بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین و الصلاة و السلام علی خیر خلقه محمد و آله الطاهرین و لعنة الله علی اعدائهم اجمعین الی یوم الدین. 

قرآن کریم، پیامبر گرامی اسلام (ص) را به عنوان الگوی برتر برای همگان معرفی می‌فرماید: «لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ». این بدان معناست که عقربه و شاخص اعمال ما باید همواره به سمت سیره نبوی متمایل باشد. با حفظ این مقدمه، به مطلب زیر توجه فرمایید: نقل شده است که فردی خدمت پیامبر اکرم (ص) رسید و از امیرالمؤمنین علی(ع) گله‌گزاری کرد. در آن هنگام، وجود نازنین رسول‌الله(ص) که رحمت‌للعالمین است، خشمگین شد. این صحنه برای ما درس‌آموز است؛ چرا که اگر قرآن می‌فرماید پیامبر الگوست، پس ما نیز باید در برابر جسارت و سخنان ناروا نسبت به ساحت مقدس امیرالمؤمنین علی(ع) حساس باشیم و بی‌تفاوت نمانیم. پیامبر(ص) در آن لحظه فرمود: چه شده است این مردم را در مورد شخصیتی که جایگاهش نزد خداوند جایگاه منه  و سپس افزودند: هر کس علی را دوست بدارد، در حقیقت مرا دوست داشته است و هر کس مرا دوست بدارد، خدا از او راضی خواهد بود و کسی که خداوند از او خشنود باشد، پاداشش بهشت است.

محبت امیرالمؤمنین (ع) ثمرات والایی دارد: ۱. قبولی عبادات: هر کس علی (ع) را دوست داشته باشد، نماز، روزه و تمام عباداتش در درگاه حضرت حق مورد پذیرش قرار می‌گیرد و خداوند دعایش را مستجاب می‌گرداند. لذا هرگاه در خانه خدا حاجتی دارید، ابتدا محبت خود را به امیرالمؤمنین (ع) ابراز کنید. ۲. استغفار ملائکه و درهای بهشت: کسی که علی (ع) را دوست بدارد، ملائکه برای او استغفار می‌کنند و هشت درِ بهشت به روی او گشوده می‌شود تا از هر دری که بخواهد، بدون حساب و کتاب وارد شود. ۳. کرامات ویژه: رسول خدا (ص) می‌فرمایند: کسی که علی (ع) را دوست بدارد، از دنیا نمی‌رود مگر آنکه از حوض کوثر بنوشد، از میوه درخت طوبی تناول کند و جایگاه خود را در بهشت مشاهده نماید. این همان مقامی است که شهدای کربلا با درک آن، به آن جایگاه بلند دست یافتند. ۴. آسانی جان دادن: محبت علی(ع) سختی‌های سکرات مرگ را بر انسان آسان می‌گرداند. مرگ، حقیقتی دشوار است؛ امام صادق (ع) در تمثیلی می‌فرمایند سختیِ جان دادن همانند آن است که انسان را در حالی که زنده است، قطعه‌قطعه کنند. محبت علی(ع) این دشواری را بر انسان هموار می‌سازد. ۵. بخشش گناهان: اگر کسی علی(ع) را دوست داشته باشد، حسناتش پذیرفته شده و از سیئاتش درگذشته می‌شود. چنین کسی در زمره دوستان حمزه سیدالشهدا خواهد بود. در آسمان‌ها از او به عنوان «اسیرِ خدا» یاد می‌شود و ملکی از زیر عرش الهی ندا می‌دهد: ای بنده خدا، عملت را از نو آغاز کن که خداوند تمام گناهانت را بخشید. این اکسیر محبت امیرالمؤمنین(ع) است که در دنیا، برزخ و آخرت گره‌گشای کار انسان خواهد بود. آخرت، جایگاه ابدی و زندگی واقعی ماست. در مقابل این زندگی حقیقی، آنچه در دنیا می‌گذرد، صرفاً «حیات توهمی» و خیال است. همان‌طور که پیامبر اکرم(ص) فرموده‌اند: «النّاسُ نِیامٌ فَاِذا ماتُوا انتَبَهُوا»؛ مردم در خوابند و هنگامی که می‌میرند، بیدار می‌شوند. تا زمانی که در دنیا هستیم، زندگی ما در عالم خیال است و انسان با تمام تلاش‌هایی که می‌کند، ممکن است درگیرِ اموری شود که در روزِ حساب اصلاً از او نخواهند خواست. در واقع، بسیاری از ما فصل‌هایی از کتابِ امتحان را مطالعه می‌کنیم که جزء موارد آزمون نیست. باید دانست که حیات حقیقی در آخرت، براساس شایستگی‌ها تقسیم می‌شود؛ شایستگی‌هایی که محصولِ عمل صالح است. این عمل صالح باید به قدری غنی و پربار باشد که در ترازوی عدل الهی به کار آید.