او پاسداری بود که نشان‌های روی شانه‌اش را زیر سایه‌ تواضع پنهان می‌کرد و خود را تنها یک «آبدارچی» می‌نامید تا مبادا غبار منت بر چهره‌ خدمتش بنشیند. مردی که نظم نظامی‌اش را با نماز اول وقت کوک کرده بود، در زیباترین دقیقه‌ وصال، سجاده‌اش را به خون سرخ شهادت رنگین کرد تا ثابت کند برای آسمانی شدن، باید متواضعانه زندگی کرد.



منبع