روایت زندگی و آسمانیشدن شهید سید مجتبی علمدار در ساری
به گزارش ایکنا از مازندران، پنجاهونهمین سالروز ولادت شهید سید مجتبی علمدار، با حضور خانوادههای شهدا و ایثارگران، و مسئولان شهری در گلزار شهدای ملامجدالدین ساری برگزار شد. این آیین معنوی با قرائت قرآن توسط محمدرضا رضایی، سخنرانی حجت الاسلام محمد ترابیان، سرپرست ستاد هماهنگی کانون های فرهنگی هنری مساجد مازندران، مداحی علی کلهر و اجرای […]
به گزارش ایکنا از مازندران، پنجاهونهمین سالروز ولادت شهید سید مجتبی علمدار، با حضور خانوادههای شهدا و ایثارگران، و مسئولان شهری در گلزار شهدای ملامجدالدین ساری برگزار شد.
این آیین معنوی با قرائت قرآن توسط محمدرضا رضایی، سخنرانی حجت الاسلام محمد ترابیان، سرپرست ستاد هماهنگی کانون های فرهنگی هنری مساجد مازندران، مداحی علی کلهر و اجرای امیرحسین کمالی همراه بود و یاد و خاطره این شهید والامقام را زنده نگاه داشت.
شهید سید مجتبی علمدار از جمله شهیدانی است که تولد و شهادتش در یک روز رقم خورد؛ یازدهم دیماه. او در ۱۱ دیماه سال ۱۳۴۵ در شهر ساری دیده به جهان گشود و ۱۹ سال بعد، در همین روز، در مسیر مجاهدت و ایثار به خیل جانبازان شیمیایی پیوست و سرانجام نیز در همان تاریخ، نماز عشق را با اذان ملکوتیان به جا آورد.
سید مجتبی از نوجوانی راه جهاد را برگزید و در ۱۷ سالگی به عضویت بسیج درآمد. با آغاز حضور در جبهههای نبرد حق علیه باطل، به گردان مسلمبنعقیل پیوست و در عملیاتهای متعددی همچون کربلای یک، ۴، ۵، ۸ و ۱۰ حضور فعال داشت. نخستین تجربه رزم او در عملیات کربلای یک رقم خورد؛ عملیاتی که سرآغاز فصل تازهای از ایثار و مقاومت در زندگیاش شد.
این شهید والامقام در عملیات کربلای ۸ مجروح شد اما بار دیگر به جبهه بازگشت و اینبار از ناحیه پهلو به شدت مجروح شد. جراحات متعدد دوران دفاع مقدس، به از دست دادن طحال و بخشی از روده او انجامید، اما هرگز مانع حضور مجددش در میدان جهاد نشد. سرانجام در ۱۱ دیماه سال ۱۳۶۴ بر اثر حملات شیمیایی به شدت آسیب دید.
پس از پایان جنگ تحمیلی، سید مجتبی علمدار خدمت در پشت جبهه را ادامه داد و در واحد طرح و عملیات لشکر ۲۵ کربلا در ساری مشغول به فعالیت شد. وی مسئولیت واحد تربیت بدنی لشکر را بر عهده داشت و همزمان به عنوان عضو اصلی هیئت رهروان حضرت امام (ره) ایفای نقش میکرد.
این شهید بزرگوار، مداح و ذاکر اهلبیت عصمت و طهارت(ع) بود و ارادت ویژهای به حضرت اباعبدالله الحسین(ع) داشت.
زمانی که مصائب اهلبیت(ع) را میخواند، گویی صحنههای کربلا در برابر دیدگانش جان میگرفت؛ آنچنان میگریست که اشک را به چشمان حاضران نیز هدیه میداد.
شهید علمدار پس از جنگ، با خاطرات همرزمان شهیدش زندگی میکرد و فراق آنان همواره قلبش را میآزرد. سرانجام در اوایل دیماه سال ۱۳۷۵، به دلیل عوارض شدید ناشی از جراحات شیمیایی در بیمارستان بستری شد و پس از یک هفته تحمل رنج، در ۱۱ دیماه، همزمان با سالروز تولدش، به یاران شهیدش پیوست و آسمانی شد.
آیین بزرگداشت سالروز ولادت این شهید، فرصتی بود برای تجدید میثاق با آرمانهای شهدا و یادآوری مسیری که با ایمان، اخلاص و عشق به اهلبیت(ع) پیموده شد.
انتهای پیام
این مطلب بدون برچسب می باشد.
- دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
- پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.