به گزارش خبرنگار ایکنا، نشست خبری فیلم «زندگی کوچک کوچک» در چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر، امروز ۱۸ بهمن‌ماه در پردیس سینمایی ملت برگزار شد. این جلسه با حضور امیرحسین ثقفی، کارگردان، علی‌اکبر ثقفی، تهیه‌کننده، محمد دارایی، مدیر فیلم‌برداری و حبیب سیف‌الهی، بازیگر فیلم همراه بود.

امیرحسین ثقفی در ابتدای صحبت‌های خود، بر استقلال جهان فیلم تأکید کرد و گفت: فیلم باید خودش سخن بگوید، همان‌گونه که شعر، جهان شاعر را نمایندگی می‌کند. فیلمساز بیش از هر چیز باید به جهان درونی اثر وفادار بماند و اجازه دهد روایت، مخاطب را به کشف و تأمل دعوت کند، نه آنکه همه‌چیز به‌صورت مستقیم توضیح داده شود.

این کارگردان در ادامه به ریشه‌های شکل‌گیری ایده «زندگی کوچکِ کوچک» اشاره کرد و توضیح داد: فیلم اقتباس مستقیم از «در انتظار گودو» نیست، بلکه از نمایشنامه «بازی تمام شد» اثر غلامحسین ساعدی، الهام گرفته شده است. داستان اصلی بسط پیدا کرده و به زبانی سینمایی بازآفرینی شده تا بتواند با مخاطب امروز ارتباط برقرار کند.

بحران شفقت 

ثقفی با اشاره به شرایط اجتماعی معاصر، بحران اصلی انسان امروز را نه فقر و خشم، بلکه بحران شفقت دانست و تأکید کرد: خشونت، نتیجه از دست رفتن همین شفقت است. سینما می‌تواند بستری برای یادآوری این مفاهیم باشد.

وی در توضیح نگاه شخصی خود به سینما، این هنر را فراتر از قضاوت منتقدان و واکنش‌های مقطعی دانست و اظهار کرد: سینما برایم نوعی عبادت است. هر فیلمساز اگر حتی یک فیلم بسازد، در واقع جهانی تازه خلق کرده و نگاه تازه‌ای را از ابتدا تا انتها پیش روی مخاطب قرار داده است.

کارگردان «زندگی کوچکِ کوچک» در پاسخ به مقایسه آثارش با سینمای فیلمسازانی چون عباس کیارستمی و مجید مجیدی، تصریح کرد: این دو جهان کاملاً متفاوتند و هر فیلمساز زبان و بیان خاص خود را دارد. همان‌طور که نمی‌توان کلمات یک شعر را جابه‌جا کرد، نمی‌توان جهان یک فیلمساز را با دیگری یکی دانست.

ثقفی در ادامه به دو رویکرد اصلی سینما اشاره کرد و گفت: برخی فیلم‌ها به توصیف جهان موجود می‌پردازند و برخی دیگر جهانی تازه می‌آفرینند. من ترجیحم را خلق جهانی دیگر می‌دانم و فیلمسازانی چون بلاتار و تارکوفسکی را نمونه‌های موفق این حوزه می‌دانم.

در جستجوی اتوپیا 

این کارگردان درباره شخصیت‌پردازی فیلم، چنین توضیح داد: انسان ابتدا درگیر تأمین نیازهای اولیه است و پس از آن به سراغ نیازهای والاتر می‌رود. شخصیت‌های فیلم نیز چنین مسیری را طی می‌کنند و توماج به‌عنوان شخصیت محوری، رؤیای عبور از نیازهای اولیه و رسیدن به نوعی اتوپیا را در سر دارد.

وی درباره فضای مکانی فیلم نیز گفت: جهان «زندگی کوچکِ کوچک» ناکجاآباد است و نباید آن را به روستا یا جغرافیای خاصی محدود کرد.‌ حذف نشانه‌های مکانی و گویشی، به جهان‌شمول شدن مفاهیمی چون تنهایی، عشق و انسانیت کمک می‌کند؛ مفاهیمی که مرز نمی‌شناسند. اگر از منظر صور خیال به اثر نگاه شود، نسبت پدر و پسر می‌تواند یادآور ابراهیم و اسماعیل باشد؛ با این تفاوت که در جهان امروز، هر دو قربانی خشونت می‌شوند. سینما ظرفیت خیال‌پردازی دارد و غرق شدن صرف در رئالیسم، این ظرفیت را نادیده می‌گیرد.

علی‌اکبر ثقفی، تهیه‌کننده فیلم نیز درباره همکاری با کارگردان توضیح داد: هر فیلمساز جهان شخصی خود را دارد و امیرحسین نگاهی مبتنی بر عشق به سینما دارد. این نوع نگاه اگرچه مسیر تولید را دشوار می‌کند، اما نتیجه‌ای متفاوت و قابل دفاع به همراه دارد.

وی درباره انتخاب لوکیشن فیلم، گفت: مکان فیلم بر اساس فیلمنامه و ذهنیت کارگردان شکل گرفت و منطقه‌ای بین کاشان و نطنز برای این منظور انتخاب شد. بخشی از فضا از پیش وجود داشت و بخش دیگری متناسب با نیاز روایت ساخته شد تا جهان فیلم به‌درستی شکل بگیرد.

وفاداری به جهان ذهنی 

این تهیه‌کننده با اشاره به روند تولید، بیان کرد: کار کردن با امیرحسین ثقفی نیازمند صبوری است، اما در نهایت خروجی کار، رضایت‌بخش خواهد بود. وفاداری به جهان ذهنی کارگردان، اگرچه پرچالش است، اما به خلق اثری منسجم منجر می‌شود.

در ادامه نشست، دیگر عوامل فیلم نیز بر اهمیت هماهنگی میان عناصر فنی و محتوایی تأکید کردند و فضای بصری فیلم را در خدمت روایت دانستند. آنان معتقد بودند که تصویر، نور و بازی‌ها باید مکمل جهان ذهنی فیلم باشند، نه صرفاً بازنمایی واقعیت بیرونی.

در پایان این نشست، امیرحسین ثقفی بار دیگر بر نقش تخیل در سینما تأکید کرد و گفت: سینما بدون صور خیال، بخشی از هویت خود را از دست می‌دهد. تجربه‌های متفاوت سینمایی می‌توانند نگاه مخاطب را گسترش دهند و او را به تأملی عمیق‌تر درباره انسان و جهان پیرامونش دعوت کنند.

انتهای پیام