مسعود جان‌بزرگی، روانشناس بالینی و استادتمام پژوهشگاه حوزه و دانشگاه در سلسله جلسات «تعامل با نوجوان براساس رویکرد درمان معنوی» که به همت ایکنای قم تولید شده است، به مصادیق تربیت معنوی می‌پردازد.در ذیل متن و ویدئوی ششمین درس وی از نظر می‌گذرد:

بیشتر بخوانید:

اصل اولی که پیش‌تر در این مباحث به آن اشاره کردیم، آن است که والدین ارتباط و تصمیم‌گیری خود را مبتنی بر هیجان نگیرند، زیرا دوران نوجوانی دوران هیجانی است نه شناخت. اگر ما به‌عنوان والدین براساس وحشت و ترس قرار است اقدام یا رفتاری نسبت به نوجوانی که در کیف و کوله پشتی آن سیگار پیدا شده است، برخورد کنیم، باید به اقدام خود شک کنند.

ما معتقد هستیم که انسان‌ها یک فطرت و نظام تشخیص‌گر درونی دارند که متوجه رفتار و عملکرد خود خواهند شد، اگر ما به این موضوع احترام بگذاریم بسیاری از مسائل برطرف خواهد شد.

برای مثال؛ مرحوم دکتر منصور استاد ما بودند، در یک میزدگرد تخصصی پیرامون موضوع نوجوانان که همگی متخصص این حوزه بودند گردهم آمده و تبادل نظر داشتیم، مرحوم منصور از ابتدا تا انتهای جلسه سکوت کردند و زمانی که علت را جویا شدم، گفت: «وقتی که در یک جامعه یا فردی، رفتاری غلط است، اما آن را پنهان می‌کند به آن معناست که او می‌داند این رفتار غلط است، اگر شما آن را از پشت این رفتار غلط، جلو آورده و اشکارسازی کردید، او ناچار است برای دفاع از خودش در برابر شما، استدلال آورده تا خود را مقدس جلوه دهد، زمانی بترسید که شخص یک رفتار غلط را آشکار کند نه زمانی که آن را پنهان می‌کند.»

قرآن درباره افراد گناهکار، بر سخن گفتن آنان با خداوند تأکید می‌ورزد زیرا خداوند تنها از کار شما خبر دارد پس اجازه بدهیم که انسان‌ها با خدای خود خلوت کنند، دیگر افراد به‌خاطر نسبت‌هایی مانند پدر، مادر، برادر، خواهر یا همسر بودن اجازه ندارند در خلوت انسان و خدایش قرار بگیرند و یا جای او قرار بگیرند.

دین اسلام دین مهربانی است، این روایت صریح از امام علی(ع) که در نامه حضرت(ع) به مالک اشتر آمده است: «یادت باشد که اگر شب هنگام کسی را در حال گناه دیدی، فردا به آن چشم نگاهش نکن، شاید سحر توبه کرده باشد و تو ندانی.» از مصادیق زیبایی دین است که باید به درک آن برسیم.

تحمل کردن گناه دیگران خود نیز باری روانی بر انسان ایجاد می‌کند که حضرت علی(ع) دراین باره نیز فرمود: «خداوندا، از گناهان دیگران را که دیدم و آنها را در ذهن مرور کردم، تو آنان را ببخش.» در نتیجه زمانی که فرزندمان کار اشتباهی را پنهانی و مخفیانه انجام می‌دهد، بهترین کار آن است که او را رها کنم و به او کاری نداشته باشم.

انتهای پیام