زیست انسان معاصر، علی‌رغم پیشرفت‌های مادی، با بحران «معنا» دست‌به‌گریبان است. این بی‌معنایی که در تکاپوی نسل جوان و دانشجویان ما به وضوح دیده می‌شود، محصول جدایی دین از اخلاق و غلبه نگاه منفعت‌گرایانه بر ارزش‌های فطری است. برای درک راهکار، باید ابتدا تشیع را نه در تعارفات صوری، بلکه در مقام یک «منظومه اخلاقی – کلامی» بازشناسی کرد؛ منظومه‌ای که در آن امامت، ورودی و عدالت و اخلاق، خروجی است.



منبع