در تاریخ سیاسی جهان، بسیاری از امپراتوری‌ها با تکیه بر قدرت نظامی، قلمروهای وسیعی را به تسخیر خود درآوردند، اما تاریخ گواه است که این قلمروها به محض تزلزل قدرت حاکم، فروپاشیدند. تفاوت بنیادین میان «دولت‌های قراردادی» و «تمدن‌های پایدار» در تکیه بر یک منظومه معنایی است. ایران، در گذار از دوران تکه تکه شده به سوی یکپارچگی، زمانی به ثبات رسید که از سطح «زبان و خاک مشترک» فراتر رفت و به سراغ «ارزش‌های بنیادین و مشترک» رفت.



منبع