به گزارش خبرنگار ایکنا، محمد ضرغام، حافظ کل قرآن کریم، در نشست تخصصی «هم‌اندیشی اعضای ستاد راهبری حفظ قرآن با استادان دانشگاهی» که روز گذشته شنبه ۱۸ بهمن‌ماه با حضور استادان دانشگاه و صاحب‌نظران قرآنی از سوی ستاد راهبری حفظ قرآن کریم و به میزبانی ایکنا برگزار شد با اشاره به مباحث مطرح‌شده از سوی حاضران گفت: با توجه به آنچه دوستان بیان فرمودند، به نظر می‌رسد لازم است ارتباط اهداف حفظ قرآن با برنامه هفتم پیشرفت به‌ویژه ماده ۷۴ آن به‌صورت دقیق تبیین شود؛ ماده‌ای که به افزایش تعداد حافظان قرآن از یک تا سی جزء اشاره دارد.

وی افزود: از یک‌سو بحث حافظان کل قرآن مطرح است و از سوی دیگر، موضوع حافظان یک تا چند جزء. این نسبت باید به‌طور شفاف با برنامه هفتم توسعه مشخص شود.

ضرغام با تأکید بر ضرورت بازتعریف اهداف، سیاست‌ها و زیرساخت‌ها تصریح کرد: در سه حوزه «اهداف و سیاست‌ها»، «منابع و زیرساخت‌ها» و «برنامه‌ریزی و اجرا» نیازمند تعریف گزاره‌های روشن هستیم. البته پیش‌تر در ستاد راهبری حفظ قرآن، اقدامات خوبی انجام و برخی گزاره‌ها استخراج شده است، اما این موارد نیازمند بازنویسی و به‌روزرسانی است.

این حافظ کل قرآن کریم ادامه داد: در بخش اهداف و سیاست‌ها، دستیابی به هدف 10 میلیون حافظ قرآن مطرح شده، اما باید مشخص شود این عدد شامل چه طیفی از حافظان، از یک جزء تا حافظ کل، می‌شود. همچنین باید روشن شود که آیا طرح ملی حفظ قرآن جزو اولویت‌های دولت‌ها هست یا خیر و اساساً اعتقاد و باور مسئولان فرهنگی و قرآنی کشور به این موضوع تا چه اندازه جدی است.

وی با اشاره به نبود ضمانت‌های اجرایی و قانونی کافی گفت: امروز در حوزه حفظ قرآن با مشکلات متعددی روبه‌رو هستیم. به‌عنوان نمونه، حتی آمار دقیقی از تعداد حافظان یک جزء یا بیشتر در کشور در دست نیست، چراکه سامانه‌ای جامع برای رصد و پایش حافظان قرآن وجود ندارد.

ضرغام با طرح پرسشی درباره نقش رسانه ملی اظهار کرد: باید بررسی شود که مأموریت اصلی رسانه ملی در سال‌های گذشته در حوزه حفظ قرآن چه بوده است؛ آیا صرفاً به آموزش پرداخته یا در زمینه گفتمان‌سازی نیز نقش‌آفرینی کرده است؟ همچنین وظیفه آموزش‌وپرورش در این زمینه نیازمند بازخوانی جدی است.

وی در ادامه، به حوزه منابع و زیرساخت‌ها پرداخت و گفت: تحقق اهداف طرح ملی حفظ قرآن، نیازمند پیش‌بینی اعتبارات مالی کافی است. هرچند به‌نظر می‌رسد اقداماتی در این زمینه انجام شده، اما هنوز با وضعیت مطلوب فاصله داریم. از سوی دیگر، پژوهش‌های کافی و کاربردی در حوزه حفظ قرآن، علی‌رغم تلاش‌های انجام‌شده، یا وجود ندارد یا اگر انجام شده، به‌درستی مورد استفاده قرار نگرفته است.

ضرغام با اشاره به چالش‌های برنامه‌ریزی و اجرا تصریح کرد: نیازمند یک طرح جامع، منسجم و کارآمد در حوزه حفظ قرآن هستیم. مدل فعلی که فرد به‌تنهایی در کلاس حاضر می‌شود و صرفاً حفظ ترتیبی انجام می‌دهد، یا جواب نداده یا اثرگذاری آن بسیار محدود بوده است. شاید لازم باشد به سمت یک آموزش ترکیبی حرکت کنیم؛ آموزشی که ترکیبی از روخوانی، روان‌خوانی، مفاهیم و تدبر باشد.

وی افزود: هدف این است که فردی که وارد مسیر حفظ می‌شود، از ابتدا بداند قرار است «حافظ قرآن» شود، نه اینکه پس از مدتی دچار یأس و ناامیدی شده و این مسیر را رها کند.

این حافظ کل قرآن کریم با انتقاد از غفلت نسبت به آموزش‌های مقدماتی گفت: متأسفانه آموزش‌های پایه‌ای پیش از ورود به حفظ قرآن رها شده است. در بسیاری از کلاس‌های حفظ، تصور می‌شود که حفظ قرآن به‌طور خودکار باعث تقویت روخوانی، روان‌خوانی و فهم مفاهیم می‌شود، در حالی که در عمل چنین نیست یا دست‌کم امری نسبی است.

وی تأکید کرد: باید ابتدا آموزش صحیح روخوانی، روان‌خوانی و فهم اولیه مفاهیم به‌طور جدی در آموزش‌وپرورش و مراکز قرآنی دنبال شود و سپس فرد وارد مرحله حفظ شود. تصور اینکه حفظ قرآن به‌تنهایی همه این مهارت‌ها را ایجاد می‌کند، با واقعیت‌های میدانی سازگار نیست.

ضرغام در پایان اظهار کرد: اهتمام و توجه خواص جامعه به موضوع حفظ قرآن نیز کافی نیست یا دست‌کم کمرنگ است و این مسئله نیازمند بازنگری و توجه جدی‌تر در سیاست‌گذاری‌های فرهنگی و قرآنی کشور است.

انتهای پیام