به گزارش ایکنا به نقل از الجزیره، میدان نبرد سیاسی بعدی بریتانیا می‌تواند توسط نسلی از رأی‌دهندگان جوان مسلمان که سریع‌تر از آنچه تصور می‌شود به سن قانونی برسند شکل گیرد.

گزارش جدیدی از شورای مسلمانان بریتانیا(MCB) که این هفته منتشر شد، نشان داد که مسلمانان ۶.۵ درصد از جمعیت انگلستان و ولز را تشکیل می‌دهند.

این تحقیق نشان داد که میانگین سنی مسلمانان این کشور فقط ۲۷ سال است که ۱۳ سال جوان‌تر از میانگین ملی است. تقریباً نیمی از آنها زیر ۲۵ سال هستند، به این معنی که مسلمانان بریتانیا یکی از جوان‌ترین و سریع‌ترین گروه‌های در حال رشد در این کشور هستند.

محققان می‌گویند که اگر سن رأی‌گیری به ۱۶ سال کاهش یابد، این تغییر می‌تواند از نظر سیاسی قابل توجه شود و به طور بالقوه حدود ۱۵۰ هزار رأی‌دهنده مسلمان دیگر به حوزه‌های رأی‌گیری اضافه شود.

مقداد آساریا، دانشیار رشته سیاست سلامت در دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی لندن گفت: این نسل جوان، متولد بریتانیا و دارای تحصیلات عالی است. کاهش سن رأی‌گیری به ۱۶ سال، می‌تواند تحول بزرگی در عرصه سیاسی و اجتماعی این کشور ایجاد کند. نیمی از مسلمانان بریتانیا زیر ۲۵ سال سن دارند. آنها منتظر اجازه برای شرکت در انتخابات نیستند.

سال گذشته، دولت کارگر پیشنهاد کاهش سن رأی‌گیری به ۱۶ سال را داد. برای تبدیل شدن به قانون، این پیشنهاد در پارلمان در حال بحث است و باید توسط نمایندگان مجلس عوام و نمایندگان مجلس اعیان تأیید شود.

گزارش «مسلمانان بریتانیا به روایت اعداد»، داده‌های سرشماری را در سال‌های ۲۰۰۱، ۲۰۱۱ و ۲۰۲۱ تجزیه و تحلیل و استدلال می‌کند که بخش زیادی از درک بریتانیا از زندگی مسلمانان اکنون منسوخ شده است.

آساریا که عضو کمیته تحقیقاتی MCB نیز هست افزود: در تفسیرهای سیاسی گرایشی وجود دارد که با رأی‌دهندگان مسلمان به عنوان یک جبهه واحد برخورد شود.اما شواهد این امر را تأیید نمی‌کند.

او خاطرنشان کرد که مسلمانان بریتانیا از نظر قومی، سیاسی و فرهنگی متنوع هستند و شامل جوامع پاکستانی در برادفورد، جوامع سومالیایی در کاردیف، خانواده‌های بنگلادشی در تاور هملتس، نوکیشان سفیدپوست بریتانیایی و متخصصان عرب در لندن و بسیاری از جوامع دیگر در سایر نقاط کشور  می‌شوند.

وی افزود: هیچ بلوک رأی‌دهنده مسلمانی وجود ندارد. هرگز وجود نداشته است. چیزی که شما دارید نزدیک به چهار میلیون نفر با طیف کاملی از دیدگاه‌های سیاسی است که از هر جمعیتی با این اندازه انتظار می‌رود.

محمد سنان سیچ، مدرس سیاست در دانشگاه ولورهمپتون، گفت که مسلمانان جوان‌تر از طریق رسانه‌های اجتماعی مشارکت سیاسی می‌کنند، به خصوص با افزایش اسلام‌هراسی با رشد راست افراطی.

او گفت: این رأی‌دهندگان به دلیل مشاهده مستقیم و افزایش اخبار رسانه‌های اجتماعی جایگزین و افراد تأثیرگذاری که به مسائل سیاسی می‌پردازند، از آنچه در اطرافشان می‌گذرد آگاه‌تر هستند.

اما این گزارش همچنین تصویر واضحی از نابرابری و مبارزه را ترسیم می‌کند. حدود ۱۱۰ هزار خانوار مسلمان – ۱۰.۳ درصد – خانوارهای تک والدی با فرزندان تحت تکفل هستند که بالاتر از میانگین ملی ۶.۹ درصد است.

مالکیت خانه در میان مسلمانان با ۴۱.۵ درصد در مقایسه با ۶۳ درصد در سطح ملی، همچنان پایین‌تر از میانگین ملی است.

آساریا گفت: این داستان شکست فرهنگی نیست. این داستان محرومیت ساختاری است که به سختی در ۲۰ سال تغییر کرده است.

او استدلال کرد که مسلمانان بریتانیا «به شدت در برابر موانعی» مانند تبعیض در استخدام، مسکن بی‌کیفیت و کمبود سرمایه‌گذاری مزمن در مناطقی با جوامع بزرگ مسلمان تلاش می‌کنند.

او گفت: این داده‌ها مستقیماً از کلیشه خانواده مسلمان کاملاً سنتی عبور می‌کند. مسلمانان بریتانیایی به همان شیوه‌ای که جمعیت وسیع‌تر در حال تغییر است، در حال تغییر هستند، اما این کار را در حالی انجام می‌دهند که بار اقتصادی سنگین‌تری را به دوش می‌کشند.

این گزارش همچنین نشانه‌هایی از تحرک اجتماعی را مستند می‌کند. فعالیت اقتصادی زنان مسلمان در طول دو دهه گذشته ۳۷ درصد افزایش یافته است. تقریباً یک سوم مسلمانان اکنون دارای مدرک تحصیلی هستند که نزدیک به میانگین ملی است، در حالی که در میان افراد ۱۶ تا ۲۴ ساله، مسلمانان اکنون از میانگین ملی برای دستیابی به سطح مدرک تحصیلی فراتر رفته‌اند.

عبدالعظیم احمد، معاون مدیر مرکز مطالعات اسلام در بریتانیا گفت که مسلمانان بریتانیایی «سریع‌تر از درک عمومی در حال توسعه و بلوغ هستند».

او گفت: مسلمانان به طور فزاینده‌ای شهروندانی تحصیل‌کرده، کارآفرین، فعال اقتصادی و اجتماعی هستند. مشخصات سنی مسلمانان بریتانیایی همچنین نشان می‌دهد که آنها به عنوان مالیات‌دهندگان، چقدر برای حمایت از اقتصاد بریتانیا حیاتی هستند.

برای محققانی که این گزارش را تهیه کرده‌اند، سؤال اصلی دیگر این نیست که آیا مسلمانان به جامعه تعلق دارند یا خیر، بلکه این است که آیا نهادهای بریتانیا برای مقیاس تغییرات جمعیتی و اجتماعی که در حال حاضر در حال وقوع است، آماده هستند یا خیر.

انتهای پیام