به گزارش ایکنا به نقل از اسلام تایمز عربی، جامعه شیعیان بحرین بیش از یک سال است که از برگزاری نماز جمعه محروم بوده و امامان جماعت به عنوان بخشی از درگیری فرقه‌ای مداوم، پشت میله‌های زندان هستند.

براساس این گزارش، این ممنوعیت دیگر یک اقدام امنیتی موقت مرتبط با یک حادثه گذرا نیست و در طول هفته‌های گذشته به یک سیاست سیستماتیک تبدیل شده است که مخالفان و گروه‌های حقوق بشری، آن را به عنوان مجازات جمعی و مهندسی جمعیتی و سیاسی با هدف قرار دادن هویت بزرگترین جامعه این کشور می‌دانند.

در این سیاست از نظارت شدید و حضور سنگین نظامی برای ایجاد فضایی از ارعاب روانی استفاده از اعمال حق اساسی شهروندان برای عبادت جلوگیری می‌شود.

این اختلال مداوم با یک کارزار گسترده دستگیری‌ها و احضارها همراه است که امامان برجسته و علمای دینی را هدف قرار می‌دهد. آن‌ها زندانی یا به اتهامات مبهم تحریک و نقض قوانین اداری ازسخنرانی منع شده‌اند. مخالفان، این اتهامات را بهانه‌ای قانونی برای خاموش کردن صداهای مخالف و سلب نفوذ و نقش ملی نهاد مذهبی می‌دانند.

این جنگ فرقه‌ای اعلام نشده، خود را در استفاده از مجوزهای اداری و بهانه‌های بوروکراتیک به عنوان ابزارهای نهادی برای محدود کردن و ممنوعیت تجمعات مذهبی نشان می‌دهد. این امر، نقض آشکار ماده ۱۸ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی است و رویه‌های رسمی را در تضاد مستقیم با گزارش‌های بین‌المللی حقوق بشر از سازمان‌هایی مانند عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر قرار می‌دهد که پیوسته تبعیض ساختاری را مستند کرده‌اند.

در بحبوحه این محاصره، داستان‌های انسانی دلخراشی از درون خانه‌های بحرینی‌ها در حال ظهور است. نمازگزاران – که از ترس آزار و اذیت ترجیح می‌دادند ناشناس بمانند – از تقلیل اعمال مذهبی خود به مراسمی که در خفا یا در محدوده خانه‌هایشان پس از بسته شدن درهای مساجدشان انجام می‌شود، صحبت می‌کنند. در همین حال، خانواده‌های امامان بازداشت شده رنج مضاعفی را تحمل می‌کنند، ترکیبی از درد فقدان و تلخی سختی‌های اجتماعی و اقتصادی هدفمند.

این واقعیت غم‌انگیز در نهایت به یک نتیجه‌گیری تحلیلی منجر می‌شود که عدم برگزاری نماز جمعه و دستگیری امامان آن، چیزی جز یک استراتژی با هدف مقدس جلوه دادن یک رویکرد سیاسی و ایدئولوژیک واحد و از بین بردن کثرت‌گرایی نیست، مسیری که به ایجاد امنیت آنطور که مقامات ترویج می‌کنند کمکی نمی‌کند، بلکه صلح مدنی را در هسته خود تضعیف می‌کند و دین و عبادت را گروگان رقابت‌های سیاسی و محاسبات تنگ‌نظرانه می‌کند.

انتهای پیام