به گزارش ایکنا، حجت‌الاسلام‌ والمسلمین علی تقی‌زاده، رئیس سازمان دارالقرآن الکریم، در نشست تخصصی «هم‌اندیشی اعضای ستاد راهبری حفظ قرآن با استادان دانشگاهی» که روز گذشته شنبه ۱۸ بهمن‌ماه با حضور استادان دانشگاه و صاحب‌نظران قرآنی از سوی ستاد راهبری حفظ قرآن کریم و به میزبانی ایکنا برگزار شد با قدردانی از ارائه‌های صورت‌گرفته در این نشست اظهار کرد: از ابتدای شکل‌گیری ستاد راهبری حفظ قرآن کریم، یک توان و حرکت تازه در فضای قرآنی کشور ایجاد شده که امیدواریم با دقت در مسئله‌شناسی و شفاف‌سازی مسیر، به سرانجام مطلوب برسد.

وی با اشاره به پیشینه تاریخی حفظ قرآن گفت: تأکید بر حفظ قرآن، ریشه در سنت پیامبر اکرم(ص) و اهل‌بیت(ع) دارد و خود قرآن کریم نیز بر صیانت از کتاب الهی در برابر تحریف تأکید کرده است. در تاریخ اهل کتاب، شاهد انحرافی بزرگ بودیم؛ جایی که کتاب الهی از متن جامعه کنار گذاشته شد و در اختیار عموم مردم نبود و نتیجه آن، جامعه‌ای شد که «لایعلمون الکتاب إلا أمانی»؛ یعنی جز پندارها و خرافات، چیزی از کتاب نمی‌دانستند.

رئیس سازمان دارالقرآن الکریم افزود: به همین دلیل، از همان روزهای آغازین بعثت، جریانی جدی برای حفظ و کتابت قرآن شکل گرفت تا آن انحراف تاریخی تکرار نشود. البته امروز مسئله ما تحریف متن قرآن یا کم‌وزیاد شدن آن نیست؛ بلکه هدف اصلی، شکل‌گیری جامعه قرآنی، تمدن اسلامی و تربیت دینی و قرآنی آحاد جامعه است و حفظ قرآن، در این مسیر «طریقیت» دارد.

تقی‌زاده با طرح دو پرسش اساسی در این زمینه گفت: نخست اینکه ضریب این طریقیت چقدر است؟ آیا حفظ قرآن تنها مسیر رسیدن به آن مقصد است یا یکی از مسیرها؟ و اگر یکی از مسیرهاست، سهم و نسبت آن با مقصد نهایی چقدر است؟ این نسبت اگر شفاف نشود، سیاست‌گذاری‌ها دچار ابهام خواهد شد.

وی ادامه داد: نکته دوم آن است که اگر حفظ قرآن قرار است به تربیت قرآنی منجر شود، باید در خود مسیر نیز این نسبت را بسنجیم. آیا فردی که یک یا دو جزء حفظ می‌کند، به همان میزان از تربیت قرآنی بهره‌مند می‌شود؟ اگر چنین نیست، باید در طراحی مسیر حفظ، اصلاح و تفاوت ایجاد کنیم. همچنین قله‌ای که به‌عنوان «حافظ کل» ترسیم می‌شود، باید نسبت روشنی با اهداف تربیتی، اجتماعی و حتی سیاسی مورد نظر ما داشته باشد؛ موضوعی که امروز در آن دچار چالش هستیم.

رئیس سازمان دارالقرآن الکریم با اشاره به بحث «میدان‌داری مردم» تصریح کرد: اگر از مردم‌پایه بودن یا نهضتی شدن جریان حفظ قرآن سخن می‌گوییم، باید توجه داشته باشیم که چرا نخبگان جامعه پای این میدان می‌آیند یا نمی‌آیند. بخشی از مسئله به این برمی‌گردد که نخبگان احساس می‌کنند خروجی چهار دهه فعالیت در حوزه حفظ قرآن، نسبت نزدیکی با اهداف کلان فرهنگی جامعه نداشته است و همین انگاره باعث تردید در سرمایه‌گذاری فکری و عملی آنان می‌شود.

وی تأکید کرد: اگر میدان‌داری مردم مدنظر است، نباید دایره مخاطبان را به جامعه محدودِ موسوم به قرآنی تقلیل داد. جریان تبلیغ، هنر، رسانه و اندیشمندان، ضریب اثرگذاری بسیار بالاتری دارند و اگر قرار است حفظ قرآن به یک مسئله ملی و اجتماعی تبدیل شود، باید این گروه‌ها به‌طور جدی در طراحی و اجرای آن دیده شوند.

تقی‌زاده با اشاره به مفهوم مشارکت عمومی گفت: آنچه امروز از آن سخن می‌گوییم، فراتر از مشارکت‌های رایج در مدل‌های مدیریتی است؛ ما از قیام، برانگیختگی و تعلق اراده مردم به یک امر سخن می‌گوییم. چنین سطحی از مشارکت، نیازمند تصویرسازی متفاوت و الهام‌بخش است؛ تصویری که متأسفانه در چهار دهه گذشته به‌درستی شکل نگرفته است.

وی در پایان، با تأیید دیدگاه مطرح‌شده درباره ضرورت آموزش جامع قرآن، خاطرنشان کرد: اگر مقصود ما تربیت جامعه اهل تدبر است، نمی‌توان مسیرهای حفظ، قرائت، تدبر و تفسیر را از هم جدا دید. همان‌گونه که رهبر معظم انقلاب نیز در کنار طرح عدد ده میلیون حافظ، بر نیاز جامعه به فهم، تدبر و معارف قرآن تأکید کرده‌اند. ناگزیر هستیم حفظ قرآن را در قالب یک بسته جامع آموزشی و تربیتی ببینیم تا همه ظرفیت‌ها و توان‌ها، اعم از نخبگان، دستگاه‌های حاکمیتی و جریان‌های فرهنگی، ذیل یک طرح روشن و منسجم به میدان بیایند.

به گزارش خبرنگار ایکنا، این نشست با حضور محمدمهدی بحرالعلوم، دبیر ستاد راهبری حفظ قرآن کریم، حجت‌الاسلام والمسلمین علی تقی‌زاده، رئیس سازمان دارالقرآن، جلیل بیت مشعلی، رئیس سازمان قرآنی دانشگاهیان  کشور و جمعی از اعضای ستاد راهبری حفظ قرآن کریم، استادان دانشگاه و صاحب‌نظران قرآنی ازجمله میثم علی‌پور، محمد خواجوی، لاله افتخاری، مجید معارف، حسین تقی‌پور، حمید باقری، معصومه آگاهی، محمد ضرغام، کریم دولتی و محمد حسین فریدونی برگزار شد.

انتهای پیام