به قلم مجید عنان‌پور؛ قاری ممتاز قرآن

سال ۱۴۰۴، سالی سرشار از حوادث تلخ و رخداد‌های تاریخی برای ایران عزیزمان بود؛ سالی که با جنگ ۱۲ روزه و شهادت فرماندهان، دانشمندان و جمعی از مردم مظلوم آغاز شد و در ادامه نیز تهدید به شهادت رهبر عظیم‌الشأن انقلاب اسلامی، بیش از هر زمان دیگری جامعه را در اضطراب و نگرانی فرو برد.

در چنین شرایطی، مردم نگران سلامتی و جان مقام معظم رهبری حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای(ره) بودند و در عین حال، شوق دیدار با ایشان را در دل می‌پروراندند. این عطش دیدار، در شب عاشورا به بارقه‌ای از امید، شجاعت و استقامت تبدیل شد؛ شبی که نوای «ای ایران» با صدای حاج محمود کریمی، دل‌های ایرانیان را بیش از پیش به یکدیگر پیوند زد.

این اشتیاق، در جامعه قرآنی کشور نیز به‌وضوح احساس می‌شد. قرار بود فعالان قرآنی، مطابق سنت هر ساله، پس از اختتامیه مسابقات بین‌المللی قرآن ایران به دیدار معظم‌له مشرف شوند، اما حوادث تلخ آن روز‌ها موجب شد، مسابقات برگزار نشود و در نتیجه، این دیدار نیز از برنامه حذف شود. از همین رو، دیدار سالانه قاریان، حافظان و اساتید قرآن با رهبر معظم انقلاب در نخستین روز‌های ماه مبارک رمضان، اهمیتی دوچندان یافت.

روز موعود فرا رسید؛ پنجشنبه، اول ماه مبارک رمضان. قاریان، حافظان، اساتید و فعالان قرآنی از سراسر کشور، از خیابان جمهوری اسلامی وارد خیابان کشوردوست می‌شدند. پس از فراز و فرود‌های سال گذشته، شوق دیدار با رهبر معظم انقلاب، باعث شده بود قرآنی‌ها سر از پا نشناسند، شور و شوق جامعه قرآنی، بیش از سال‌های گذشته به چشم می‌آمد.

مراسم آغاز شد، اما هنوز خبری از حضور مولا و مقتدایشان نبود. نگرانی در چهره‌ها موج می‌زد و اضطراب، دل‌های حاضران را فرا گرفته بود. ناگهان مجری برنامه اعلام کرد که ممکن است بنا به مصالح و شرایط امنیتی و برای حفظ جان رهبر عزیزتر از جانمان، معظم‌له در این جلسه حضور نیابند. با شنیدن این جمله، نفس‌ها در سینه حبس شد. گویی عرق سردی بر پیشانی جامعه قرآنی نشست و خستگی راه، یکباره بر چهره کسانی که از دور و نزدیک آمده بودند، نمایان شد.

بی‌راه نیست اگر بگویم تلاوت‌ها نیز با حضور معظم‌له رنگ و بوی دیگری می‌گرفت. با حضور ایشان، هر آیه معنایی تازه پیدا می‌کرد؛ چراکه نگاه عمیق و رفتار قرآنی ایشان به آیات الهی جان می‌بخشید. شاید هم بودند معدود افرادی که تاب شنیدن سخنان مجری را نداشتند و پیش از پایان برنامه، جلسه را ترک کردند.

اما اهالی قرآن نمی‌دانستند، قرار است شب عاشورای دیگری رقم بخورد؛ شبی که مقام معظم رهبری برای آخرین بار، تنها ۱۰ روز پیش از شهادت، در میان جامعه قرآنی حضور یافت و بار دیگر امید، آرامش و استقامت را به دل‌ها بازگرداند. آن روز آیه‍ها بوی فراق می‌داد، بی‌آنکه بدانیم. با این حال، حسرتی بزرگ بر دل‌ها ماند؛ اینکه مولاو مقتدایمان در آخرین دیدار، کمتر از همیشه لب به سخن گشودند.

از همین رو، عطش دیدار جامعه قرآنی در آن محفل نیز فرو ننشست و همه امیدوار بودند با برگزاری مسابقات بین‌المللی قرآن، بار دیگر توفیق دیدار حاصل شود؛ غافل از آنکه آخرین دیدار، دیدار وداع در مصلای امام خمینی(ره) خواهد بود؛ دیداری که دیگر اختصاص به جامعه قرآنی نداشت و خیل عظیم عاشقان و دلدادگان انقلاب، برای آخرین بار با رهبر شهید خود وداع کردند.

آن روز دیگر خبری از اشک شوق و شعف نبود؛ اشک‌ها، اشک فراق بود و اندوه. ماتم، داغ، غیرت، خونخواهی و عزم برای انتقام از عاملان شهادت قائد عظیم‌الشأن انقلاب اسلامی، در چهره‌ها موج می‌زد.

انتهای پیام