هر سال وقتی فصل اربعین نزدیک می‌شود، شور خاصی در هوا می‌پیچد. انگار زمین و زمان با هم قرار گذاشته‌اند تا دوباره نشان دهند که انسان‌ها هنوز هم می‌توانند برای یک هدف بزرگ، از خودشان بگذرند. اما اگر کمی از هیجان سفر فاصله بگیریم و با چشم عقل به این پدیده نگاه کنیم، می‌بینیم که اربعین چیزی فراتر از یک مراسم مذهبی است؛ اربعین، بزرگترین مدرسه زندگی در جهان است.

وقتی «من» می‌میرد، «ما» متولد می‌شود

در دنیای امروز، همه به‌دنبال من هستند. من چقدر پول دارم؟ من چقدر مقام دارم؟ من چقدر در رسانه‌ها دیده می‌شوم؟ اما وقتی در جاده اربعین قدم می‌زنید، این من پر زرق و برق، زیر پای خستگی و خدمت، کم‌کم از بین می‌رود. در اربعین، هیچ‌کس برتر از دیگری نیست. تاجری که کنار کارگر روستایی در یک صف می‌ایستند و در یک جاده با هم سخن می‌گویند؛ این یعنی تمرین «ما شدن». اربعین به ما یاد می‌دهد که تمدن و جامعه، زمانی ساخته می‌شود که ما از حصار خودخواهی خودمان بیرون بیاییم. اربعین به ما می‌گوید: «تو تنها نیستی، تو بخشی از یک پیکر بزرگ هستی.»

مدیریت عشق؛ درس بزرگ موکب‌ها

اگر بخواهیم از دیدگاه مدیریت به اربعین نگاه کنیم، باید بگوییم در اینجا مدیریت اجبار وجود ندارد، بلکه مدیریت عشق حاکم است. در مدیریت معمولی، ما با قانون و جریمه، آدم‌ها را به‌کار می‌کشیم. اما در جاده اربعین، هزاران نفر بدون هیچ حقوقی، بدون هیچ دستمزدی و با تمام وجود، در حال خدمت به غریبه‌ها هستند. 

این یعنی چه؟ یعنی وقتی عشق به اهل‌بیت(ع) و عشق به انسانیت در قلب آدم باشد، دیگر نیازی به دستور نیست. اگر ما بتوانیم این مدل مدیریت را به زندگی اجتماعی، به ادارات و به خانه‌هایمان بیاوریم، نه تنها مشکلات اجرایی حل می‌شود، بلکه جامعه‌ای می‌سازیم که در آن، خدمت کردن، خودش یک افتخار است، نه یک وظیفه‌ سنگین.

اربعین؛ تمرین مقاومت در برابر سختی

همه می‌دانیم که پیاده‌روی اربعین، مسیر راحتی نیست. خستگی، گرما، کمبود خواب و سختی راه، بخشی از این سفر است. اما جالب اینجاست که هرچه سختی بیشتر می‌شود، لبخندها و هم‌دلی‌ها هم بیشتر می‌شود. 

این دقیقاً همان چیزی است که ما در زندگی روزمره به آن نیاز داریم. ما در جامعه با سختی‌های زیادی روبرو هستیم؛ از مشکلات اقتصادی گرفته تا فشارهای روانی. اربعین به ما یاد می‌دهد که سختی، مانع حرکت نیست، بلکه بخشی از مسیر رسیدن است. اربعین به ما می‌آموزد که چطور با لبخند و با همدلی، از کنار مشکلات زندگی عبور کنیم و اجازه ندهیم ناامیدی، پاهایمان را در مسیر هدف، سنگین کند.

از جاده کربلا تا جاده زندگی

بزرگترین اشتباه این است که فکر کنیم اربعین فقط مربوط به آن چند روز پیاده‌روی است. اربعین یک وضعیت روحی است که باید در تمام سال همراه ما باشد. باید بپرسیم؛ آیا آن مهربانی که در موکب‌ها دیدیم، در برخورد با همسایه‌مان وجود دارد؟ آیا آن انصاف و عدالتی که در تقسیم نان در جاده بود، در کسب‌وکار و شغل ما هم هست؟ اگر ما از اربعین فقط یک سفر جسمی برگردیم و روح اربعین را با خودمان به خانه و محل کار نیاوریم، یعنی در واقع از این مدرسه درس نگرفته‌ایم. اربعین یعنی تبدیل‌کردن آن حال خوب به رفتار درست در تمام روزهای سال.

پیوند اربعین با وعده عدالت

در نهایت، نباید فراموش کنیم که هدف نهایی تمام این مسیرها، رسیدن به آن عدالت موعود است. اربعین، یک نمایش کوچک از آن دنیایی است که حضرت مهدی(عج) می‌خواهد بنا کند؛ دنیایی که در آن، هیچ‌کس گرسنه نیست، هیچ‌کس بی‌کس نیست و همه برای هم زندگی می‌کنند. 

ما با پیاده‌روی در اربعین، در واقع اعلام می‌کنیم که ما آماده‌ایم. آماده‌ایم برای آن روز که عدالت به اوج خود برسد. اما این آمادگی، فقط با شعار نیست؛ بلکه با همین تمرین خدمت، همین تمرین عدالت و همین تمرین ما شدن در زندگی روزمره به‌دست می‌آید.

اربعین، فرصتی است برای بازسازی خودمان. فرصتی است برای اینکه دوباره یاد بگیریم چطور انسان باشیم. بیایید از این جاده، فقط خاطره برنگیریم؛ بیایید از این جاده، اراده برداریم. اراده‌ای برای اینکه در دنیای امروز، مثل زائران اربعین، برای بهترشدن دنیا، راه بیفتیم و قدم برداریم. بیایید اربعینی باشیم؛ حتی وقتی که در جاده نیستیم.

انتهای پیام