به قلم حجت‌الاسلام احمد اولیایی، دانش‌آموخته حوزه علمیه و دکتری فرهنگ و ارتباطات 

تشییع فقط برای میت نیست، بلکه برای ماست، آن هم تشییع کسی که یک عمر مبارزه کرد، یک عمر تلاش کرد، لحظه لحظه زندگی‌اش کار بود و عبادت و مبارزه. تشییع چنین شخصی «سازنده» است، یک فرصت خودسازی ست.

تمام لحظاتی که به این پیکر نگاه می‌کنیم چه در وداع مصلی، چه تشییع تهران، چه قم، چه مشهد و چه از قاب تلویزیون، می‌تواند نگاهمان همراه با تفکر باشد. همانطور که رسول اکرم(ص) به اباذر فرمود؛ «یا أبا ذرٍّ، إذا تَبِعتَ جَنازَةً فلْیَکُنْ عَقلُکَ فی‌ها مَشغولاً بالتَّفکُّرِ و الخُشوعِ، و اعلَمْ أنّکَ لاحِقٌ بهِ؛ اى ابوذر! هرگاه در پى جنازه‌اى به راه افتادى، باید عقلت با تفکر و خشوع به آن مشغول شود و بدان که تو نیز به او مى‌پیوندى.»

او رفت، او توشه خود را پر کرد و رفت، با قلبی مطمئن و دلی آرام رفت، ایرانی قوی ساخت و رفت، حس غرور را در مردم به اوج رساند و رفت، او در نهمین دهه زندگی خود، در انواع مرگ، مرگ تاجرانه را انتخاب کرد و شهید شد و رفت.

اما همزمان با این رفتن و این تشییع، من، تو، مایی که ماندیم در برابر بزرگ‌ترین پرسش عالم قرار داریم که «زندگی ما در نسبت با زندگی این مرد، چگونه است؟ آیا ما هم در حال جهاد و مبارزه در لحظه لحظه زندگی خود هستیم؟!»

پیامبر اکرم(ص) فرمود: در این تشییع‌ها حدیث نفس کنید و زندگی مردی، چون رهبر شهید عجب آینه تمام‌نمایی است، برای حدیث نفس. این یک هفته که همه یا با حضور خود، یا نگاه خود، یا قلب خود این پیکر مقدس را تشییع می‌کنیم، بهترین فرصت خودسازی از مسیر حدیث نفس است. او رفت و ما ماندیم.

انتهای پیام