حجت‌الاسلام حسین انصاریان، مفسر قرآن کریم می‌گوید: «وقتی به امام حسین(ع) خبر دادند که حال برادرشان، امام حسن مجتبی(ع)، بسیار دگرگون شده، حضرت با شتاب خود را به بالین ایشان رساندند. این عجله برای کسی است که مظهر وقار و آرامش بود؛ چرا؟ چون امام حسین(ع) ده سال مأمومِ امام حسن(ع) و مطیعِ امام واجب‌الاطاعه زمان خود بود. وقتی وارد اتاق شدند، آن‌چنان گریستند که امام حسن(ع) فرمودند: «حسین جان، چرا این‌گونه گریه می‌کنی؟» حضرت عرض کرد: «برادر! با دیدن این حال شما چگونه گریه نکنم؟» امام حسن(ع) فرمودند: «بیا کنار بسترم بنشین، دستت را به من بده. برای من گریه می‌کنی؟» امام حسین(ع) عرض کرد: «آری، حسن جان، برای شما گریه می‌کنم.» آن‌گاه امام مجتبی(ع) فرمودند: «لا یومَ کیومِک یا أبا عبدالله؛ برادرم، در این عالم هیچ روزی همانند روز تو نیست.»



منبع