هوا آکنده از رایحه خوش اسپند است که با خنکای عطرهای برخاسته از مه‌پاش‌های تعبیه شده در مسیر، در هم می‌آمیزد. در طول مسیر، نگاه‌ها به تمثال شهدایی گره می‌خورد که تصویرشان بر دیواره‌های شهر نقش بسته است و دیدن آن‌ها لب را ناخودآگاه به صلوات مهمان و دل را به دعا برای عاقبت‌به‌خیری مشتاق می‌کند، نوای مداحی‌هایی که از گوشه‌وکنار به گوش می‌رسد نیز دل‌هایی که از شور حسینی سرشار هستند را راهی کربلا و گام‌ها را برای رسیدن به ضریح انیس‌النفوس، تندتر می‌کند.

حریم رضوی شلوغ‌تر از همیشه است؛ گویی تمام جهان در این نقطه متمرکز شده‌ است. یافتن جای خالی در میان خیل عظیم  زائران، دشوارتر از همیشه به نظر می‌رسد، اما این سختی حلاوت حضور را دوچندان می‌کند. زائر گوشه‌ای روی سنگ‌فرش‌های صحن قامت به نماز می‌بندد؛ نمازی که سجده‌هایش بوی سپاس می‌دهند و آن لحظه، فارغ از هیاهوی جهان خدای را هزاران بار شکر می‌کند که در شام غریبان خورشید خراسان، توفیق حضور در امن‌ترین حریم الهی و نزدیک‌ترین نقطه به عرش، روزی‌اش شده است. 

انتهای پیام