حجت‌الاسلام برهان قلعه‌بالایی معاون پژوهش حوزه علمیه کرمانشاه در گفت‌وگو با ایکنا از کرمانشاه، با اشاره به اهمیت والای دعا در زندگی انسان و نقش آن در تعیین سرنوشت اظهار کرد: دعا کردن به معنای دست کشیدن از کار و تلاش نیست. انسان مؤمن همزمان با فراهم‌سازی اسباب و مقدمات مادی، از خداوند نیز مدد می‌جوید و نتیجه نهایی را به او واگذار می‌کند، چراکه دعا روح توکل را در وجود انسان زنده می‌کند و به او امید و آرامش می‌بخشد. در حقیقت، همه‌چیز به اراده خداوند بستگی دارد و تا او نخواهد، برگی از درخت نمی‌افتد.

وی در تبیین تفاوت مفاهیم «قدر» و «قضا»، افزود: «قدر» به افعال و اراده ما بستگی دارد و در زمره مقدرات غیرحتمی است که با دعا و تغییر شرایط تغییر می‌کند؛ یعنی برخی امور در زندگی انسان مشروط به شرایطی است که با تغییر آن شرایط، سرنوشت نیز تغییر می‌یابد و دعا یکی از مهم‌ترین عوامل در این تغییر است. اما «قضا» فصل‌الخطاب و غیرقابل تغییر است؛ به این معنا که اموری که به مرحله حتمیت رسیده و اراده قطعی الهی به آن تعلق گرفته است، دیگر تغییر نمی‌کند.

قلعه‌بالایی در خصوص عوامل مؤثر بر اجابت دعا تشریح کرد: انجام برخی امور، اثر دعا را دوچندان می‌کند؛ از جمله خلوص نیت، دعا پس از اقامه نماز، دعا در هنگام باران، دعای با دلی شکسته و کسب لقمه حلال. همچنین، دعا برای دیگران و نیایش در شب جمعه از دیگر مواردی است که تأثیر دعا را به نحو چشمگیری افزایش می‌دهد.

وی تصریح کرد: هرچه دل انسان از تعلقات غیرخدا خالی‌تر باشد و با پروردگار ارتباط صمیمانه‌تری برقرار کند، دعای او به اجابت نزدیک‌تر است. همچنین در روایات اسلامی بر تأثیر شگرف لقمه حلال در استجابت دعا تأکیدات بسیاری شده است.

معاون پژوهش حوزه علمیه کرمانشاه با اشاره به جایگاه توسل در فرهنگ اسلامی گفت: در ادعیه می‌توان به اولیای الهی توسل جست. در قرآن کریم نیز به «وسیله قرار دادن» تأکید شده است؛ بنابراین توسل به اولیای الهی و حضرات معصومین(ع) نه‌تنها ایرادی ندارد، بلکه امری پسندیده است. توسل به این بزرگواران به معنای شریک قرار دادن برای خدا نیست، بلکه به معنای واسطه قرار دادن بندگان صالح و مقرب درگاه الهی برای طلب حاجت از خداوند متعال است؛ مسئله‌ای که ریشه در آیات قرآن و سیره نبوی دارد.

قلعه‌بالایی با تأکید بر اینکه هیچ دعایی نزد خداوند بی‌‌پاسخ نمی‌ماند، تصریح کرد: ما دعای «غیر مستجاب» نداریم؛ ممکن است اثر برخی دعاها در این دنیا ظاهر نشود که در این صورت، خداوند آن را در آخرت برای انسان ذخیره می‌کند. خداوند حکیم است و همواره براساس مصلحت بندگانش عمل می‌کند.

وی در پایان با توصیه به بهره‌گیری از ادعیه مأثور اظهار کرد: شایسته است که دعاها را با همان الفاظی که از حضرات معصومین(ع) نقل شده است، بخوانیم تا از برکات آن بهره‌مند شویم. همچنین رعایت آداب دعا، نظیر وضو داشتن، رو به قبله بودن، اخلاص، گریستن، ستایش خداوند پیش از دعا، اظهار عبد بودن و استغفار، نشان‌دهنده ادب بنده در محضر پروردگار است که خشوع و حضور قلب را افزایش می‌دهد. هرچه انسان در دعا فروتنی بیشتری نشان دهد و خود را نیازمند مطلق بداند، باب رحمت الهی بیشتر به روی او گشوده می‌شود.

انتهای پیام