در قرآن مجید هرگز ناسزاگویی و بدگویی وجود ندارد و چگونه چنین چیزی ممکن است، درحالی‌که خود قرآن از ناسزا گفتن و فحش دادن نهی فرموده است: «وَ لا تَسُبُّوا الَّذينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللهِ فَيَسُبُّوا اللهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ؛ به [معبود] كسانى كه غير خدا را می‌خوانند دشنام ندهيد، که آنها [نيز] از روى ظلم و جهل خدا را دشنام می‌دهند.[انعام: ١٠٨]» در سوره «مسد» و «تکاثر» نیز _ به‌رغم اینکه شرق‌شناسان تلاش کرده‌اند که به قرآن چنین نسبت دهند _ ناسزاگویی و دشنامی وجود ندارد؛ بلکه در این دو سوره به ابولهب و کافران، درباره عاقبت کارشان هشدار و وعده عذاب داده شده است. آری، در قرآن کریم توبیخ و سرزنش سخت، چه در سوره‌های مکی و چه در سوره‌های مدنی، وجود دارد؛ هرچند در سوره‌های مکی به‌دلیل وضعیت دشوار و سختی که دعوت اسلام در آن به‌سر می‌برد، بیشتر است. این شرایط سبب می‌شد که قرآن گاهی با ملامت و تندی سخن بگوید تا از سویی روحیه مسلمانان را تقویت و از سوی دیگر روحیه مخالفان را تضعیف کند. [شهید محمدباقر صدر، کتاب علوم قرآن، ص٧٠-٧١]