محیط کارگری به ویژه محیط‌های صنعتی به سبب به کار رفتن دستگاه‌های مکانیزه و سر و کار داشتن کارگران در آن با اقسام غول‌های ماشینی، تبدیل به فضاهایی غیرمنعطف و اصطلاحاً خشکی می‌شود که علاوه بر فرسایش جسمی کارگرانی که با این ابزارآلات سر و کار دارند، روح و روان آنها را نیز خسته می‌کند. در چنین شرایطی فراهم آمدن زمینه‌هایی که موجب می‌شود کارگران ولو در حد دقایقی، فراغت از دغدغه‌های کاری و مسئولیتی که به آنها محول شده حاصل کنند، طبیعتاً در جلوگیری از فرسایش جسمی آنها کمک شایان توجهی خواهد کرد. 

گرایش آنها به کلام وحی و استفاده از حتی کوتاهترین لحظاتی که در میان ساعات کاری برایشان به وجود می‌آید و اختصاص آن به تلاوت قرآن یا آموزش فنون تلاوت به سایر همکاران، توانسته حتی محیط خشک کار صنعتی آنها را الهی کند؛ طبقه کارگر با مشقات زیادی در زمینه امرار معاش مواجه هستند اما چنین انسی توانسته آنها را هر لحظه مصمم‌تر به تداوم راه امیدوار کند که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها!

مشکل بر سر راه فعالیت قرآنی این قشر کجاست؟ او خود بر این باور است که در محیط کاری هیچ‌کس متوجه این میزان از عطش او و همکارانش در مورد اینکه شاید بتوانند با چراغ سبز و نظر مساعد مدیر کارخانه دقایقی به فعالیت قرآنی بپردازند، نیست. به ویژه در شرایط فعلی که آنها علاوه بر موظفی ساعت کاری، به جهت بالا بردن نسبی توان مالی خود و خانواده، مجبور هستند بیش از حد متعارف کار کرده یا حتی اضافه کاری بایستند و این وضعیت به آن معناست که عملاً رمقی در جسم و جان آنها برای آنکه به امری غیر از کار کارخانه که بتواند پالایش درونی در آنها ایجاد کند، نباید بیاندیشند!

این جوان کارگر متولد سال 61 حدود 10 سال پیش و زمانی که هنوز درگیری جدی با زندگی و معیشت پیدا نکرده بود در جلسات قرآنی اساتیدی همچون داوود جعفری، محسن قاسمی در رباط کریم یا حتی این اواخر حبیب صداقت در مسجد الغدیر تهرانسر، مسیر خود را با استعدادی که به سبب داشتن صوت خوب در زمینه قرائت کشف کرد، یافت هر چند که همان ابتدا داوود جعفری به او گفته بود که باید از قرائت‌های تقلیدی آن هم با شنیدن صوت تلاوت شحات محمد انور و مصطفی اسماعیل، کار خود را آغاز کند.

این قاری جوان جامعه کارگری با تبسمی معنا‌دار اینگونه ادامه می‌دهد که با وجود همین میزان توفیقاتی که در امر تلاوت به دست آورده و مثلاً دو دوره نیز در مسابقات قرآن صنایع دارویی مقام نخست را کسب کرده است، اما هیچ ساز و کار تشویقی برای اینکه او و سایر قاریان  قرآن در کارخانه مسیر بالندگی خود را طی کنند، وجود ندارد. کارخانه تنها کار را می‌شناسد و اگر اشتیاقی در میان کارگران شکل گیرد که البته اغلب هم همینطور است و بسیاری از همکارانش از او خواسته‌اند که برایشان در کارخانه کلاس قرآن بگذارد، این امر به مثابه تعلل در انجام امور محوله تعبیر می‌شود، هر چند که آنها به این ناملایمات وقعی نگذاشته و چون دل در گروی قرآن سپرده‌اند، گاه و بیگاه از هر فرصتی برای تشکیل گعده و جلسات قرآنی در کارخانه استفاده می‌کنند.

وی دل خوش به کلاس‌هایی دارد که در مساجد رباط کریم اداره می‌کند و البته شاگردانی از همان طبقه کارگری که اگر مجالی کافی برای فعالیت‌های قرآنی در کارخانه به دست نمی‌آورند، حداقل این است که از وقت شخصی خود و خانواده صرف‌نظر می‌کنند و آن را اختصاص به جلسات قرآنی مساجد و حسینیه‌ها و نشستن پای رحل قرآن می‌دهند. او این روزها بدون هیچ چشم‌داشتی و تنها برای دریافت حال خوش، وقت خود را صرف کار آموزش قرآن می‌کند؛ حتی آن زمان که برای تلاوت در ستاد اقامه نماز جمعه رباط کریم هر هفته فراخوانده می‌شود، از اینکه خود را بخشی از برگزاری یک آئین عبادی و سیاسی می‌داند، حس خوبی به او دست می‌دهد.

وقتی به او می‌گوییم شرکت در رویدادهای قرآن دارالقرآن خانه کارگر می‌تواند با توجه به اهتمام و دغدغه مسئولان این بخش تا اندازه زیادی، بی‌مهری‌ها را جبران کند، می‌گوید دارالقرآن خانه کارگر هم دغدغه‌های خود را دارد؛ رویدادهایی قرآنی که آنها برگزار می‌کنند اهداف مشخصی ندارد. تقدیر از برگزیدگان هر دوره صورت می‌گیرد، اما پس از آن هیچ اقدام حمایتی از فعالان قرآنی جامعه کارگری را در پی آن شاهد نیستیم. نامه‌نگاری از سوی این دارالقرآن به مدیریت کارخانه نمی‌شود که مثلاً فلان شخص از کارخانه شما در مسابقات شرکت کرده و حائز رتبه شده  است و نیاز به تشویق و تکریم دارد! تنها چیزی که موجب می‌شود امثال من در محیط کارگری همچنان به فعالیت و تلاوت قرآن بپردازیم و شخصاً پیگیر ارتقای کمی و کیفی امری که در آن استعداد داریم، شویم، انگیزه‌های شخصی و تنفسی جان‌بخش در ساحت انس با قرآن است.

 

انتهای پیام