به گزارش ایکنا، نشست رونمایی از کتاب «جمال کمال»، یادنامه شهید سید کمال خرازی، مشاور رهبر شهید انقلاب اسلامی، صبح امروز یک‌شنبه هفتم تیرماه با حضور جمعی از شخصیت‌های فرهنگی و سیاسی در موسسه فرهنگی مطبوعاتی ایران برگزار شد. در این مراسم،  غلامعلی حدادعادل، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و دوست دیرین شهید خرازی، به ایراد سخن پرداخت و ابعاد شخصیتی و علمی ایشان را تشریح کرد.

حدادعادل با اشاره به سابقه دوستی ۷۰ ساله خود با  شهید خرازی گفت: سابقه دوستی طولانی ما از سال ۱۳۳۶ آغاز شد. ما هر دو در یک محله زندگی می‌کردیم و هر دو دانش‌آموز کلاس هفتم در مدرسه علوی بودیم. من یادم نمی‌رود همان روز اول مهر در حیاط مدرسه با او آشنا شدم. آن سوالی که در آن روز در اولین دیدار از او کردم هنوز یادم هست که چه گفتم و چه جوابی شنیدم. شش سال تمام با هم در مدرسه علوی بودیم و با هم دیپلم ریاضی گرفتیم.

وی افزود: شهید خرازی برخلاف عموم، به دانشکده ادبیات رفت و رشته زبان عربی را انتخاب کرد و من به رشته فیزیک رفتم. شهید خرازی پس از اینکه من تغییر رشته دادم و به علوم انسانی آمدم، به من در شناخت بهتر دانشکده ادبیات کمک کرد و حتی بعضی کلاس‌ها را با هم رفتیم. دوستی ما ادامه داشت تا اینکه  به خارج رفتند و برگشتند. در دورانی که در خارج بود، بیشتر از قبل فعالیت سیاسی کرده بود و این تجربه سیاسی، یک بُعد تازه‌ای بر شخصیت او افزوده بود.

تدین، بارزترین خصوصیت شهید خرازی

رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی، مهم‌ترین ویژگی شخصیتی شهید خرازی را تدین عمیق و بدون تظاهر او دانست و اظهار کرد: مهم‌ترین خصوصیت شهید خرازی، تدین بود. فردی کاملا متدین، مؤمن و بدون تظاهر. هیچ انحراف، افراط و تفریطی نداشت که انسان بگوید غیرمتعارف است. به قول معروف، استاندارد متدین بود. عامل به احکام و واجبات و اهل زیارت بود. همین چند سال پیش با هم به راهپیمایی اربعین رفتیم. من در این ۷۰ سالی که با این شهید دوست بودم، به یاد نمی‌آورم که گناهی از ایشان دیده باشم. یعنی هیچ در ذهنم چنین سابقه‌ای ندارم. نمی‌گویم معصوم بود، ولی خیلی آراسته و پاکیزه بود.

مرد اعتدال در دنیای سیاست

حدادعادل با اشاره به مشی اعتدالی شهید خرازی در عرصه سیاست تصریح کرد: یک صفت دیگر ایشان، عاقل بودن بود. روی کارها فکر می‌کرد و تدبیر می‌کرد. خیلی کم‌حرف بود و این هم از خردمندی‌اش بود. شهید خرازی هیچ‌وقت رسما منسوب به یکی از جناح‌های سیاسی نبود. بعد از انقلاب، برخی برای خودشان یک عنوان انتخاب کردند و راهی در پیش گرفتند، اما شهید خرازی در خدمت انقلاب بود بدون اینکه به راه آن‌ها برود و آن برچسب خاص سیاسی را به خود بچسباند. در عالم سیاست، او خودش را جزو اعتدالیون معرفی نمی‌کرد، ولی مسمای این اسم بود؛ یعنی واقعا مظهر اعتدال بود.

