نرگس عطاپور، روان‌شناس و مشاور خانواده در گفت‌وگو با ایکنا از مازندران، ضمن تبیین ابعاد روان‌شناختی مهارت صبر و تاب‌آوری، اظهار کرد: تاب‌آوری یک ویژگی ذاتی و تغییرناپذیر نیست، بلکه مجموعه‌ای از مهارت‌های شناختی، هیجانی و رفتاری است که فرد می‌تواند در طول زندگی، از طریق آموزش، کسب تجربه و حمایت اجتماعی آن را در خود تقویت کند.

عطاپور با تأکید بر اینکه انسان تاب‌آور نیز مانند هر فرد دیگری غم، اضطراب و شکست را تجربه می‌کند، افزود: تفاوت بنیادین انسان تاب‌آور در «شیوه مواجهه» او با این تجربه‌هاست. پژوهش‌ها نشان می‌دهد افرادی که از تاب‌آوری بیشتری برخوردارند، در مواجهه با ناکامی‌ها و تغییرات ناگهانی، کمتر دچار فرسودگی روانی می‌شوند؛ چرا که به‌جای تمرکز بر احساس درماندگی، منابع درونی و بیرونی خود را برای عبور از بحران فعال می‌کنند.

این مشاور خانواده تصریح کرد: این افراد با بهره‌گیری از مهارت‌های حل مسئله، تنظیم هیجان و تصمیم‌گیری منطقی، تاب‌آوری را به‌عنوان یکی از عوامل محافظت‌کننده در برابر آسیب‌های روان‌شناختی و تربیتی به‌کار می‌گیرند که در نهایت منجر به افزایش کیفیت زندگی و رضایتمندی فردی می‌شود.

خانواده؛ کانون تمرین تاب‌آوری

وی به اهمیت جایگاه خانواده در تحقق تاب‌آوری اشاره کرد و افزود: در سطح خانواده، تاب‌آوری نقشی تعیین‌کننده در حفظ سلامت روابط دارد. خانواده‌ای که مهارت گفت‌وگو، همدلی، انعطاف‌پذیری و حمایت متقابل را در خود نهادینه کرده باشد، در برابر فشارهای اقتصادی، بیماری، سوگ یا سایر بحران‌ها، انسجام خود را حفظ می‌کند.

عطاپور گفت: چنین خانواده‌ای به‌جای گرفتارشدن در چرخه تعارض و ناامیدی، از ظرفیت‌های اعضای خود برای یافتن راه‌حل و «بازسازی امید» استفاده می‌کند.

این روان‌شناس در پایان ضمن تأکید بر لزوم فرهنگ‌سازی در این حوزه بیان کرد: آموزش مهارت‌های تاب‌آوری باید از سنین پایین و در کانون خانواده، مدرسه و سایر نهادهای اجتماعی مورد توجه جدی قرار گیرد. در واقع، سرمایه‌گذاری بر تاب‌آوری، سرمایه‌گذاری بر سلامت روان فرد، استحکام خانواده و در نهایت تعالی جامعه است.

انتهای پیام