به گزارش ایکنا از کردستان، از سپیده‌دم، هیبت مراسم عزاداری عاشورا در شهر نمایان است. تضاد عجیبی میان گرمای سوزان هوا و سرمای حزن برخاسته از سینه‌های سوگواران برقرار است. قطرات عرق بر پیشانی عزاداران نشسته، اما گویی این گرما، تنها یادآور عطش بی‌پایان خاندان نبوت و اصحاب وفادار در روز عاشورا است. مردم با صبوری و استقامتی مثال‌زدنی، در میان آفتاب ایستاده‌اند؛ گویی هر ذره از گرمای تابستان، بخشی از رنج کربلا را برای آنان زنده می‌کند.

صدای طبل‌ها و هیئت‌های عزاداری، لرزه‌ای بر جان می‌اندازد. در سنندج، عزاداری تنها یک آیین نیست، بلکه یک «همدلی جمعی» است. دسته‌های سینه‌زنی با نظمی باشکوه، از میدان‌های اصلی به سمت میادین بزرگ حرکت می‌کنند. صدای نوحه‌ها و اشعار حزین، در میان همهمه جمعیت، طنین‌انداز می‌شود.

در این میان، چهره‌های مختلفی دیده می‌شود؛ از پیرمردانی که با لرزش صدا، نام حسین (ع) را زمزمه می‌کنند تا جوانانی که با شور و هیجان، سنگ‌تمام می‌گذارند. این تلاقی نسل‌ها، نشان از ریشه‌دار بودن این ارادت در بطن فرهنگ و باورهای مردم این دیار دارد.

یکی از زیباترین جلوه‌های این روز، «همنوایی» است. در مسیر دسته‌ها، دست‌های مختلفی برای توزیع نذری و آب سرد به سوی عزاداران دراز شده است. این همدلی، فراتر از یک رسم ساده، نمادی از وحدت و پیوند قلبی مردم سنندج با آرمان‌های کربلاست. در اینجا، همه با هم یکی هستند؛ در سوگ، در اشک و در ارادت. همه در یک جامه و در یک مسیر، به دنبال یافتن معنای ایثار در کلام سالار شهیدان هستند.

با نزدیک شدن به زمان ظهر، هیجان و خشوع به اوج خود می‌رسد. خورشید در بالاترین نقطه است و گرمای هوا به شدت احساس می‌شود، اما با نزدیک شدن به زمان نماز، گویی نظم جادویی بر شهر حاکم می‌شود.

صفوف نمازگزاران در حسینیه سنندج، به آرامی و با وقاری مثال‌زدنی، شکل می‌گیرند. در این لحظه، گویی زمان متوقف شده است. صدایی که از میان صفوف برمی‌خیزد، نه صدای آدمیان، که نوای دل‌های تشنه‌ی حق است. ایستادن در نماز ظهر عاشورا، زیر آفتاب سوزان، تصویری از آن لحظه تاریخی است که امام حسین(ع) آخرین نماز خود را در میانه‌ی میدان نبرد به جای آورد. سجده‌های پر از اشک و زمزمه‌های مناجات، در میان جمعیت، فضایی از شکوه و خشوع بی‌نظیر ایجاد کرده است که تا مدت‌ها در حافظه‌ی بصری و روحی مردم باقی خواهد ماند.

مراسم عزاداری در سنندج، تنها یک گزارش از یک واقعه نیست؛ بلکه روایت زنده ماندن یک عشق است. عشقی که نه با سایبان‌ها و خنکای باد، بلکه با گرمای ایمان و سوز دل، برپا شده است. امروز سنندج ثابت کرد که گرما و سختی‌های فیزیکی، هرگز نمی‌تواند شعله‌ی عشق به آل‌محمد(ص) را در دل‌های مؤمنان خاموش کند.

انتهای پیام