انسان با هر عملی از اعمال خود، به نوعی روحاً تغذیه می‌کند. وقتی که انسان غیبت می‌کند، خیال می‌کند که حرف می‌زند و فقط تحویل می‌دهد؛ اما بیش از مقداری که فرد دیگر تحویل می‌گیرد، خودش تحویل می‌گیرد. یعنی اگر این عمل را می‌سازد، عمل هم او را می‌سازد. انسان از عمل خود به نوعی تغذیه می‌کند. یعنی حرف زدن برای انسان، گوش کردن، نگاه کردن، فکر کردن، نوع دیگر چیز خوردن است. تمام اینها غذا می‌شود، ولی نه غذای جسمانی؛ غذای غیر جسمانی برای روح انسان است. اینکه فرمود: «غیبت، خورش سگ‌های جهنم است»، یعنی همین؛ الان که اینجا هست، به صورت یک سگ جهنمی درآمده است و دارد گوشت مردار را می‌خورد. [آیت الله شهید مرتضی مطهری]



منبع