به گزارش ایکنا و به نقل از روهینگیا خبر، در آراکان در غرب میانمار، رنج مسلمانان روهینگیا تنها به بحران پناهندگی خارج از وطن محدود نمی‌شود، بلکه به بحرانی برای بقا در سرزمین خود تبدیل شده است. افرادی که همچنان در مناطق محل سکونت خود باقی مانده‌اند، با اشکال مختلف فشار و سرکوب مواجه هستند؛ از از دست دادن زمین و آوارگی و محدودیت‌های رفت‌وآمد گرفته تا سربازگیری اجباری، خشونت و قتل.

در این شرایط، غیرنظامیان روهینگیا در میان جنگ و آوارگی با فضای امنی برای زندگی مواجه نیستند و حتی تضمینی برای ماندن در خانه‌های خود یا امکان بازگشت به آنها پس از آوارگی وجود ندارد.

این وضعیت در حالی تشدید شده که مسلمانان روهینگیا در میان درگیری مسلحانه قرار گرفته‌اند. ارتش میانمار و ارتش آراکان به ارتکاب نقض حقوق و جنایت علیه مسلمانان روهینگیا متهم شده‌اند و در حالی که برای کنترل سرزمین و نفوذ با یکدیگر می‌جنگند، روهینگیاها پیامدهای این جنگ را در قالب قتل، بازداشت، سربازگیری اجباری، خشونت و آوارگی تحمل می‌کنند.

در همین راستا، سه تحول همزمان نگرانی‌های جدیدی درباره امنیت مسلمانان روهینگیا و سایر غیرنظامیان در ایالت آراکان ایجاد کرده است؛ از جمله تحقیقات سازمان ملل درباره نقض‌های جدی، گزارش‌هایی درباره سربازگیری اجباری مسلمانان روهینگیا از سوی مقامات نظامی میانمار و همچنین حمله هوایی ارتش این کشور که به کشته و زخمی شدن غیرنظامیان منجر شده است.

سازوکار مستقل تحقیقاتی سازمان ملل درباره میانمار اعلام کرده است که درباره ادعاهایی از جمله یورش‌های شبانه، بازداشت‌های گسترده و قتل در «سیتوه» تحقیق می‌کند. این تحقیقات همچنین مواردی درباره جلوگیری از دسترسی به کمک‌های پزشکی و اقلام بهداشتی و وقوع مرگ‌ومیر مرتبط با گرسنگی را بررسی کرده است.

این سازوکار همچنین شواهدی درباره اتهامات مطرح‌شده علیه نیروهای ارتش آراکان در خصوص نقض حقوق مسلمانان روهینگیا جمع‌آوری کرده است؛ از جمله تجاوز و خشونت جنسی علیه زنان، اعدام‌های میدانی، سربازگیری و استفاده از کودکان زیر ۱۵ سال و تخریب مساجد.

بر اساس این تحقیقات، مناطقی از محل سکونت مسلمانان روهینگیا در «بوتیدونگ» و «مونگداو» از سکنه خالی شده و برخی از محل‌های مساجد نیز برای اهداف دیگری، از جمله برگزاری تجمعات افراد غیرروهینگیا، مورد استفاده قرار گرفته‌اند.

سازوکار تحقیقاتی سازمان ملل تأکید کرده است که شواهد جمع‌آوری‌شده، مدارک تحقیقاتی قابل استفاده در پیگردهای احتمالی آینده هستند و به منزله احکام قضایی نهایی محسوب نمی‌شوند. این نهاد اعلام کرده که شواهد خود را از بیش از ۱۶۰۰ منبع جمع‌آوری کرده است.

در تحول دیگری، گزارش‌هایی منتشر شده مبنی بر اینکه مقامات نظامی میانمار با صدور دستور کتبی، محله «اونگ مینگالار» و پنج محله دیگر در اطراف سیتوه را ملزم کرده‌اند ماهانه ۲۰ نیروی جدید معرفی کنند.

