حجت‌الاسلام حسین اشهد، استاد حوزه در گفت‌وگو با ایکنا درباره پذیرش فضائل امیرالمؤمنین(ع) می‌گوید: چرا برخی، به‌رغم اقامه حجت‌های روشن و بیان فضائل و مناقب امیرالمؤمنین(ع) و عترت رسول خدا(ص)، در برابر این برتری‌ها سر تعظیم نمی‌اندازند و حقیقت را نمی‌پذیرند؟ پاسخ این مسئله را می‌توان در تحلیل روانی و کلامی «تکبر» جست‌وجو کرد؛ وضعیتی مشابه با سرکشی ابلیس در برابر فرمان سجده بر آدم ابوالبشر. همان‌گونه که در قرآن آمده است: «فَسَجَدُوا كُلُّهُمْ إِلَّا إِبْلِيسَ» (همه سجده کردند جز ابلیس). ابلیس با تکیه بر یک استدلال ظاهری و مادی، خود را برتر دید و گفت: «أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنِي مِنْ نَارٍ وَخَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ» (من از او بهترم؛ چرا که مرا از آتش آفریدی و او را از گل). در واقع، ریشه پذیرفتن یا نپذیرفتن حق، در تضاد میان «تکبر» و «تعبد» است.



منبع