آنچه که ما را از حسین(ع) جدا می‌کند در نگاه اول دو نکته است؛ یکی دنیا و یکی نفس. اگر می‌خواهی اسیر زینت‌های دنیا نشوی، نگاهت را باید به آن عوض کنی. دنیا به این خاطر دل ما را می‌برد که خیال می‌کنیم فقط گندم ری است؛ ولی محرومیت را هم همراه دارد. اگر می‌بینید که ابن زیاد، حسین(ع) را می‌کشد، به خاطر گندم ری است و به خاطر همین نگاه است که فقط یک زاویه را دیده. اینطور نیست که گندم ری، بدون مرگ حسین(ع) و قتل او باشد. به خدا قسم کسانی که به خاطر باطل از حق جدا شدند، کامی از باطلشان نگرفتند. این را به نفس‌تان بباورانید. آن افرادی که شمشیر جلوی حسین(ع) کشیدند و در برابر حسین(ع) ایستادند، با ما تفاوتی نداشتند. ما هم می‌توانیم مبتلا شویم، همین‌طور که می‌توانیم حر شویم؛ می‌توانیم متحول شویم. [کتاب «در خیمه‌ حسین(ع)» نوشته مرحوم استاد علی صفایی حائری]



منبع