یادی از یک عالم بیهمتا
آیتالله علی کاظمی اردبیلی از علمای بزرگ تهران بعد از عمری زندگی پرهیزکارانه در آخرین روزهای اردیبهشت ماه دار فانی را وداع گفت. خواستم درباره آن فقید سعید مطلبی بنویسم و انجام وظیفه کنم. یادم افتاد که چند سال پیش یادداشتی شخصی که 14 فروردین 1400 بر پیشانی یکی از کتابهایش نوشته بودم و […]
آیتالله علی کاظمی اردبیلی از علمای بزرگ تهران بعد از عمری زندگی پرهیزکارانه در آخرین روزهای اردیبهشت ماه دار فانی را وداع گفت. خواستم درباره آن فقید سعید مطلبی بنویسم و انجام وظیفه کنم. یادم افتاد که چند سال پیش یادداشتی شخصی که 14 فروردین 1400 بر پیشانی یکی از کتابهایش نوشته بودم و از آنجا که میتواند بدرقه راه آن بزرگ باشد، عیناً آن را نقل میکنم.
آیتالله کاظمی اردبیلی را سالهاست میشناسم. اولین بار اوصافش را از زبان مرحوم احمدی گیوی شنیدم که ناباورانه بود: یک روحانی مردمی که به جای ارتزاق از دین، از کد یمین ارتزاق میکند و غیر از اینکه از خدمات دینی پول دریافت نمیکند، رسیدگی به فقرا و بیچارگان و ایتام هم دارد و به فلان تعداد دختر جهیزیه داده و … حقیقتاً باورنکردنی بود. به همین جهت، بخشهایی از این سخن را برای پخش رادیویی حذف کردم، با این تصور که سازمان و مدیرانش، وجود چنین آخوندی را یک توطئه و خطر تلقی خواهند کرد!
امروز هم تماس گرفت و در لابلای صحبتها این جمله را گفت: «این مقدمهای که شما بر دیوان نوشتهاید، تا روزی که این دیوان باشد، اسباب ارادت بنده و دیگران به شماست.»
از روی لطف مخمس سوم دیوان حافظ را که اثر طبع خودش است، برایم خواند و گفت که دو بندش را از پنجاه سال قبل با تمام وجود دوست دارد. به مزاح گفتم: «حافظ عمری با روی و ریا جنگید و مدافعی از بین علما نداشت که بحمدالله با وجود حضرتعالی حاصل شد.»
به هر حال، مردی است بزرگوار. در روز هدیه دادن این کتاب (تخمیس غزلیات حافظ)، با آقای دکتر محمدکاظم حسینیان به منزلش رفتیم. در واقع میخواستم این دوست درستکار عالمی از لونی دیگر را هم ببیند که دید و همانطور که انتظار داشتم، بسیار تحت تأثیر قرار گرفت. به طور خاص این بخش از حرفهایش که در نقد شیوه حوزه و نقد تطور فقه و اصول بود، برای دکتر حسینیان سخت اعجابانگیز بود و از اینکه میدید عالمی اینچنین و مردی اینچنین خیرخواه و خیررسان است، میدانم که در اعجاب غوطهور بود. در این دیدار آقای کاظمی ذکر خیر عالمان بسیاری را گفت از جمله آیتالله سلطانی طباطبایی پدر دکتر صادق طباطبایی و خاطراتی گفت از تحصیلش و اینکه در باب ادبیات بسیار زحمت کشیده بود.»
این مطلب بدون برچسب می باشد.
- دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
- پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.