وی به دوره‌ای از وزارت خارجه شهید خرازی اشاره کرد و گفت: در دوران آقای خاتمی، شهید خرازی دو دوره وزیر امور خارجه بود و در همان دوره با بعضی از کسانی که اطراف او بودند اختلاف‌نظرهای جدی داشت و هیچ‌وقت آن اعتدال خودش را از دست نداد. من به‌خوبی یادم هست که در مجلس ششم قصد داشتند سه، چهار وزیر را به جرم همین نکته استیضاح و برکنار کنند که یکی از آن‌ها  شهید خرازی بود. من در آن موقع رئیس فراکسیون اقلیت بودم و چون به درستی طینت و راه او اعتقاد داشتم، تمام تلاش خود را کردم و استیضاح و برکناری او را خنثی کردم.

دیپلماتی باوقار و دانشمندی عمل‌گرا

عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام، شخصیت شهید خرازی را الگویی برای یک دیپلمات خواند و افزود: همه خصوصیات لازم برای یک دیپلمات را داشت. خیلی کم می‌خندید و این از اموری بود که دوستانش سر به سرش می‌گذاشتند. این خصوصیت که آغوش بازی برای یک دیپلمات خارجی نداشته باشد و متانت و سنگینی خود را حفظ کند و حرف زیادی نزند که کسی سوءاستفاده کند، برای یک دیپلمات حُسن است. در سیاست خارجی، هرجا که ملاقات می‌کرد، شخصیتش طرف مقابل را تحت تاثیر قرار می‌داد. اطلاعات وسیعی داشت و این برای یک دیپلمات سرمایه است. دیگران با دریافت ارزش‌های شخصیتی او، راجع به کل کشور حکم می‌کنند.

حدادعادل به وجهه علمی و عملی شهید خرازی نیز پرداخت: او کاملا بر این باور بود که توسعه علم در این کشور وظیفه هر انقلابی است. خدمت بزرگی که کرد این بود که رشته علوم شناختی را با خودش به ایران آورد و این رشته را در ایران تأسیس کرد. شاید اگر شهید خرازی در این رشته درس نخوانده بود، امروز علوم شناختی در کشور ما در این جایگاه نبود. از سوی دیگر، اهل عمل بود. در مدرسه علوی بعد از فراغت از تحصیل، چند سالی آزمایشگاه را او آماده می‌کرد و میز اپتیک سوار می‌کرد و وسایل الکتریکی و الکترونیکی را سرهم می‌کرد.

خاطره آخرین دیدار و ابیاتی در فراق دوست

حدادعادل در بخش پایانی سخنان خود، به ذکر خاطره‌ای از آخرین دیدارش با شهید خرازی پرداخت و گفت: امسال قبل از ماه رمضان، کمال به من زنگ زد و ما را برای افطار دعوت کرد. شب پنجشنبه، هفتم ماه رمضان، منزل شهید خرازی بودیم. چند نفری از آن دوره دور هم بودیم، افطار کردیم و نماز جماعت خواندیم. مدتی بود که من و خرازی یک دغدغه مشترک داشتیم و آن، یک کار تازه برای مرحوم استاد روزبه بود. آن شب من کتابی را که راجع به او نوشته بودم نشانش دادم و تا ساعت ۱۱ شب صحبت کردیم، تا اینکه جنگ شروع شد و آن اتفاق افتاد.

وی در پایان با خواندن ابیاتی، سخنان خود را به اتمام رساند: «وقتی شهادت شهید خرازی و همسرشان با هم اتفاق افتاد، یاد این بیت مولانا افتادم که می‌گوید:

این جهان با تو خوش است و آن جهان با تو خوش است / این جهان بی‌من مباش و آن جهان بی‌من مرو

و وقتی به این سابقه دوستی ۷۰ ساله برمی‌گردم، این بیت حافظ به خاطرم می‌آید:

در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز / چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

به هر حال یک وجود ارزشمندی بود که می‌توانست سال‌های سال خدمت کند. برای شادی روح همه شهدا صلوات.

انتهای پیام