به گزارش خبرنگار ایکنا از لرستان، حجت‌الاسلام والمسلمین محمدرضا اعوانی، مدرس حوزه و دانشگاه، در نشست مجازی «آشنایی با معارف تربیتی صحیفه سجادیه» که شامگاه ۲۵ مردادماه از سوی معاونت فرهنگی ـ تبلیغی مدیریت حوزه‌های علمیه خواهران لرستان برگزار شد، درباره جایگاه و شرح دعای پنجاه و دوم صحیفه سجادیه به واکاوی ابعاد پنهان یکی از زیباترین دعاهای امام سجاد(ع) در رابطه با «الحاح» پرداخت و گفت: پافشاری در درخواست از خداوند، یکی از پسندیده‌ترین رفتارهای بنده در پیشگاه پروردگار است.

وی با اشاده به روایات معصومین(ع)، «اصرار در دعا» را نه تنها یک درخواست ساده، بلکه مسیری برای رسیدن به معرفت و سعادت دانست و گفت: امام محمدباقر(ع) می‌فرمایند: «به خدا قسم که هیچ بنده‌ای به درگاه خدای عزوجل اصرار نمی‌کند، مگر اینکه خدا دعایش را مستجاب می‌کند.» همچنین پیامبر اکرم(ص) می‌فرمایند: «خدا رحمت کند آن بنده‌ای را که از خدای عزوجل حاجتی بخواهد و در آن دعا، درباره‌ آن حاجت پافشاری و اصرار کند، چه اجابت بشود این دعا، چه اجابت نشود.»

اعوانی با بیان اینکه خداوند کسی را دوست دارد که درخواست کند و اصرار ورزد، ادامه داد: حتی اگر اجابت دعا در ظاهر به تأخیر بیفتد، این تأخیر فرصتی برای صیقل دادن روح بنده از طریق تضرع و پافشاری است.

این مدرس حوزه علمیه اظهار کرد: منظور از «اجابت نشدن» در روایت دوم، قطعاً به معنای رد شدن دعا نیست، بلکه ممکن است به معنای تأخیر در اجابت باشد تا بنده فرصت بیشتری برای تضرع و پافشاری داشته باشد کمااینکه آیه ۴۸ سوره مریم(س) و دعای حضرت ابراهیم(ع) با این مضمون «وَأَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَأَدْعُو رَبِّي عَسَىٰ أَلَّا أَكُونَ بِدُعَاءِ رَبِّي شَقِيًّا؛ و من از شما و معبودانی که به جای خدا می‌خوانید، کناره می‌گیرم و پروردگارم را می خوانم، امید است در خواندن پروردگارم [از اجابت او] محروم و بی بهره نباشم» اشاره کرد و گفت: این دعا نشان می‌دهد که امید به اجابت و پافشاری، راه سعادت است.

وی با بررسی فرازهای ابتدایی دعا «یا الله الذی لا یخفی علیه شیء فی الأرض و لا فی السماء» اضافه کرد: امام سجاد(ع) در اینجا از عباراتی استفاده کرده‌اند که خداوند خود در قرآن (سوره آل‌عمران) برای توصیف خود به کار برده است. توصیه می‌شود که ما نیز خدا را با همان نام‌ها و صفاتی که خودش دوست دارد صدا بزنیم.

اعوانی ضمن تحلیل رابطه میان «ترس از خدا» و «شناخت خدا» در فراز «اخشی خلقک لک اعلمهم بک» خاطرنشان کرد: ترس بی‌معرفت، ترس برخاسته از جهل است، اما ترس حقیقی، محصول شناخت است. 

این مدرس دانشگاه با تأکید بر اینکه قدرت تدبیر خداوند فراتر از درک محاسباتی انسان است، گفت: فرار از محضر خدا محال است؛ زیرا حتی نفس و زندگی انسان از «رزق و روزی» خداوند تأمین می‌شود. کسی که از خدا فرار می‌کند، در واقع از چیزی فرار می‌کند که تنها منبع حیات اوست.

وی با استناد به آیه ۲۸ سوره فاطر «وَمِنَ النَّاسِ وَالدَّوَابِّ وَالْأَنْعَامِ مُخْتَلِفٌ أَلْوَانُهُ كَذَٰلِكَ ۗ إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ ۗ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ غَفُورٌ؛ و نیز از انسان‌ها و جنبدگان و چهارپایان [مانند میوه‌ها و راه‌های کوهستانی] رنگ.های گوناگون وجود دارد. از بندگان خدا فقط دانشمندان از او می‌ترسند؛ یقیناً خدا توانای شکست‌ناپذیر و بسیار آمرزنده است»، افزود:  در نظام خلقت، میزان خضوع و ترس یک انسان، مستقیماً با میزان دانش و معرفت او نسبت به صفات الهی در ارتباط است.

حجت‌الاسلام اعوانی با اشاره به اینکه اطاعت، راه شناخت است، با بررسی فرازهای مربوط به خضوع، گفت: اگر می‌خواهیم به معرفت عمیق برسیم، نباید تنها به دعا اکتفا کنیم، بلکه باید از طریق عمل به فرمان‌های الهی، به معرفت دست یابیم.

وی با اشاره به دعای ۲۱ صحیفه سجادیه و اینکه رسیدن به رضای الهی، تنها از مسیر عمل به طاعات و اطاعات ممکن است، خاطرنشان کرد: ترس واقعی، محصول علم و دانایی نسبت به پروردگار است کمااینکه خاضع‌ترین انسان‌ها کسانی هستند که بیشترین عمل به فرمان خدا را دارند. 

این مدرس حوزه علمیه با تبیین معنای پستی در برابر توحید، به موضوع شرک و پیروی از غیر خدا پرداخت و با تحلیل فراز «اهونهم علیک من أنت ترزقه و هو یعبد غیرک»، گفت: بزرگ‌ترین انحراف، بهره‌مندی از روزی خدا و در عین حال اطاعت از غیر اوست.

وی در معرفی پست‌ترین مرتبه خلق، به کسانی اشاره کرد که از روزی خدا می‌خورند اما در عمل، دیگری را می‌پرستند و گفت: خداوند متعال از شرک و کفر بندگان آسیب نمی‌بیند، بلکه این خود انسان است که با پافشاری در مسیر اشتباه، خود را به بدبختی می‌کشاند.

انتهای پیام