علی‌احمد پناهی، عضو هیئت علمی و دانشیار گروه روانشناسی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه در یادداشتی که در اختیار ایکنا قرار گرفته، نوشت: در ساحت کهن‌ الگوی ملک‌داری و تدبیر مدن، آن‌چه کشتی اجتماع را در تلاطم امواج سهمگین روزگار، به ساحل امن و رستگاری می‌رساند، نه تکیه بر تفرّد و خودسری، بلکه تمسّک به حبل متین وحدت و اعتماد است. بنای استوار‌ جامعه، بر ستون‌های ستبر «اعتماد متقابل» میان ارکان حاکمیت و توده‌های مردم استوار است؛ چرا که اعتماد، کیمیای سحرآمیزی است که گره‌های کور فروبسته در فرآیند اصلاحات را می‌گشاید و توان پراکنده را به نیروی لایزال هم‌افزایی بدل می‌سازد.

تشتّت و پراکندگی آراء، به مثابه‌ خزان نابهنگامی است که شکوفه‌های امید را پیش از برآمدن، پژمرده می‌سازد و خودسری در ساحت عمل، هم‌چون تیغی است که بند ناگسستنی نظمِ عمومی را می‌درد. هرگاه که «من» بر «ما» غلبه کند و هرکس از سر طبع خویش، طبل جدایی بکوبد، دژ استوار امنیت و پیشرفت، دستخوش تزلزل خواهد شد.

لزوم اعتماد به متولیان امر، به معنای نفی نقادی سازنده و بصیرت خردمندانه نیست، بلکه به معنای پذیرش این حقیقت تاریخی است که در کشاکش پیچیدگی‌های حکمرانی، هم‌سویی با سکان‌داران، نه از سر انفعال، که عین تدبیر و عقلانیت است. خرد جمعی ایجاب می‌کند که برای عبور از گردنه‌های سخت، به جای واگرایی و خودسری، «وحدت در کلمه» و «اعتماد در عمل» را پیشه‌ خود سازیم.

آری، شکوه یک تمدن، در گرو این حقیقت است که اجزای آن، در عین کثرت، در جست‌وجوی غایتی واحد باشند. آن‌گاه که اعتماد، لایه‌های زیرین اجتماع را فرامی‌گیرد و طنین طبل‌های تفرقه‌افکن خاموش می‌شود، خورشید شکوفایی و بالندگی، بی‌هیچ حجابی، بر سقف بلند کشور خواهد تابید.

اتحاد، نه تنها یک راهبرد عقلانی برای بقا، بلکه جوهره انسانیت و والاترین تجلی خرد جمعی است. همچون انگشتان یک دست که هرکدام به تنهایی ناتوان‌اند، اما در کنار هم مشتی پولادین می‌سازند که سدها را درهم می‌شکند، مردمان نیز در سایه‌ همبستگی و برادری است که می‌توانند از حصارهای تنگ «من» برخیزند و به افق‌های فراخ «ما» چشم بدوزند.

در بزنگاه‌هایی که منافع جمعی و سرنوشت همگانی در گرو تصمیمات خطیر است، تفرق و گسست، به منزله زهری است که ریشه‌های درخت تنومند اجتماع را می‌خشکاند. به یاد آوریم که تندباد، شاخه‌ تک‌افتاده را می‌شکند، اما در برابر بیشه‌ای که ریشه‌هایش در یکدیگر تنیده، سر تسلیم فرود می‌آورد. برادری، تنها واژه‌ای بر صفحات تاریخ نیست، بلکه ریسمانی است الهی که قلب‌های پراکنده را به هم می‌دوزد تا در هنگامه طوفان، کشتی جامعه به ساحل امن سعادت برسد.

آن‌جا که پای منافع مشترک در میان است، خودخواهی‌های فردی، حجابی است تیره در برابر دیدگان بصیرت. برای رسیدن به قله‌های سربلندی، باید منیت‌های کوچک را به پای عظمت هدف بزرگ قربانی کرد. همبستگی، نه به معنای نفی تفاوت‌ها، بلکه به معنای هم‌راستا کردن این تفاوت‌ها در مسیری است که خیر همگان را تضمین کند.

بیایید در این پهنه‌ گیتی، نه همچون ذراتی معلق و بی‌ارتباط، بلکه همچون نغمه‌هایی در یک سمفونی بزرگ، نوای وحدت سر دهیم. چرا که شکوه یک ملت، نه در غنای افرادش، بلکه در پیوند ناگسستنی قلب‌هایی است که برای هدفی واحد می‌تپند. بدانیم که اگر دست در دست هم نهیم، سقف فلک را سقف تازه‌ای خواهیم زد و جهانی خواهیم ساخت که در آن، برادری، قانون هستی و اتحاد، راهنمایی گام‌هایمان باشد.

قرآن کریم در آیه ۴۶ سوره انفال، امت اسلامی را از نزاع و دو دستگی برحذر داشته و می فرماید: «وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ وَاصْبِرُوا إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ؛  و همه پیرو فرمان خدا و رسول باشید و هرگز راه اختلاف و تنازع نپویید که در اثر تفرقه ترسناک و ضعیف شده و قدرت و عظمت شما نابود خواهد شد، بلکه همه باید یکدل، پایدار و صبور باشید، که خدا همیشه با صابران است.»

انتهای پیام