این فشارهای سربازگیری به روستاها و اردوگاه‌های آوارگان نیز گسترش یافته است. بر اساس اطلاعات منتشرشده، اقدامات جدیدی برای ثبت خانوارها و تصویربرداری از آنها انجام شده و همزمان محدودیت‌های رفت‌وآمد ساکنان افزایش یافته است.

این شرایط مسلمانان روهینگیا را تحت فشار قرار می‌دهد تا در جنگی مشارکت کنند که خود در تصمیم‌گیری درباره آن نقشی ندارند؛ آن هم در شرایطی که بیش از هر چیز به امنیت و حمایت نیاز دارند.

با این حال، اطلاعیه منتسب به مقامات نظامی هنوز به صورت مستقل و علنی راستی‌آزمایی نشده و «روهینگیا خبر» نیز صحت مستقل این سند یا ابعاد واقعی سربازگیری را تأیید نکرده است. بنابراین این اطلاعات همچنان در چارچوب گزارش‌ها و ادعاهای در دست بررسی قرار دارد.

در ۱۰ اوت نیز گزارش‌هایی درباره حمله هوایی ارتش میانمار به روستای کیاوک‌گِی در شهرستان تاندوی منتشر شد.

بر اساس آماری که منبع گزارش از ارتش آراکان نقل کرده است، این حمله به کشته شدن ۱۴ غیرنظامی و زخمی شدن ۱۱ نفر دیگر منجر شده و ۲۱ خانه نیز آسیب دیده است.

با این حال، تعداد تلفات به صورت مستقل راستی‌آزمایی نشده است. 

تحقیقات سازمان ملل نیز از ثبت الگویی از حملات هوایی خبر داده است که در مناطق مختلف میانمار، خانه‌ها، مدارس، مراکز درمانی، اماکن مذهبی و اردوگاه‌های آوارگان را هدف قرار داده‌اند.

این تحولات نشان می‌دهد که انتقال کنترل یک منطقه از یک گروه مسلح به گروهی دیگر، لزوماً به معنای پایان نقض حقوق یا تأمین امنیت غیرنظامیان نیست.

ارتش رسمی میانمار و ارتش آراکان درگیر یک جنگ مسلحانه هستند و مسلمانان روهینگیا در داخل مناطق درگیری زندگی می‌کنند؛ در نتیجه، آنها پیامدهای جنگ شامل قتل، بازداشت، سربازگیری اجباری، خشونت و آوارگی را متحمل می‌شوند. مخ

با وجود آنکه هر یک از این موارد نیازمند مستندسازی و تعیین مسئولیت است، تحقیقات سازمان ملل در حال بررسی نقض‌هایی است که به چندین طرف نسبت داده شده‌اند. از این رو، حفاظت از مسلمانان روهینگیا و پاسخگو کردن هر فرد یا گروهی که مسئولیت آنها در این موارد اثبات شود، از اهمیت اساسی برخوردار است.

تداوم این نقض‌ها، امکان زندگی امن مسلمانان روهینگیا در مناطق محل سکونتشان را دشوارتر کرده و بازگشت کسانی را که مجبور به ترک خانه‌های خود شده‌اند نیز پیچیده‌تر می‌کند.

بازگشت امن تنها به معنای بازگشت به سرزمین نیست، بلکه نیازمند حفاظت واقعی از غیرنظامیان، توقف سربازگیری اجباری، تضمین دسترسی به کمک‌های بشردوستانه، حمایت از زنان و کودکان، ادامه مستندسازی جنایت‌ها و پاسخگو کردن عاملان آنها است.

آینده مسلمانان روهینگیا نمی‌تواند بر بازگشت به محیطی بنا شود که در آن بمباران، ترس، سربازگیری و نقض حقوق ادامه دارد؛ چراکه غیرنظامیان طرف جنگ نیستند و کودکان نیز نباید به «سوخت جنگ» تبدیل شوند.

انتهای پیام