حجت‌الاسلام حامد کاشانی، استاد حوزه با اشاره به روایتی از امام کاظم(ع) درباره غیبت امام زمان(عج) گفت: «به امام کاظم(ع) گفتند: غایب می‌شود؟ فرمود: جسمش از چشم‌ها غایب می‌شود، اما ذکرش و یادش از دل‌های مؤمنین نه». یعنی دلی که در آن یاد امام زمان(عج) نیست، مؤمن نیست. همان‌طور که امام حسین(ع) فرمود: «أَنَا قَتِیلُ الْعَبْرَةِ»، من کشته اشکم؛ «لَا یَذْکُرُنِی مُؤْمِنٌ إِلَّا بَکَى». مؤمن این‌جوری نیست که حتماً برایش روضه بخوانند؛ وقتی از حسین(ع) می‌گویند، مؤمن شروع می‌کند به گریه کردن. «لَا یَذْکُرُنِی مُؤْمِنٌ إِلَّا بَکَى» فقط به معنای اشک ریختن نیست؛ اشک علامت است، یعنی انفعال قلبی و یک محبت قلبی. چون ممکن است دستگاه کره چشم کسی آسیب دیده باشد و اشکش درنیاید؛ به این نمی‌گویند. آنچه مهم است، دلی است که منفعل می‌شود. حالا گاهی هم یکی الکی اشک می‌ریزد؛ این منافق است. این قلبی مهم است. مفهوم مخالف این است که اگر برای کسی «حسین، حسین» کنند و او مثل چوب نگاه کند، توجه نکند و منقلب نشود، این ایمانش است. حالا روایت امام کاظم(ع) خیلی ترسناک است؛ فرمود ذکر و یادش در دل مؤمنان همیشه حاضر است؛ یعنی اگر در دلی یاد امام زمان(عج) نیست، ایمانش ایراد دارد.



منبع