خودش، بلکه برای دیگران و برای زن و بچه و اطرافیانش نیز هست و حتی گناه موجب می‌شود زندگی تاریک شود برای اجتماع: «لاٰ يَزٰالُ اَلَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبُهُمْ بِمٰا صَنَعُوا قٰارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِيباً مِنْ دٰارِهِمْ.» برای خودش کوبندگی روی کوبندگی و برای دیگران و اطرافیانش نیز کوبندگی روی کوبندگی است.

قرآن تشبیه معقول به محسوس می‌کند و می‌فرماید اگر در زندگی خدا نباشد، چنین است: «وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللّٰهِ فَكَأَنَّمٰا خَرَّ مِنَ اَلسَّمٰاءِ فَتَخْطَفُهُ اَلطَّيْرُ أَوْ تَهْوِي بِهِ اَلرِّيحُ فِي مَكٰانٍ سَحِيقٍ؛ و هر کس به خدا شرک ورزد، گویا چنان است که از آسمان سقوط کرده و پرندگان شکاری او را می‌ربایند، یا باد او را به جایی دوردست می‌اندازد.» (سوره حج، آیه 31)

کسی از بالا، مثلاً از هواپیما پرت شود در زمینی که در آن هیچ‌کس نباشد، چقدر نگران‌کننده است! قرآن می‌فرماید اگر لاشخورها هم اطرافش را بگیرند، نگرانی روی نگرانی است. زندگی منهای خدا،‌ چنین است. همان که امام حسین(ع) می‌فرمایند زندگی منهای خدا هیچ‌کس را ندارد. خیال می‌کند کسی را دارد. اگر خدا باشد، همه‌چیز هست و اگر خدا نباشد،‌ هیچ‌چیز نیست. چه کسی می‌تواند غیر از خدا به فریاد انسان برسد.

روز عاشورا امام حسین(ع) خطبه شیرینی دارد و جمله اول آن خطبه همین است: «اللَهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِي‌ فِي‌ كُلِّ كَرْبٍ؛ خدایا تویی مورد اطمینان من در هر اندوه شدید.» (الارشاد، ج 2، ص 96) خدایا! روز عاشوراست، اما پناهم تویی و پناهی ندارم به غیر از تو. اگر به راستی انسان در زندگی بتواند این را به راستی بگوید و پناهی نباشد جز خدا و نظری نباشد جز خدا، آن‌گاه دست پروردگار عالم روی سرش است.

حق مؤمن بر خداوند

آیه‌ای در قرآن داریم که این آیه کوچک، اما بسیار شیرین است و این کلام امام حسین(ع) را خوب معنا می‌کند. می‌فرماید: «كَذٰلِكَ حَقًّا عَلَيْنٰا نُنْجِ اَلْمُؤْمِنِينَ؛ همین‌گونه بر ما فریضه و لازم است که مؤمنان را نجات دهیم.» (سوره یونس، آیه 103) مؤمن به ما حق دارد که کمکش کنیم. بعد قرآن می‌فرماید حتماً چنین است: «وَ كٰانَ حَقًّا عَلَيْنٰا نَصْرُ اَلْمُؤْمِنِينَ؛ و یاری مؤمنان حقی برعهده ماست.» (سوره روم، آیه 47)

مؤمن به ما حق دارد که کمک‌کار او باشیم و دست ما روی سرش باشد و نگذاریم بلغزد و نگذاریم که دشمن بر او مسلط شود. در دنیا دست ما روی سر او و در آخرت هم دست ما روی سر او باشد و من از همه شما تقاضا دارم این آیه شریفه و این جمله امام حسین(ع) را همیشه بخوانید. آن وقتی که حالی پیدا می‌کنی، بگو: «مَا ذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ؛ خدایا کسی که تو را ندارد، چه دارد؟ «وَ مَا الَّذِي فَقَدَ مَنْ وَجَدَك؛ خدایا کسی که تو را دارد، چه ندارد؟»

بعد همین آیه را بخوانید که: «كَذٰلِكَ حَقًّا عَلَيْنٰا نُنْجِ اَلْمُؤْمِنِينَ»؛ مؤمن به ما حق دارد که در بن‌بست‌ها به فریادش برسیم، گره‌های کور او را باز کنیم. «وَ كٰانَ حَقًّا عَلَيْنٰا نَصْرُ اَلْمُؤْمِنِينَ»؛ مؤمن به ما حق دارد که کمکش کنیم. حتی برسد به آنجا که اگر نمی‌داند چه کند، الهام پیدا کند: «إِنْ تَتَّقُوا اَللّٰهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقٰاناً؛ اگر در همه امورتان از خدا پروا کنید، برای شما بینایی و بصیرتی ویژه برای تشخیص حق از باطل قرار می‌دهد.» (سوره أنفال، آیه 29)

اگر کسی متقی باشد و زندگی او توأم با خدا باشد، می‌رسد به آنجا که الهام پیدا می‌کند. در بن‌بست‌ها می‌داند که کجا رود و چه کند. در بن‌بست‌ها می‌فهمد که باید چه کند. در وقتی که مضلت و گمراهی برایش پیش آید و شیطان جنی و انسی بخواهد او را ببرد، متوجه است که نرود و متوجه است که آن دام را پاره کند و از شیطان انسی و شیطان جنی رهایی پیدا کند.

گفتم ارزش این روایت به دنیا و آنچه در دنیاست، بیشتر است. خوشا به حال کسی که این مطالب را درک کند و با خدا زمزمه داشته باشد. راوی می‌گوید امام حسین(ع) در روز عرفه مثل باران گریه می‌کرد و در وسط دعا می‌گفت: «مَا ذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ وَ مَا الَّذِي فَقَدَ مَنْ وَجَدَك…؛ خدایا کسی که تو را دارد، چه ندارد؟ کسی که تو را گم کرده است و ندارد، چه دارد؟» اگر انسان خدا را داشته باشد،‌ سعادت دنیا و آخرت را دارد و همه‌چیز دارد و اگر خدا را نداشته باشد، هیچ ندارد، نه دنیا را دارد و نه آخرت را.

انتهای پیام