ذات اقدس اله درباره «قرآن کریم» فرمود: وَ نُنَزّلُ مِنَ القُرآن مَا هُو شفاءٌ و رحمةٌ لِلمؤمنین و لا یَزیدُ الظّالمینَ الّا خَساراً» این قرآن برای شفای دردهای اخلاقی است؛ کسی که بیمار است، در فکر درمان هست، می‌تواند از این قرآن طرفی ببندد و شفا پیدا کند. ولی کسی که در برابر قرآن صف‌آرایی کرده، جبهه‌بندی کرده، قرآن را با انکار رد می‌کند؛ چنین کسی قرآن درد او را اضافه می‌کند. یعنی وقتی یک آیه را می‌شنود، انکار می‌کند؛ هر چه بر انکار او افزوده شد، بر فسق و معصیت او افزوده می‌شود، و فسق و معصیت برای جان آدم ناگوار و دردناک است؛ بیماری او شروع می‌شود که «فِی قُلوبهم مَرضٌ فَزادهمُ اللهُ مَرضاً». قرآن کریم یک حقیقتی است که اگر کسی بخواهد او را بفهمد و بپذیرد، اگر مشکلی داشته باشد برطرف می‌شود، و اگر مشکلی نداشت مبتلا نمی‌شود! ولی اگر کسی خواست در برابر قرآن جبهه‌بندی کند، صف‌آرایی کند، به انکار و لجوج و لدود و عنود بودن خود بیافزاید؛ بیماری او افزون‌تر می‌شود. [آیت‌الله جوادی آملی؛ تفسیر موضوعی قرآن کریم؛ ۱۳۷۷]



منبع