سخنانم در روز سهروردی، ناظر به نیاز انسان امروز به اندیشه سهروردی است؛ انسانی که امروزه در «بحران اطلاعات» به سر می‌برد و نیاز او به نور حکمت اشراقی، بیش از هر لحظه دیگری در ساحت زندگی‌اش خود را نشان می‌دهد. اشراق، دعوت به روشن شدن جان انسان است، پس از آنکه جهان روشن شده باشد.

واقعاً چرا ما امروزه به اشراق نیازمندیم؟ اگر نور اشراق در زندگی امروز ما نباشد، این دانش و قدرتی که امروزه ابزار سلطه بشر بر تمام جهان شده است، موجب تخریب همه چیز، از جمله خود انسان می‌شود؛ انسانی که در نبودِ این نور، به مثابه یک «واکنش زیستی» فروکاسته شده است. در مقابل، مفهومی از انسان در فلسفه اشراق وجود دارد که «نور» نامیده شده و موجودی است که استعداد قرب به حقیقت یا «نورالانوار» را دارد.

امروز جهان بیش از هر زمان دیگری به این نور حکمت احتیاج دارد. در انبوهِ انباشت اطلاعات، این نور است که به حیات ما معنا می‌بخشد. انسان برای شناخت حقیقت، هم به استدلال و هم به نور باطن نیاز دارد. قدرتی که بشر امروز بر اساس فناوری به دست آورده است، قدرتی منهای حکمت و دانشی بدون اخلاق است که خاصیت ویرانگری دارد. در مقابل، اشراق بر پیوند دانش، فضیلت و معنویت تأکید می‌کند.

اینکه حقیقت انسان در فلسفه سهروردی «نور» دانسته شده، تأکیدی بر این بُعد از وجود انسان است که خودش را بشناسد و این شناخت، موجب برکشیده شدن آدمی از «غربت» می‌شود؛ غربتی که امروزه تمام زندگی او را ناآرام کرده است. ما امروزه به اشراق نیازمندیم، زیرا جهان ما از حقیقت تهی شده و انسان، تمام حقیقت را در زمین، در ثروت، قدرت و لذت‌های مادی جست‌وجو می‌کند. این بحران برای انسان معاصر، ناظر به کمبود اطلاعات نیست (که البته اطلاعات فراوانی دارد)، بلکه این بحران، مسبوق به کمبود نور در ساحت معنویت اوست. حقیقت جهان و هستی زمانی برای او آشکار می‌شود که علاوه بر عقل، بتواند جان خودش را نیز نورانی کند.