به گزارش ایکنا از قم، از نخستین ساعات عصر روز اربعین، بلوار پیامبر اعظم(ص) حال و هوایی متفاوت پیدا کرده است؛ مسیری که هر سال میزبان هزاران عاشقی است که اگرچه توفیق حضور در جاده نجف تا کربلا را نیافته‌اند، اما دل‌هایشان را راهی همان مسیر نور کرده‌اند. از حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه(س) تا مسجد مقدس جمکران، جمعیت قدم‌به‌قدم پیش می‌رود؛ قدم‌هایی که تنها پیمودن یک مسیر نیست، بلکه تجدید عهدی دوباره با سیدالشهدا(ع) است.

در روز اربعین، قم رنگ دیگری به خود می‌گیرد. خیابان‌ها و مسیرهای منتهی به بلوار پیامبر اعظم(ص)، شاهد حضور مردمی است که با پرچم‌های «یا حسین»، سربندهای حسینی و لباس‌های مشکی، خود را به جمع دلدادگان حسینی می‌رسانند. اینجا اگرچه کیلومترها با کربلا فاصله دارد، اما حال و هوای دل‌ها، همان حال زائرانی است که در مسیر پیاده‌روی اربعین قدم برمی‌دارند.

آنچه بیش از هر چیز در چهره مردم دیده می‌شود، آمیزه‌ای از دلتنگی و امید است؛ دلتنگی برای حرم سیدالشهدا(ع) و امید به اینکه فاصله‌ها نتواند آنان را از قافله عاشقان جدا کند. بسیاری معتقدند جاماندن از سفر، به معنای جا ماندن از محبت حسین(ع) نیست؛ چرا که هر قدمی که با اخلاص برداشته شود، می‌تواند دل را به کربلا برساند.

کودکان در کنار خانواده‌هایشان، نوجوانان با پرچم‌های برافراشته، جوانانی که در خدمت‌رسانی مشارکت دارند و سالمندانی که با وجود دشواری راه، آرام‌آرام مسیر را طی می‌کنند، تصویری از یک اجتماع عاشقانه را رقم زده‌اند. هرکس با نیتی آمده است؛ یکی برای عرض ارادت، دیگری برای ادای نذر، یکی برای همراهی با کاروان زائران کربلا و دیگری برای اینکه بگوید اگرچه نتوانسته در مسیر نجف تا کربلا قدم بزند، اما از قافله عشق جا نمانده است.

در میان جمعیت، نشانه‌های دلتنگی برای کربلا به چشم می‌خورد. گاهی نگاه‌ها به پرچم‌های سرخ و سیاه گره می‌خورد، گاهی صدای نوحه‌ای، اشک را مهمان چشم‌ها می‌کند و گاهی زمزمه آرام «السلام علیک یا اباعبدالله» فضای مسیر را پر می‌کند. بسیاری از حاضران، این مسیر را فرصتی برای فرستادن سلامی از قم به کربلا می‌دانند که از دل‌های عاشق برمی‌خیزد و فاصله‌ها توان جلوگیری از آن را ندارد.

در طول مسیر، موکب‌های مردمی یکی پس از دیگری برپا شده‌اند؛ موکب‌هایی که جلوه‌ای از فرهنگ مهمان‌نوازی و خدمت در اربعین هستند. خادمانی که با لبخند از زائران پذیرایی می‌کنند، چای و شربت می‌دهند، غذا توزیع می‌کنند و با برنامه‌های فرهنگی و مذهبی، فضای معنوی مسیر را دوچندان کرده‌اند. هر استکان چای، هر لیوان آب و هر خدمت کوچک، روایتی از عشقی است که مردم برای حسین(ع) در دل دارند.

صدای مرثیه‌خوانی و نوای «لبیک یا حسین» در مسیر می‌پیچد و جمعیت را همراه می‌کند. پرچم‌ها در دست مردم به حرکت درآمده‌اند و موکب‌ها با عطر نذری و نوای روضه، تصویری نزدیک به حال و هوای مسیر کربلا را در قلب قم شکل داده‌اند.

یکی از جلوه‌های زیبای این مراسم، حضور خانواده‌هاست؛ پدر و مادرهایی که فرزندان خود را از کودکی با فرهنگ عاشورا و اربعین آشنا می‌کنند، نوجوانانی که لباس خدمت پوشیده‌اند و سالمندانی که با وجود سختی مسیر، قدم‌های خود را به عشق حسین(ع) استوارتر برمی‌دارند. این حضور گسترده نشان می‌دهد که اربعین تنها یک حرکت مقطعی نیست، بلکه فرهنگی زنده است که نسل به نسل منتقل می‌شود.

راهپیمایی جاماندگان اربعین در قم، روایت دلتنگی و امید است؛ دلتنگی برای زیارت حرم سیدالشهدا(ع) و امید به اینکه عشق به حسین(ع) محدود به مکان و زمان نیست. کسانی که امروز در بلوار پیامبر اعظم(ص) قدم می‌زنند، شاید در شمار زائران حاضر در بین‌الحرمین نباشند، اما دل‌هایشان با همان کاروان همراه است.

این اجتماع بزرگ، تنها یک مراسم مذهبی نیست؛ نمایش همدلی مردمی است که با زبان دل می‌گویند راه حسین(ع) برای همه باز است؛ گاهی از نجف تا کربلا، گاهی از حرم بانوی کرامت تا مسجد مقدس جمکران. مسیرها متفاوت‌اند، اما مقصد یکی است؛ رسیدن به حقیقتی که قرن‌هاست دل‌های عاشقان را به سوی خود می‌کشاند.

انتهای پیام